Caribisch gebied 2



20 februari - Strand op Anguilla
23 februari - Virgin Gorda
26 februari - Norman Island
3 maart - Amerikaanse Virgin eilanden
11 maart - Puerto Rico
15 maart - Salt Cay, Turks and Caicos
20 maart - Bultruggen en visarenden
26 maart - Exuma's
28 maart - wi- fi verbinding dus: filmpje

4 april - Warderick well key
6 april - Paradijs
12 april - Bimini
14 april - Nog niet weg


St. Maarten naar Noord Bimini weergeven op een grotere kaart 


20 februari - Strand op Anguilla

(Saskia) Vrijdag zijn we hier op Anguilla aangekomen. Een klein stukje zeilen maar vanaf Saint Martin. Er is hier maar 1 baai waar je mag overnachten en dat is Road bay.

Road bay Pijlstaartrog in Road bay

De rest van het eiland en de eilandjes er omheen zijn natuurgebied en daar mag je voor 27 euro per dag liggen om dan eind van de middag weer in deze baai te gaan liggen. Wij doen het anders, wij gaan met de fiets. Zo zijn we gisteren naar Little bay geweest. Dit is een baai met een heel klein strandje waar je met een boot kan komen maar ook met een pad vanaf de weg naar beneden. Het laatste stukje is zo steil dat er een touw hangt om je te helpen naar beneden te komen. Als we daar 's ochtends aankomen hebben we het strandje nog helemaal voor ons zelf! Later op de dag komen er steeds meer boten langs die even komen zwemmen maar daarna ook weer weggaan. Het snorkelen is ook erg mooi. Natuurlijk heb ik mijn filmcamera niet bij me, zal je altijd zien.

Klim naar beneden Little bay Helemaal voor ons alleen

Vandaag zijn we naar Shoal bay geweest. Het tegenovergestelde van rust. Een lang strand vol met ligstoelen, parasols en restaurantjes. Ook weer eens leuk voor de verandering. We hebben superdeluxe gewoon een parasol en twee ligstoelen gehuurd. Dat mocht wel na de fietstocht. We hadden ook de snorkelspullen meegenomen maar echt bijzonder was het niet. Wel weer die leuke vissen die om je enkels zwemmen als je in het zand staat.
Het was een beetje jammer dat ik mijn boek niet had meegenomen. Om ons heen zaten overigens erg veel vrouwen (alleen vrouwen lijken te lezen op het strand) met een E-reader. Ik hoop dat ik er binnenkort ook eentje kan kopen. Tot nu toe helaas nog niet gelukt.

Fietsen naar Shoal bay Zonder bril toch die draad door de kraaltjes krijgen.. het nummer 1 strand van Anguilla

Morgen gaan we nog een klein stukje fietsen en dan uitklaren omdat we woensdag heel vroeg weg moeten voor de tocht naar Virgin Gorda (Britse Maagden eilanden) Die dag is er goede wind dus daar moeten we gebruik van maken.

23 februari - Virgin Gorda

(Saskia) Gisteravond zijn we aangekomen in het noordoosten van Virgin Gorda. Een grote beschutte baai waar erg veel boten liggen. Het lukt niet om een goed ankerplekje te vinden waar geen moorings (aanlegboeien) liggen dus we pakken een mooring omdat het ook al snel donker wordt. Vanochtend naar de kant geroeid om te betalen en te vragen waar we kunnen inklaren. Dat kan helaas alleen maar in de hoofdstad dus we gooien los en varen daar naartoe.

De tocht gisteren was een lekker zeiltochtje. Zo'n 15 knopen wind schuin van achter zodat we gemiddeld met 6 knopen per uur naar de Virgins voeren. Omdat het 72 mijl varen is zijn we om kwart voor 5 's ochtends opgestaan zodat we voor het donker bij Virgin Gorda aankwamen. Er staat overigens nu helemaal geen wind meer dus we varen op de motor de 8 mijl naar de hoofdstad.

De laatste dag op Anguilla zouden we alleen maar een klein stukje fietsen. Ik had een folder over het eiland waar iets stond over grotten waar je in kon. We zijn de hele ochtend op zoek geweest naar de grotten maar waarschijnlijk weten de bewoners zelf ook niet helemaal waar ze liggen want nadat we het halve eiland hadden gezien en diverse steile paadje op en af waren geweest, hebben we het maar opgegeven.

26 februari - Norman Island

(Saskia) Nadat we op Virgin Gorda the Baths hebben gezien zijn we doorgevaren naar Tortola. Daar hebben we in een baaitje gelegen waarna we naar Peter Island zijn gezeild. Eindelijk een baai waar we gewoon konden ankeren. Verder liggen hier op ieder goed anker gebied heel veel moorings waar je voor 25 dollar per aan kunt liggen. Door die moorings is er eigenlijk niet echt ruimte om te ankeren. Het is hier ook erg druk. Tussen de eilanden lijkt het net het Haringvliet op een zonnige dag in het weekend. Je moet echt goed opletten. Het zijn voornamelijk huurjachten. Die vinden het natuurlijk niet erg om voor 25 dollar per nacht aan een mooring te liggen maar wij balen er wel een beetje van. Gelukkig hebben we in de baai waar we nu liggen helemaal vooraan, bijna op het strand, toch nog een goed ankerplekje gevonden. We liggen wel bijna op het terras van de bar, maar daarom hebben we wel een goede wi-fi verbinding. We hebben hier om de hoek nog gesnorkeld in en rondom de grotten. Een beetje eng, zo'n grot in snorkelen maar ook wel mooi. Er zaten vissen die ik nog nooit eerder had gezien. (foto5)

Wouteronderwater Saskia onderwater Visjes Blauw visje Grotvisjes

Vooraan in de baai Cactus en Schorpioen

3 maart - Amerikaanse Virgin eilanden

(Saskia) Richting het westen spuit je hier tussen de eilanden door. Wind en stroming mee. Zo spuiten we dan ook met 7 knopen van de Britse naar de Amerikaanse Virgin eilanden. We komen aan in st. John waar Wouter eerst nog alleen naar de douane gaat, maar al snel terug komt omdat alle bemanning zich moet melden.
Het douanekantoor ziet er hier net uit als op een vliegveld. Met bagage band en glazen hokjes. De man in het glazen hokje vraagt nog wat extra informatie zoals ons telefoonnummer maar het is wat lastig uit te leggen dat Telfort ons er gewoon uit gegooid heeft omdat we al een half jaar niet meer gebeld hebben met onze mobiel. Wat? geen telefoon, ongehoord. Geef dan je paspoort maar. Waar is je visum? Nou, dat hebben we online gedaan, zo'n ESTA visum. Hij legt uit dat dat helemaal niet kan. Als je de eerste keer Amerika binnen komt kan dat alleen met een commercieele vlucht of ferry. We sputteren nog wat tegen maar dan begint zijn collega over hoeveel geluk we wel niet hebben want ze kunnen ons ook opsluiten of we kunnen een eenmalig visum kopen van 500 dollar. Zo ging het nog even door: wij sputteren, zij dreigen. Waarna we eieren voor ons geld kozen en toch maar weg zijn gegaan. Het was al laat in de middag dus we zijn aan mooring vlakbij in een baai gaan liggen. De volgende dag was de wind gelukkig een stuk minder dus konden op de motor terug naar West End op Tortola. Daar naar de douane geweest om het probleem uit te leggen. Ze keken niet echt vreemd op, dus het zal wel vaker gebeuren. Ze klaarden ons weer in, uit, in en uit en na betaling van 15 dollar hoefden we niet meer terug te komen. Daarna naar de ferry. Daar kochten we twee retourtickets voor 90 dollar en betaalde nog eens uiklaren voor de ferry: 10 dollar. En wij maar denken dat zo'n internet visum een stuk goedkoper is dan een echt visum. Om kwart over twaalf ging de ferry. Die doet er normaal een half uurtje over maar er zaten net twee niet goed oplettende toeristen bij ons aan boord en die bleken de verkeerde ferry te hebben genomen. Dus halverwege draaide hij weer om die mensen weer terug te brengen waarna we alsnog weer vertrokken. Weer aangekomen bij de douane kregen we een stempel waarmee we tot 27 mei in Amerika mogen blijven. Onze vingerafdrukken werden afgenomen en een foto van ons gezicht gemaakt. Om drie uur de ferry weer terug genomen om de volgende weer met de Schorpioen binnen te komen. Als je eenmaal die stempel hebt gaat het erg makkelijk. Alleen even vingerafdrukken controleren en een foto maken je paspoort gaat door de scanner en klaar. Legaal in Amerika.

We liggen nu in Charlotte Amelie op st. Thomas. Dit is ook weer zo'n cruiseschip mekka. Belastingvrij winkelen. Gisteren hebben we even gekeken in de stad. De hoofdstraat bestaat bijna alleen uit juwelierszaken, ik denk wel een stuk of 20 naast elkaar. De een nog mooier dan de ander. Vanmiddag zijn we met de bus naar een winkelcentrum buiten de stad geweest waar ik eindelijk een e-reader heb gekocht. Het is dan wel een Amerikaanse, maar goed, iets anders is hier echt niet te krijgen. Kan ik eindelijk die 3500 boeken die op de computer staan lezen!

Ik heb ook nog twee filmpjes kunnen uploaden. Eentje van onze wandeling tussen de Baths op Virgin Gorda en eentje van de verschillende snorkelhoogtepunten tot nu toe.

 

11 maart - Puerto Rico

(Saskia) Via het eiland Culebra, waar we hebben ingeklaard voor Puerto Rico, en het eiland Palomino, zijn we naar San Juan op Puerto Rico gezeild. Een lekker stukje zeilen, vooral omdat we wind mee hebben en die is best pittig. Het is alweer tijden geleden dat we in een stad lagen en dat is wel weer lekker. We liggen heel beschut diep in de baai van San Juan geankerd vlakbij de marina. Met de fiets zijn we naar de oude binnenstad geweest. Met oude forten en mooie smalle straatjes. Aan de kade ligt de Bounty: Het schip dat de MGM studio's ergens in 1960 hebben laten bouwen voor de film: Muiterij op de Bounty. Dat was voor eerst dat een filmstudio een heel schip liet bouwen. Het schip heeft daarna in nog wat films meegedaan zoals Pirates of Caribbean. Volgens de Amerikanen is het het meest gefotografeerde schip op aarde. Nouja, daar moeten wij dan ook maar een foto van hebben.
We bezoeken ook de oude begraafplaats van San Juan. Waarschijnlijk liggen er veel rijke mensen want er staan schitterende beelden op de graven. Rouwende vrouwen en engelen zijn erg populair. De rouwende mannnelijke engel vond ik het mooist.
Puerto Rico is Amerikaans. Dat merk je aan de hysterische waarschuwings borden. Aan de andere kant zijn er hier genoeg mensen die alleen Spaans spreken en hangt er een Latijns Amerikaans sfeertje. De muziek is lekker swingend en staat altijd hard aan bij de cantina's.

Bounty Kerkhof Mannelijke engel Rouwende vrouw Waarschuwings bord Marina Straatje Nog een straatje en nog een

Gisteren zijn we naar een gigantisch winkelcentrum gefietst. We wilden eigenlijk met de bus gaan maar die gaat hier 1 keer in het uur en niemand weet precies wanneer. Er fietst hier bijna niemand maar het leek dat we de busbaan wel mochten gebruiken om op te fietsen en dat ging perfect. Een hele baan voor jezelf want een bus hebben we niet gezien. Hoewel het een gigantisch winkelcentrum was hadden ze alsnog niet wat we zochten: een multimedia box. Een klein apparaatje waarmee je digitale bestanden als films op je tv kunt afspelen. Naast het winkelcentum was een Best Buy wat onze laatste kans was. Daar hadden ze inderdaad het apparaat alleen nu met allerlei extra's erbij (bijvoorbeeld dat je streaming via internet kon kijken) waar we niets aan hebben aanboord waardoor hij de helft duurder was. Toch maar gekocht (dat internet kunnen we thuis wel gebruiken) maar helaas aanboord komen we erachter dat we natuurlijk ook een andere stekker nodig hebben. Hier zit namelijk een amerikaanse stekker op en daar hebben we niets aan. We hadden wel gekeken of het voltage klopte en dat was wel goed (in amerika is dat 110 volt ipv onze 220) Dus na het eten stapte Wouter weer op de fiets om toch nog zo'n verloopstekker te kopen. Terwijl ik dit zit te typen op de computer ben ik ook druk bezig films op het apparaatje te zetten. Ben benieuwd, vanavond kijken of het lukt.

Lucht voor de storm Watervliegtuig

Vandaag hebben we een beetje huishoudelijke dag gehad. De was, boodschappen (heel veel want in de Bahama's is het erg duur) en de boot schoonmaken. De slaapkooi is ook in orde want de tocht naar de Turks en Caicos duurt ongeveer 2 tot 3 dagen. Morgen dus uitklaren, kijken waar we de site kunnen updaten, water tanken en dan op weg.

15 maart - Salt cay, Turks and Caicos

(Saskia) Terwijl het in Nederland de eerste lentedag is, zoeken wij de dekbedhoezen op omdat het te koud is om alleen onder een laken te slapen. Gisteravond laat aangekomen op Salt Cay, het tweede eiland vanaf Puerto Rico. We hadden eerst het eerste eiland willen aanlopen maar daar hadden we geen extra informatie over behalve de seamap kaart. Toch maar doorgevaren naar dit eiland waar we volgens de pilot uit 2002 zeker wel konden ankeren. In het donker aankomen op zo'n eiland is niet echt een pretje. Zodra de dieptemeter 6 meter diepte aangaf hebben we het anker maar uitgegooid. Je kon de branding wel horen maar niet goed zien, er stond geen maan dus het was echt heel donker. Het is ook niet echt een beschutte ankerplek maar na drie dagen op zee merk je dat niet zo erg. We hadden beiden moeite de nacht door te slapen. Na drie dagen wachtlopen kom je ook eigenlijk net een beetje in dat ritme.

20 maart - Bultruggen en visarenden

(Saskia) De volgende ochtend op Salt Cay besluiten we toch nog naar het eiland eronder te varen: Big Sandy Cay. We hebben even snel op internet kunnen kijken en er blijkt daar gewoon een ankerplek te zijn. Waarschijnlijk zelfs wat meer beschut dan we hier liggen. We nemen de oostelijke route langs het eiland omdat we in de pilot hebben gelezen dat aan die kant de walvissen zwemmen. Het is daar ondiep, dus warmer, wat prettig is voor de walvis jongen, want die hebben nog niet zo'n dikke speklaag. Hoewel we de hele tocht geconcentreerd de zee af turen zien we geen walvis, helaas.
Bij het eiland liggen al twee schepen voor anker maar er is ruimte zat. Het hele eiland is een groot zandstrand met in het midden wat rotsen. We gaan meteen snorkelen om te kijken of het anker goed is ingegraven en vervolgens schraapt Wouter de aangegroeide pokken van de boot. Het snorkelen valt verder tegen dus ik ben al snel weer terug. We gaan ook nog met de bijboot naar het eiland. Aan de windkant is het echt een strandjutters strand waar van alles is aangespoeld. Schelpen, koraal, kokosnoten, bamboe, flessen, divers schoeisel en heel veel plastic.
In het midden van het eiland groeit een soort gras met scherpe disteltjes die bijzonder pijnlijk zijn als je er in gaat staan. Ze blijven als een soort klitteband aan je plakken en de stekeltjes gaan diep je huid in. Er is veel geritsel in het gras van hagedissen. In het midden van het eiland is een heuveltje waar een navigatielicht geplaatst is. Hier hebben twee visarenden op de restanten van de oude vuurtoren een nest gebouwd. We zien ze beiden langsvliegen met een spartelende vis in de klauwen.
Dit strand wordt ook gebruikt door zeeschildpaden om hun eieren te leggen. Je kan hun sporen zien in het zand die gaan naar struiken langs het strand. Onder de struiken zie je dat er is gegraven door ze.

Nest visarend Strandjutten Voor anker Half onderwater half bovenwater spoor van en zeeschildpad

De volgende dag twijfelen we of we naar Grand Turk varen om in te klaren. We beginnen een klein beetje in tijdnood te raken met wat we allemaal nog willen doen en we hebben geen goede kaarten van de volgende Turks en Caicos eilanden. Dan hakken we de knoop door en besluiten meteen door te varen naar de Bahama's . Hoewel meteen, we blijven nog een dagje op dit eiland.
De volgende ochtend vertrekken we op tijd, het is een tocht van 145 mijl dus we moeten in ieder geval een nacht door varen, naar Grand Inagua. Het anker is net binnen als Wouter door de verrekijker een walvis ziet uitademen. We varen rustig die kant op en zien dat het er twee zijn. Een moeder met jong. Ze komen best wel dicht bij de boot.
Dan besluit ik overboord te gaan. Ik stop bliksemsnel de camera in het onderwaterhuis, bikini aan, snorkelspullen pakken en gaan! Ze zijn al ietsje verder dus ik zwem er snel naartoe maar dan hoor ik Wouter roepen dat ze mijn kant op komen. Ik blijf doodstil drijven en dan zie ik eerst het jong recht op me af zwemmen. Hoewel het nog een jong is hij van dichtbij best groot. Nieuwsgierig komt hij even kijken. Dan komt moeder, die twee keer zo groot is aan en samen zwemmen ze weg. Ik lig nog met hartslag 180 in het water, dit was echt mooi!
Ik zwem weer terug naar de boot waarna Wouter ook nog een keer het water in gaat. Helaas voor hem zijn ze dan wel een beetje klaar met ons en ziet hij ze alleen in de verte.

Vlakbij de boot Ze komen eraan

(Wouter) Omdat er geen maan is in de nachten reflecteren de verlichting van steden extra is dit water. Je ziet de gloed van de verlichting van steden van Cuba, de Dominicaande Republiek, Haitie en de Caicos eilanden. En dat op ruim 40 mijl=60 Km afstand. Wel zijn er 2 satellieten die zo fel zijn dat hun licht voor ons op het water reflecteren.
Ik heb voor het eerst s'nachts een filmpje gekeken op de mini DVDspeler. Ik schrok wel een paar keer heel erg omdat Floris probeerde ondanks het slingeren van de Schorpioen op mijn schoot te springen en dan bleef zij met haar nagels in mijn been en broek hangen. Nee, een korte broek en T-shirt kan niet meer tijdens de nacht, lange broek met trui. Je kan merken dat we naar het noorden gaan, wel worden de nachten steeds korter.

(Saskia)Na een dag en een nacht varen komen we aan op Grand Inagua. Hier moeten we inklaren voor de Bahama's. We ankeren in de buurt van een klein haventje waar we met de bijboot kunnen aanleggen. Vlakbij het haventje is een overheidsgebouw waar we vragen waar douane en immigratie is. De vriendelijke meneer gaat voor ons bellen en 5 minuten later worden we opgehaald door de meneer van de douane die ons naar zijn mistroostige kantoortje brengt in een loods. Waarom dat altijd van die hokjes met rammelende airco moeten zijn... Dit keer willen ze echt alles van ons weten. Of we fietsen bij hebben en wat het merk dan wel is, hoe lang de bijboot is en hoeveel GPSen we bij ons hebben, wat de dagwaarde van de Schorpioen is en of we besmettelijke ziektes hebben. Er komt geen einde aan de vragenlijst. Dan mogen we 300 dollar betalen zodat we legaal door de Bahama's kunnen cruisen. Hoewel, we hebben Floris ontkent, daar hadden ze in Culebra al een beetje moeite mee omdat ze geen inentingspapieren heeft. De man van de douane daar zij al dat we daar problemen mee zouden krijgen dus voorlopig bestaat ze even niet.

Kuip in een regenbui

De volgende dag vertrekken we naar Hogsty reef. Op de kaart ziet het er heel leuk uit, een rond rif in de oceaan, het is precies een flinke dagtocht van 40 mijl. We moeten aan de wind varen. Dat zijn we niet meer echt gewend dat gehak tegen de golven in. Als we eind van de middag aankomen bij het rif blijkt het veel groter te zijn dan verwacht en daarom niet zo beschut als we dachten. We ankeren bij een klein eilandje maar liggen alsnog niet erg rustig. De volgende ochtend zijn we dan ook vroeg weer weg. Het is weer een lange dagtocht naar Acklins Island. Dit eiland heeft samen met Crooked Island een baai waar je kunt ankeren. Ook hier is het weer een stuk groter dan verwacht en we kunnen wanwege de ondieptes niet dichtbij de kant ankeren. Een soort ankeren op het Markermeer bij windkracht 6. Het is overigens wel een hele ondiepe baai. We hebben wel goeie kaarten van dit gebied , geleend van het Nederlands zeiljacht Fruit de Mer, dus Wouter stuurt me de goeie kant op terwijl hij de kaart, seamap en de gps in de gaten houdt.
De zon verdwijnt regelmatig achter de wolken wat het zicht niet echt beter maakt om ondieptes te zien. Op een gegeven moment schrik ik me rot als ik een rots voor de boot denk te zien, maar het is een dolfijn. Er zwemt een hele groep rondom de boot en dat terwijl ik me moet concentreren op de koers. Ook zweven een paar fregatvogels met ons mee. We varen op de motor omdat het precies tegen de wind in is en dat gaat niet echt hard met windkracht 6 tegen. Er is wel een beschutte baai maar dat is nog 3 uur verder varen en het is 1800 uur dus binnenkort gaat de zon onder. Dan maar midden in de baai ankeren.

Vanuit de mast Met de genua

(Wouter)Omdat het nog zo belachelijk hard waait hebben we naar het weerbericht geluisterd via de SSB radio. De erg duidelijke geleende kaarten van de Fruit de Mer zijn ook een soort pilot, Explorer chartbook, met daarin bv de tijden en frequenties van weerman Chis Parker. Die genoot merkbaar van het slechte weer als radioweerman, want dit was erg uniek voor de Carieb. Een trog die van de oostkust van de VS tot aan St. Maarten het weer in de war brengt voor de komende dagen. En Parker voorspelt ook dat er een koufront van de VS naar St. Maarten komt die westenwind brengt. De passaat wind uit het osten gaat daar voor wijken.
Na zijn praatje hoor je veel bange VS zeilers om advies te vragen voor hun geplande tocht, en telkens is zijn advies 2 dagen te wachten en een veilige plek te zoeken. Wij zijn op de motor verder de baai in gevaren en bij Camel Point dicht bij de kant gaan ankeren. Daar zijn geen golven en we liggen achter 25m ketting in 2 meter diep water.. Het waait nog steeds hard, met in de ochtend een paar flinke buien waardoor we dan even niets voor ons zien dan een muur van water. We liggen naast een VS catamaran, de 2de zeiler die we tegen komen sinds de Bahama's.
Floris heeft s'nachts 2 keer een plas gedaan op de motorkap. Ik weet niet of ze boos was omdat er iets niet goed was met bv haar eten en drinken, of erger dat het beginnende dementie is. Ik hoop dat ze boos was, ondanks dat ze ruim 20 jaar oud is. Zelfs na intensief boenen blijf ik haar pies ruiken, zelfs met deze harde wind. Ik heb stiekem een beetje diesel gemorst tijdens het vullen van de dieseltank met 2 jerrycans Surinaamse diesel. Ik rook geen pies meer.

26 maart - Exuma's

(Saskia) Ik denk toch dement. Vanochtend lag er weer een plasje van Floris op het motorluik, naast de bak die we daar nu 's nachts neerzetten! We hebben al gedreigd haar achter te laten op een eiland, maar het heeft allemaal geen effect tot nu toe.
Terwijl ik dit schrijf zijn we op de motor onderweg naar Georgetown op Great Exuma island. Na de baai van Acklins zijn we via Long Island in een paar lange dagtochten hier naartoe gevaren. Nu maar hopen dat we hier eindelijk een wi-fi verbinding kunnen vinden want we hebben het al erg lang zonder internet moeten doen.
Na het luisteren van het weerbericht op de SSB hoorde Wouter ook ineens een Nederlands netje. Gezellig om weer eens met Nederlanders te praten. Het zijn de Boddyguard , de Minor en de Lizzy . De Minor, vaart nu door de Intracoastal Waterway in Amerika, en aangezien wij daar ook heen willen is het leuk om te horen hoe dat is. De Amerikanen zelf korten het af met ICW. De eerste keer dat iemand vroeg of wij ook de "aisiedabbeljoe" gingen doen had ik geen idee waar het over ging maar dat is dus de ICW. Het lijkt er op dat Amerikanen alles afkorten wat meer dan 7 lettergrepen heeft. Zo was onze buurman in de Amerikaanse maagdeneilanden (USVI) in de die-ahr geweest, DR, Dominicaanse Republiek. Het duurt even, maar uiteindelijk heb ik ook door waar ze het over hebben.
Tot nu toe zijn we nog niet veel andere zeilers tegengekomen. We liggen telkens alleen bij een eiland voor anker. Maar sinds vanochtend zijn we al 5 boten tegengekomen. Ik denk dat we hier ook in een drukker gebied komen.
k ga mijn koffie drinken met het laatste speculaasje dat we nog uit Sint Maarten hebben en dan straks maar kijken of het lukt om verbinding te krijgen.

(Wouter)Met de oude houten Schorpioen zwaaiden we uitdrukkelijker naar andere houten jachten, dat doen we nu met aluminium. In Georgetown bezoeken daarom ook de Vagant en de Mauyva, even kijken hoe het daar aanboord is en hun mooie verhalen aanhoren.

Richting het strand Vanuit de bijboot Halo om de zon

28 maart - Wi-fi verbinding dus: filmpje

(Saskia) De wind giert hier door de verstaging dus vandaag doen we niet zo veel. We hadden van de Lizzy een heleboel filmbestanden gehad dus die konden we vandaag op de multimediaspeler zetten. De windgenerator doet het erg goed als er zoveel wind is zodat we niet zuinig met stroom hoeven te zijn. We hebben hier ook een snelle internetverbinding dus het filmpje van de walvissen had ik er snel op staan.

 

4 april - Warderick well kay

(Saskia) Via wat eilanden die niet zo heel bijzonder waren zijn we in twee dagen geleden in Staniel Cay aangekomen. We vinden een perfect ankerplekje achter wat rotsen maar later komt de vrachtboot toeterend langs en blijken we in zijn aanlooproute te liggen. We gaan 10 meter verder liggen waar het meteen wat ondieper is maar met de kiel omhoog gaat het prima.
We gaan meteen met de bijboot naar de Thunderball grot. Op de kaart staat aangegeven waar we moeten zijn. In de pilot staat ook dat je er met laagwater kentering moet zijn dan stroomt het niet. Wij zijn er halverwege hoog water en het stroomt behoorlijk hard. Het voordeel is wel dat het niet zo druk is dus dat we uiteindelijk de grot voor ons alleen hebben. In het dak van de grot zitten een aantal gaten waardoor het zonlicht binnenvalt. Dit geeft een bijzonder lichteffect, ook onderwater. Er zwemmen ook veel mooie vissen in en rondom de grot.
Op de terugweg met de bijboot gaan we nog even langs de Lizzie die hier net aangekomen zijn.
De volgende ochtend wil ik toch de grot nog een keer zien als het laagwater is. Het blijkt niet half zo spectaculair te zijn om nu naar binnen te zwemmen. Daarbij is het bijzonder druk. Na wat filmen aan de buitenkant van de grot zitten we nog een half uurtje in de bijboot ons te verbazen over hoeveel mensen er bij de grot aan het snorkelen
zijn.

 

Na de lunch gaan we het eiland op. Er is een winkel waar we wat fruit kopen. We vragen aan de dame achter de kassa waar we brood kunnen kopen en ze wijst naar de overkant. Daar lopen we de keuken van een woning in van een andere dame, die daar nog 1 brood heeft liggen. Voor 5 dollar mogen we het brood meenemen en dat doen we nog ook.
Bij de steiger van een soort jachthaventje van en resort zwemmen verpleegsterhaaien en roggen. Je kunt ze duidelijk zien in het heldere water. Ik had al wel eerder dat soort haaien gezien maar dan waren ze klein en zwart. Deze zijn wel 2 meter lang en bruin.
Terug aan boord besluiten we meteen door te varen naar een baaitje verderop waar volgens de pilot varkens zwemmen. We gooien het anker uit in de baai en zien de varkens al op het strand lopen. Het ziet er vreemd uit. In de pilot staat ook dat je eten mee moet nemen. Wij hebben nog net drie oude boterhammen over maar op het strand zien we hele bloemkolen en kroppen sla uit de grote bijboten van de sjieke motorboten komen. Die heb ik al tijden niet in een winkel gezien dus waar ze die vandaan halen... We blijven een tijdje op het strand om de varkens en de mensen die ze komen voeren te bekijken. Eersteklas vermaak!

Lekker eten Op de film Schattig biggetje Met Schorpioen op de achtergrond

 

Gistermiddag zijn we hier aangekomen op Warderick Well Kay. We hebben eerst bij een de Malabar Kays gelegen hier vlakbij. Vanochtend hebben we het natuurpark opgeroepen of ze een mooring hebben. Die hadden ze nog wel hoewel wel eentje die best wel ver van alles af ligt. We staan op de wachtlijst om dichterbij het strandje een mooring te krijgen. Op het eiland staat het hoofdkwartier van het natuurpark waar veel informatie te krijgen is over wandelpaden en snorkelplekjes in het hele park. We hebben vandaag ook nog een poging gedaan om te snorkelen maar er stond erg veel stroming waar niet tegenin te flipperen was.

Booboo hill Skelet van een bultrug roeien naar de Schorpioen na bezoek aan de Lizzy op snorkel hoogte Lag naast de Schorpioen

6 april - Paradijs

(Saskia) Gisteren hebben we een mooring tussen de zandbanken gekregen en nu liggen we prachtig tussen de eilandjes, azuurblauw water en witte zandbanken.

 

Het is paradijselijk mooi. Vanavond lijkt er slecht weer aan te komen dus daar liggen we goed beschut voor. We hebben nu wi-fi via de sateliet wat dus niet echt snel is. Ik moet dus nog even wachten met het uploaden van de filmpjes van de Thunderball grot en van de Varkentjes. Overerigens... Het kaartje bovenaan deze bladzijde is interactief: wij houden bij waar we zitten. Volg de blauwe lijn en je ziet waar we zijn.

Panoramafoto vanuit de mast

12 april - Laatste Bahamas

(Saskia) (10 april) Eergisteren op eerste paasdag zijn we op New Providence aangekomen. De hoofdstad Nassau is misschien beter bekend bij de meeste mensen. Voor dat je de haven binnenloopt moet je over een aantal banken zeilen en tussen de koraalondieptes manouvreren. Dat ging allemaal prima totdat we werkelijk de haven aanliepen. We zaten ons net te verbazen over een touristen catamaran met een groep snorkelaars eromheen. Wat valt hier nou weer te snorkelen vroegen we ons beiden af, en terwijl we dat dachten bonkten we met een flinke dreun op het rif en lagen we stil. Voor de wind met de genua uit. Terwijl Wouter de kiel omhoogdrukte gooide ik het zeil los en al bonkend schoven we het rif af. Achterom kijkend, met de zon in de rug, was het ineens overduidelijk wat die snorkelaars daar te zoeken hadden want ze lagen boven een mooi rond rif waar wij dus net op waren gelopen.

In de haven gingen we op zoek naar een plek waar we water konden tanken. Bij diverse tanksteigers was het antwoord steeds dat het niet mogelijk was, er was geen water of net op. Waarschijnlijk is er niet zo veel te verdienen aan water dus hebben ze je liever niet. Uiteindelijk een jachthaven opgeroepen waar we wel water konden tanken. Het was behoorlijk lastig aanleggen want er staat best wel stroming in de haven maar na een uur hadden we dan toch onze tanks weer vol en konden we door naar de ankerplek. Daar schoven we weer over de grond met de kiel maar dit keer over het zand dus dat voelt niet zo dramatisch.
De volgende dag met de bijboot naar de kant gegaan. Je hebt niet zo veel keuze om je bijboot aan te leggen. Bij een restaurant aan het water kan het maar daar moeten we wel 5 dollar voor betalen. We fietsten wat rond door Nassau maar omdat het tweede paasdag is en er maar 1 cruiseschip ligt is het erg rustig in de stad. De meeste winkels zijn dicht. We gaan ook nog de brug over om op Paradise island te kijken, een eiland tegenover de stad waar het volgebouwd is met dure resorts en gigantische hotels. De meeste wegen eindigen bij een hek waar we niet door mogen dus we keren snel weer om naar de brug om weer terug te gaan.

(Wouter) De vele eilanden van de Bahamas worden van af deze haven onder de 2 bruggen in Nassau bevoorraad. Je ziet elke dag wel zo'n vrachtboot varen. Bij de Eckland eilanden lag vracht boot op 3 meter afstand van de kade, hij was te zwaar geladen of het waterpeil was lager dan verwacht, dan is het gewoon wachten

Dure hotels De haven van Nassau De bevoorading voor de andere eilanden vrachtboot vast bij Camel point Acklin Island mooie volle maan

Vandaag zijn we op weg naar een ankerplekje dat ongeveer tussen Nassau en de Bimini eilanden ligt dat hebben we gekregen van de Minor over de SSB radio. Morgen door naar Bimini. Wat betreft de wind ziet het er niet zo gunstig uit. Morgen weinig wind en daarna draait hij door naar het noorden. Als je de golfstroom wil oversteken moet je dat niet met wind uit het noorden doen omdat je dan wind tegen stroom in krijgt en dat zorgt voor rare steile vervelende golven. We houden het weer in de gaten en zien wel wanneer we over kunnen steken. De boot ruikt lekker naar bakkerij. Ik heb vanochtend eindelijk de twee pakken broodmix gebakken die ik speciaal voor de exuma's had gekocht. Uit gemakzucht is het daar nooit van gekomen, we hebben veel crackers bij ons en die zijn ook best lekker. Samen met het brood, om gas uit te sparen ook meteen brownies gebakken. Wat een feest!

(Saskia) (12 april) Nadat we genoten hebben van het zelfgebakken brood bij de lunch begint de motor raar te doen. Het toerental schommelt en als we gas terugnemen bonkebonkt hij nog even en doet dan niets meer. Na het vervangen van het fijn brandstoffilter lijkt het weer goed te gaan, maar de volgende dag als we weer verder gaan horen we weer het zelfde probleem. Motor uit en nu ook het groffilter vervangen en sindsdien loopt hij weer als een zonnetje! We lopen straks Bimini binnen waar we wachten op goed weer om naar Amerika over te steken.

(Wouter) Dat van de motor gebeurt dan 6 mijl voor we de Bahamabank op varen ( is ruim 1 uur varen), en 3 uur voor zonsondergang. Op dat moment is het ongeveer 1100 meter diep en op de Bahamabank is het ongeveer 5 meter diep, en kan je dus ankeren, mocht het niet lukken de motor aan de praat te krijgen. We waren gelukkig van plan op de Bahama bank ankerend te overnachten, dus dat hadden we al mee..
We moesten even wachten totdat de motor iets afgekoeld was, die was nog lekker op bedrijfstempratuur, 80 graden?. Om tijd te besparen zit ik op een zo dik mogelijk gevouwen handdoek om mijn voeten, knieen en billen niet te verbranden.

 

(Saskia)Ondertussen liggen we in de baai van noord Bimini. We kregen het voor elkaar om ook dit keer in de aanloop van de haven vast te lopen. Misschien toch een beetje verzwakt concentratievermogen nu we bijna de ondiepe Bahama's uit zijn. Hoewel.. ik heb begrepen dat de Intracoastal waterways in Amerika ook erg ondiep zijn. Gelukkig konden we ook nu weer onszelf redden met de magische groene knop waarmee we de kiel omhoog halen. We liggen naast een duur resort met jachthaven waar drie motorboten liggen. Ze hebben wel een goed wifi signaal dus ik kon snel de filmpjes van de varkens en de grot uploaden, sterker nog, het ging zo snel dat ik nog drie nieuwe filmpjes heb gemaakt van Warderick wells, Staniel cay en het brandstoffilter vervangen. Als je naar boven scrolt zie je ze vanzelf.

14 april - Nog niet weg

(Saskia) Hoewel ik graag had geschreven dat we reeds in Amerika zijn, is dit niet het geval. Gisteren stond er bijna geen wind en vandaag giert windkracht 6 tot 7 door de verstaging. Toen we vanmorgen om 6 uur wakker werden voor vertrek regende het ook nog en was het nog donker vanwege de donkergrijze bewolking. Toch maar niet gegaan en weer lekker in bed gekropen. Tenminste.. ik dan, Wouter is meteen weer achter internet geschoven wat lekker snel was omdat verder iedereen sliep. Morgen neemt de wind af tot windkracht 5. Dat moet wel te doen zijn.