Caribische eilanden



28 februari 2017- St. Maarten
28 maart - via Turks & Caicos naar Bahamas
14 april - De Exuma



(Wouter)Dit waren onze berichtjes per Iridium telefoon tijdens de oversteek van Suriname naar Barbados:

Onze positie dinsdag midag: 8 45 N: 56 44.2 W,
Dagafstand:178 in 26 uur  
NTG : 312
Zondag 22 januari eind van de middag hebben we Domburg verlaten en zijn naar de monding van de Suriname rivier gevaren. Bij Braamspunt in het donker hebben we geankerd. Omdat het windstil was en vlak was, konden we de rivierdolfijnen goed zien en horen.
De volgende dag met de laatste ebstroom zijn we op de motor naar zee gevaren. Pas buiten op zee, kwam er steeds meer wind. Na de geul konden we zeilen.
Een paar vissersboten waren aan het vissen, maar daar hadden we geen last van. Meer gezellig zwaaien naar elkaar.
Op de boeien zaten meeuwen en fregatvogels te ruisten. Door er vlak langs te varen konden we ze mooi filmen en bewonderen.
Tijdens het hijsen van het grootzeil zag Saskia stokjes uit de giek steken. Bleek dat er een heel mooi vogelnestje in de giek was gemaakt, met 1 ei. De bouwers moeten de zwaluwen zijn geweest die altijd zo enthousiast bij ons aan boord zaten te kwetteren. Wel zielig, want we zijn ook een lang weekend weg geweest met de Schorpioen naar Alliance.
Afgelopen avond om 8 uur zeilden we met ongeveer 7 knopen tegen iets aan. Het waren 2 harde dreunen door de boot.
Ik stond in de kuip, maar zag, hoorde en rook niets. Saskia lag net te slapen.
Toch denken we dat we tegen een walvis zijn gebotst. Weer een zielig beest. We hopen dat hij niet gewond geraakt is door onze botsing.


Positie woensdag : 11 05'N: 58 04'W
Dagafstand:161
NTG: 151
(Wouter)Er vliegen nog steeds Surinaamse muskieten en mampieren in de boot. Saskia is erg veel gestoken door ze, in haar benen en vooral rond haar voeten. Waarschijnlijk tijdens Saskia tijdens haar slaap in de slingerkooi en tijdens haar wacht in het kuiphuis gestoken. Ik had direct op zee veel gif gespoten, alleen de laatste vliegen nog rond en verstoppen zich onder het bed of andere betere verstop plekken waar ik geen gif kan spuiten.
Vanmorgen vlogen albatrossen rond de Schorpioen. Ik denk dat ze weten dat bij een boot er altijd wel vliegende vissen schrikken en een vlucht door de lucht maken. Denken ze veilig te landen worden ze direct door de albatrossen in hun duikvlucht opgegeten.
Elke dag hebben we kort contact via de SSB met de K’dans, die op weg is naar Trinidad. Ze komen vandaag al binnen.
Wij komen morgen middag op Barbados aan bij de hoofdstad Bridgetown. Dan moet wel de tegenstroom stoppen die we nu ineens hebben van ongeveer 1 kts??
Elke dag is een warme blauwe zonnige dag met de passaatwind uit het zuidoosten van 12 tot 17 Kts.
De nachten zijn iets frisser, waarbij ik zelfs een lange broek aan trek.
Heel veel sterren met af en toe een donkere wolk die iets meer wind geeft. Eind van de nacht komt nog een heel klein laatste stukje maan op.
De zee is rustig en we zeilen aan de wind. Na een paar uur in het Kanaal, een deel in de Golf van Biskaje en de oversteek tussen Grand Canaria en Tenerife, is dat leuk voor de 4de keer dit rondje.

------


(Wouter) Donderdag ochtend 26 januari komen we aan bij de hoofdstad van Barbados, Bridgetown. We moeten in de haven tussen de cruiseschepen afmeren om in te klaren. Saskia blijft aan boord om de Schorpioen in de gaten te houden langs de veel te grote en hoge steiger.
Ik ga langs de gezondsheidsdienst, douane, en immigratie. Na een woordenwisseling met de douaneman dat wij geen captain hebben, dat 2 eigenaren wel kan en dat Holland niet bestaat, vraagt hij of ik voor hem wiskey wil kopen. Ik krijg op een papiertje de naam van de wisky en een paar Barbados dollars van hem. Ik twijfel even maar ga toch naar de BTW vrije zone voor toeristen. Daarna gaat het invullen van de vele formulieren verder.

vogelnest in de giet tussen de grote schepen carieb schot paard training

We ankeren voor het strand tussen de grote haven en het Hilton hotel. We liggen daar redelijk rustig, soms rollen we iets op de deining die binnen komt. Van een strandtent kunnen we zelfs soms het wifi signaal ontvangen.
Aan de gebouwen en aan de vele soorten uniformen is duidelijk te zien dat Engeland de kolonisator hier was. Verder is het alles ingesteld op het ontvangen van toeristen. We fietsen langs de zuid- en westkust en zien dan ook veel hotels langs mooie stranden. Iedereen is erg ontspannen hier en zelfs op het water groet iedereen elkaar.
Bijna elke ochtend zwemmen paarden langs ons richting zee met hun begeleiders. Het is een training dat zwemmen. Het lijken racepaarden te zijn, later zien we ook de paardenracebaan op het eiland met stallen aan de zijkant.
Met de bijboot varen we naar een plek waar 3 wrakken liggen. 1 daarvan ligt ondiep dat jet er bij kunt snorkelen, de andere zijn meer voor de duikers. ook komen daar veel schildpadden. Helaas komen ze daar omdat ze worden gelokt met eten. De toeristenboten vol met cruise- en hotelgasten worden zo vermaakt, en dan mogen ze 10 minuten in het water zwemmen met schildpadden.

 

(Saskia) Na een paar dagen varen we naar de noordwest kust waar we het anker uitgooien bij het dorpje Speightstown. Perfecte ankergrond en we liggen daar alleen met nog een Frans jacht. De volgende dag lopen we vanaf het dorpje naar de jachthaven waar we willen uitklaren. Het is hemelsbreed niet zo ver maar we moeten helemaal om een luxe resort heen lopen, uiteindelijk aan de andere kant van het resort is ook de ingang van de jachthaven. We vragen waar de douane is om uit te klaren en de man bij het hek gaat bellen. Hij geeft Wouter de telefoon in handen en als Wouter uitlegt dat we verderop bij het dorp voor anker liggen krijgt hij te horen dat dat echt niet de bedoeling is. We mogen niet naar binnen, we moeten terug lopen en dan met de boot melden in de jachthaven. Dat doen we dan maar. Op straat koop ik van onze laatste Barbados dollars nog wat verse groenten en fruit en dan gaan we anker op en varen de jachthaven in. Tijdens het uitklaren was de boosheid al weer vergeten en we mogen de laatste nacht buiten de jachthaven ankeren.

(Wouter) Met een lange dagtocht gaan we heel vroeg weg naar de zuidkust van Martinique en komen rond 8 uur in de avond aan bij St. Anne. Het gaat eerst lekker hard met een ruime wind, maar dan worden we ingehaald door enkele pittige regenbuien. De wind neemt af en we worden overdreven goed schoon gespoeld door heel veel regen. Helaas moeten we na de buien op de motor varen omdat de wind weg valt. Belachelijk vinden we dat, dat was niet beloofd.
De volgende morgen zeilen we naar Le Marin de baai verder in, en na 4 keer herankeren liggen we weer net als de vorige keer dicht bij de Leaderprice supermarkt. Stokbrood met Franse kazen, daar hadden we echt even zin in. Verder doen we de was en vullen we daarna de watertanks. Internet lukt ons alleen op de terassen van de restaurants om de dure internet abonnementen te ontwijken.
We wilden weer naar de oostkust van Martinque. Maar ten zuidoosten van Martinique blijkt dat de combinatie wind, stroming en deining iets te veel is. Na 4 uur proberen en twijfelen gaan we toch terug naar St Anne. Dan maar weer via de westkust.
Via St. Pierre in het NO steken we over naar Dominica en langs de hele kust naar Portmouth. De oversteek tussen de eilanden is lekker pittig met halve wind van 25 tot 30 knopen. Bij Dominica zeilen we alles net op de grens van regen langs de kust en zon op zee. We zien dan ook enorm veel regenbogen langs de kust van Dominica.
Van uit Portmouth zeilen we lekker hard naar de eilanden Des Saintes en kunnen nog net op tijd een vrij gekomen mooring pakken bij het eiland Ilet a Cabrit voor 13 Euro. Op het onbewoonde eiland moet het barsten van de hagedissen, maar die zien we amper. Wel een paar geiten, kippen en zelfs 2 goed verzorgde katten.

Dominica Volle maan Deshaies onderwater slang

Via Deshaies op noordoost Guadeloupe steken we over naar Monteserrat. Omdat we denken dat het zondag is doen we rustig aan en gaan pas de volgende dag ons melden. Stom van ons, het is dan zondag en dan is de toeslag om in te klaren ongeveer 40 Euro. We kwamen daar om te zien hoe de oude hoofdstad Plymouth in 1997, en een groot deel van het eiland bedolven werden onder lava. Dat is alleen te zien per taxi of met een huurauto, beiden zou dat ongeveer 70 Euro kosten. Verder was er nog de deining bij Litte Bay waar wij ten anker lagen. De wind nam af, maar niet de deining, en dan lagen we daar zonder wind voor enkele dagen te rollen.
Op naar Nevis en daar zonder wind liggen. Op Nevis hebben we net als in 2006 het eiland rond gefietst. Er reden veel vrachtauto's op en neer op onze route, die ons van steeds grotere afstand begroeten met getoeter en ons aanmoedigden als we met de fiets een steile klim aan het maken waren.
Bij het havengeld was het gebruik van moorings in begrepen, maar ook het gebruik van wifi. We werden zelfs al gemeld bij de auoiriteiten op St Kitts dat ook bij Nevis hoort. Omdat de wind er nog niet was zijn we ook even op de motor naar de hoofdstad Charleston gegaan om daarna te gaan ankeren bij de zuidkust in White House bay.

 

rondje om de berg plantage stoom pers terrasje aan zee even uitrusten St Kitts De lekkerste gezonde vegetarische soep

 

 

 

St. Eustatius zagen we al liggen in de verte waar we donderdag 16 februari begin van de middag ankerden in Oranje Baai. Voor het eerst ankerden we met een hekanker om de boeg in de richting van de deining te houden. Dat scheelde echt gigantisch, want de anderen lagen heel erg te rollen.
Met het busje van de toersteninformatie werden we naar het vliegveld gebracht omdat daar nog de enige werkende pinautomaat was, die van de stad was kapot. Alles gaat met de USA dollar en die hadden we nog niet. Maar we werden ook naar het begin van de wandeltocht gebracht. De wandeltocht naar de krater van de Quill vulkaan. Vlak bij de krater werden we ingehaald door 2 hanen die ons naar de top begeleiden. Bleek dat zij heel erg goed wisten dat iedereen daar gaat lunchen. En treuzel niet, want dan worden zij ongerust en pikken het zelfs uit je rugzak.
Boven op de rand van de krater kan je over het dal van Statia kijken en zijn Saba, St. Maarten en St. Barts goed te zien. De krater zijn we niet in gegaan, dat was iets te veel met onze zeilconditie.
Na de tocht konden we pas betalen voor het in- en uitklaren, het havengeld en voor het natuurgebied van de Quill.

Haven Oranjebaai naar boven De krater vaste bewoner van de haven


Er kwam weer wind, het was niet veel, maar daarmee konden we nog net alles zeilen naar St. Maarten. Maandag tijdens het netje op VHF 10 hoorden we dat de wind nog vreemder zou gaan doen dan wij dachten, door zelfs uit het westen te gaan waaien. Dan maar inklaren op het NL gedeelte en ankeren in de Lagoon. We zagen dat de boten flink te keer gingen buiten met die vreemde winden. Binnen in de Lagoon is het 4 tot 2 meter diep, en de bodem is heel dik begroeid met gras. Daarom zijn wij tijdens een regenbui met de wind uit de tegenover gestelde richting langzaam gaan krabben. Maar goed dat wij toen aan boord waren gebleven met het zien van de donkere wolken.
Het is wel anders hier. De vliegtuigen scheren met veel lawaai net boven de masten. Op de weg is het een lange file van auto's, vooral als de brug naar de Lagoon open is geweest. De nieuwe draaibrug over de Lagoon geeft s' nachts alle kleuren van de regenboog. Heel veel bijboten racen voorbij en de meest dure jachten varen in en uit de Lagoon om buiten even een fris windje op te pikken.
We wachten op de pasaatwind dat die weer gaat komen, omdat deze werd weg gedrongen door een grote storing op de Atlantische oceaan en bij de oostkust van de VS. Verder hopen we de Blabber , en Martijn met zijn Prinses Mia hier te ontmoeten, alle 2 zijn op weg naar St. Maarten.

Sinds wij in het Caribisch gebied zijn hebben we elke nacht regen. Alleen tijdens 1 windloze nacht op Nevis, Statia en hier op St. Maarten niet. Wat doen we verder op St. Maarten? De was, langs de grote supermarkten op de fiets en dan blijkt dat de laatste, Super U, op het Franse gedeelte goedkoper te zijn en alles heeft wat we zochten. En uiteindelijk de website bijwerken.
Oh ja, carnaval op het Frans gedeelte van St. Maarten, snel via de nieuwe brug gefietst en konden we nog het laatste gedeelte zien van de parade. We hebben namelijk de Antares ontmoet. Zij varen met de zelfde oude Antares van Jasper en Astrid van ons eerste rondje in 2005. We hebben heerlijk gekletst bij ons en later bij hun over onze ervaringen en dromen over meer rondzeilen.

 

van uit de bus illegaal uit Zuid Amerika

 

Op het VHF radio netje, elke dag om 7:30 uur, behalve zondag, is ook een rubriek te koop en te ruilen. Het zeiljacht Oslar had langs de weg bij een lantarenpaal op het Frans gedeelte van St. Maarten 3 kittens gevonden en aan bood genomen. Of iemand deze aub wilde overnemen want er was al een hond en een kat bij hun aan boord. ' s Middags hebben we er 2 op gehaald. De andere is een dag later op gehaald, gelukkig.
Wij en de Oslar denken dat het katers zijn. De Antares is als eerste op kraamvisite gekomen.


We moeten nu oppassen met lopen want ze liggen overal op de vloer te slapen. Vooral 's nachts is het spannend. 3 nachten geleden moesten we er 2 keer uit omdat door harde windvlagen het anker alarm af ging. Snel naar de kuip kijken hoe erg het is. De 1ste keer omstreeks 1 uur lagen wij op het laatst tegen de betonnen steiger van het nu Dinghy Dock cafe (vroeger Shrimpy's ) met een slepend anker over de bodem. De bodem zit vol met grasplanten, en dat is geen goede anker grond.
Na herankeren op een andere plek werden we weer wakker om 5 uur van het ankeralarm. Toen waren we er erg snel bij en konden snel reageren. Daarop hebben we maar een prive mooring gepakt tot na het netje om weer te gaan ankeren. We zagen op de windmeter dat we windstoten hadden van 38.8 Kts dat is een dikke windkracht 8. Echt overdreven. Vooral omdat de wind van alle richtingen komt geblazen. Grappig om te zien dat alle jachten in de baai slingeren achter hun ankers, en dat er vaak iemand op een voordek staat te kijken bij zijn anker. Bij somige slingeringen met harde wind schieten we ook naar de kuip om te kijken of het allemaal wel goed gaat buiten.
Varen met de bijboot gaat niet zonder zoute spetters, ook niet tijdens het in- en uitstappen naast de Schorpioen.
Ondertussen moet je soms even wachten met iets zeggen tegen elkaar want dan stijgt weer een vliegtuig op, en vliegt vlak over de masten op de ankerplaats. Gelukkig wordt er tijdens de slaaptijden niet gevlogen. De katten zijn er aan gewent en slapen of spelen gewoon verder.

De Heineken Regatta is van 2 to 5 maart. Het wordt steeds drukker in de Lagoon, misschien is het ook tijd om weer verder te gaan. De wind gaat alleen eind van de week draaien naar het NO en nog harder waaien. Dan is het waarschijnlijk niet goed beschut ankeren bij St Crois, een US Virgin Island. Een andere optie is naar Anegada, maar daar kan je weer niet inklaren in de BVI, British Virgin Islands. Dat moet weer op het zuidelijk gelegen Virgin Gorda, en om daarna tegen die sterke wind op de botsen is het ook niet fijn.
Uiteindelijk willen wij naar Turks & Caicos en de Bahamas gaan voor een lange tijd. En dan ook de wat afgelegen eilanden aan de zijde van de Atlantische oceaan. Omdat die eilanden erg afgelegen liggen zal daar niet veel wifi aanbod en geen ondersteuning zijn van ons AIS signaal. We zullen daarom berichtjes per Iridium telefoon zenden.
Vanuit het noorden van de Bahamas willen we oversteken naar de VS.

 

 

 

Via Turks & Caicos naar Bahamas

 

 

Zondag 5 maart varen we de Lagoon van St Maarten uit om buiten ten zuiden van de St. Maarten te ankeren. Daar liggen we vlak bij de finishlijn van de Heineken zeilregatta. Het was hun laatste racedag.
Na bijna 2 weken in de Lagoon is er veel aangroei gekomen, en we waren nog zo schoon uit Suriname gekomen. Dat willen we zo houden. Na wat schraapwerk, douchen en lunchen konden we verder om 12 uur.
Met een volle maan zeilden we gedurende de nacht onderlangs de Britse en de Amerikaanse Virgins. De eilanden waren goed te zien. Wij gingen verder naar Culebra,  een van de Spaanse Virgins, die bij Puerto Rico horen. Puerto Rico hoort administratief bij de VS, vandaar dat we ook voor de VS waren ingeklaard en konden we de cruisingpermit daar kopen voor de VS.
De wind was al flink toe genomen. Ondanks dat we vlak bij de steiger lagen geankerd in de baai, was het erg spanend of we wel bij de Schorpioen konden komen tegen de wind in. We waren aan het roeien. Keek je even om naar achteren of we dichter bij waren gekomen, dreven we weer terug naar de steiger tijdens het kijken Na veel gevloek en gespetter van de golven zijn we uiteindelijk aan boord gekomen. De rest van de maandag en de hele dinsdag hebben we geschuild voor de rest van het slechte weer aan de overzijde van de baai.
Woensdag was het weer normaal en zijn we naar de westzijde van Culebra gevaren om te zwemmen in een baai bij Cayo de Luis Pena. Een hele mooie baai, spierwit strand met palmbomen en heel veel kleine fel gekleurde visjes. Helaas mag je daar niet overnachten. Dat dachten we wel te mogen bij het eiland Palominos, maar daar lag het ook vol met “day only” moorings. Vlak voor het donker werd zijn we over gestoken en ankerden voor het eilandje aan de overzijde van Fajardo op Puerto Rico. Met een gratis wifisignaal van een hotel konden we gribfiles ontvangen.


Vrijdag 10 maart om 10 uur zijn we vertrokken bij Fajardo voor een oversteek van ongeveer 360M. Bovenlangs Puerto Rico en de Dominicaanse republiek en onderlangs 2 grote “ondiepe” banken. De banken zijn niet echt ondiep, 15 tot 20 meter, wel ondiep vergeleken met oceaan van 3000 meter. Maar er zitten een paar onduidelijk koraalriffen op de randen van de banken.
Met een volle maan boven ons, laten we het anker zondag om 4 uur in de nacht vallen voor het strand van Big Sand Cay, van de Turks en Caicos eilanden. Na even geslapen te hebben duiken we na het late ontbijt het water in. Glas helder water met witte zandkoraal bodem. Een streng kijkende grote Barracuda houd van onder de Schorpioen ons in de gaten. Zijn tanden zijn overtuigend.
Op het strand zien we nog oude sporen van schildpadden die ergens eieren hebben gelegd. We maken een rondje over het strand. Dat is best vermoeiend over het zachte warme zand met onze zeilersconditie.  Op zee drijven donkere regen wolken langs richting Haïti, dat houd de spanning er in of we het droog houden en of het niet gaat inregenen op de Schorpioen, waar ales op luchten staat. We zien een zeearend of visarend. De vorige keer in 2012 werd er door 2 van deze types een nest gebouwd op de restanten van een kleine vuurtoren.  Nu was er geen nest meer.
De volgende dag worden we wakker met een zware deining van achteren. De golven slaan erg dramatisch op het strand: dat wordt een erg natte en gevaarlijke landing op het strand. Helaas geen verdere bezoeken aan Big Sand Cay.


We gaan naar South Base op Grand Turk om daar in te klaren voor Turk & Caicos. Tot onze verrassing ligt daar naast 2 grote cruiseboten een NL zeiljacht, de Charlie2. Volgens de pilot moeten we de harbourmaster op roepen om een afspraak te kunnen maken met de instanties, maar we krijgen geen antwoord. We weten ook niet waar op de wal we ons moeten melden. Verder moeten we uitwijken en wachten voor het vertrek van 2 cruiseschepen, waardoor we te laat zijn om tijdens kantooruren te kunnen inklaren. Dat proberen we maar de volgende dag. Via de marifoon krijgen we info van de Charlie2 waar het gebouw van de douane is. Zij gaan boos naar een rustig ankerplekje, na een hele dag bezig te zijn geweest met inklaren. Deze maandag was een feestdag, dus moesten ze ook nog flink extra betalen voor het inklaren.
Wij moesten eigenlijk ook extra betalen omdat we de dag eerder ons niet hadden gemeld op de feestdag, maar voordat wij wilden protesteren was er al onderling bij de instanties een discussie of het wel eerlijk was hoe het was gegaan tijdens onze binnenkomst. Het werd een standaard tarief van 50 USd voor 1 week.
Daarna zijn we snel naar Rob en Annemieke van de Charlie2 gegaan, om kennis met elkaar te maken en te wandelen in Cockburn Town. Omdat we maar 1 week hebben zijn we samen naar de overkant gevaren, naar Cockburn Hbr op South Caicos.

De meld steiger

Tijdens de oversteek keken we voortdurend om ons heen of we voorbij trekkende walvissen zouden zien. Pas vlak voor Cockburn Hbr zien we een walvis hoog uit het water springen, in het noorden richting de oceaan. Hij komt geheel uit het water. Met een grote plons komt hij weer in het water. Het is een grote walvis want we zien op grote afstand zelfs met het blote oog de golven van zijn sprong terug in het water. Dat springen doet hij 4 keer en dan blijft hij weg.
Bij de haven bleek de deining naar binnen te komen en zagen we een VS zeiljacht al flink slingeren achter zijn anker. Daarop zijn we een smalle geul in gevaren naast het eiland Long Cay. Door de kiel iets in te trekken konden we verder over het ondiepe gedeelte varen. We lagen nog niet stil of een rog lag al naast de Schorpioen.
Saskia heeft zelfs 3 grote roggen zien zwemmen tijdens het snorkelen, terwijl ik haar vanuit de mast kon volgen. Er zwommen nog meer grote dieren in het water, kon ik zien van uit de mast. Roggen of waren het bv (zusters)haaien, met de grootte van een mens?
Er stond ook een aardige stroming , dus was het pittig zwemmen daar. Het gebied waar we nu in waren is een soort heel groot wadden gebied van zelfs 60M breed.
Omdat er slecht weer op komst was zijn we zo dicht mogelijk bij Cockburn Hbr gaan ankeren en gezamenlijk met de Charlie2 op zoek gegaan naar wificodes. Op South Caicos wonen ongeveer 1000 mensen. We lopen langs 2 oude en nog een werkend resort, maar het verder is heel stil op dit eiland. Volgens ons was de laatste opknapbeurt hier in 2002 tijdens het bezoek van de Engelse koningin. De rest is vergaan in loop der tijd en door orkanen.
Op de Charlie2 praten we met Rob en Annemieke over onze zeilerslevens, toekomst, wat fout ging, en nog meer zaken.
De volgende dag ligt tanker Ocean Breeze midden in de haven naast ons ten anker. Omdat wij zelfs niet bij de ondiepe kade kunnen liggen, gaat een lange slang naar de kant vanaf de tanker. Op deze manier kunnen de dieseltanks op de kant gevuld worden. Door de wind drijft de vulslang tegen onze ankerketting. Na overleg met de bemanning van de tanker wordt de slang even weg getrokken met hun bijboot, zodat we naar voren kunnen varen om het anker op te halen. Natuurlijk gaat het dan regenen tijdens het herankeren. Gelukkig waait het nog niet zo hard als was voorspeld, toen rond de 22 Kts.

Rog naast de Schorpioen Cuckburn met haven Supermarktje tanker met slang naar de wal 3 grote roggen

Na 2 dagen gezamenlijk schuilen hebben we afscheid genomen van de Charlie2. Wij zijn de ondiepe Caisos bank over gevaren, een soort Waddengebied van 60 bij 40M groot en water van 1,5 tot 4 meter diep. Wat het spannend maakt, is dat er geen ondiepe koraalrotsen op de kaart staan. Dus is het continu uitkijken naar donkere mogelijk ondiepe plekken in het blauw groene water met de witte bodem. Halverwege zijn we voor de nacht gaan ankeren. Zo iets als midden op het Markermeer, maar dan zonder dat je de kant ziet ?
Dat wilden wij ook zien met de drone. Heel erg ongelukkig is de drone na een paar mooie opnames in het water gevallen, naast de Schorpioen. De drone is onherstelbaar beschadigd door het zoute water. Helaas is het bestand van de laatste, en waarschijnlijk de mooiste film opname niet meer te openen.

koraalkoppen

Bij South Dock op Provinciales, of Prove genoemd, kunnen we uitklaren voor Turks & Caicos. Daarna gaan we fietsen naar de mooiste stranden volgens website Traveler op de noord kust. Maar wat een drukte op de wegen. Zelfs file op de dubbelbaans highway bij de rotondes! We vinden de straden een klein beetje tegen vallen, smal en de kust vol met hotels en resorts. Oke, het is wel een spierwit strand, met een rif er voor om te snorkelen.
In de erg ondiepe baai ten westen van South Dock hebben we toevallig een gratis zwak, onregelmatig wifi signaal, zodat we het weer in de gaten kunnen houden. Er komt natuurlijk weer harde wind langs. Daarvoor willen we gaan we schuilen op Mayaguana, een eiland van de Bahamas met een grote beschutte baai.


zeilen met de bijboot

Woensdag 22 maart eind van de middag tijdens het naderen van de grote baai van Abrahamsbay op Mayaguana zagen we een zeiljacht op het rif liggen. Het rif dat de baai beschermd tegen de zeegolven. We dachten nog, het gestrande zeiljacht moeten we door geven aan Martijn. Tijdens het invaren van de baai komt een helikopter van de US coastguard aan vliegen. Tijdens zijn rondje boven het eiland blijft hij hangen boven het gestrande zeiljacht. Er blijkt nog iemand binnen te zijn. Over de marifoon horen dat hij doodmoe is sinds de dag er voor, van het proberen zijn boot heel te houden op het rif. Een lokale bot hadnog geprobeerd met los te trekken van het ri. Na een half uur en een paar vragen van de helikopter ziet de man in dat redden niet meer gaat en wil van boord.
Wij waren intussen op zoek naar een ankerplek, waar we ook nog dicht bij de wal konden liggen, om met de bijboot de kant op te gaan. Vlak bij de steiger van het dorpje raakten we zelfs even vast bij 1,6m diepte, tijdens hoog water. Iets verder van de steiger af, zouden we voor de zij ingang van het rif liggen, en daar kwam deining door naar binnen. Het was dus niets daar. Daarop zijn we naar het gestrande zeiljacht gegaan, misschien dat we konden helpen.
Rechtstreeks varen gaat niet want je moet zigzaggend door de baai om koraalhoofden te ontwijken. Een motorboot die achter ons ook de baai was ingevaren, lag midden in de baai geankerd, en werd al door de helikopter benaderd om de man van het gestrande zeiljacht op te halen. Ondertussen waren wij aan het ankeren bij het gestrande zeiljacht. Achteraf beter, want die motorboot had een hele grote sterke bijboot. De gestrande man werd later in het donker op het strand door de helikopter op gepikt.
Wij zijn daar blijven liggen voor de nacht.

zeiljacht op het koraalrif


De volgende morgen met het eerste licht zijn we vertrokken op zoek naar een betere schuilplek. De Abrahamsbaai van Mayaguana is groot, waardoor er al afgelopen nacht grote windgolven ontstonden. We hadden daardoor niet goed geslapen. We wilden niet weten hoe het daar zou zijn met 10 tot 15 Kts meer wind. De baai in het noorden van Mayaguana lag meer open voor de wind en deining, ondanks een rif er voor.
De wind was al iets toe genomen en met een zeer snelle tocht waren we rond de middag tussen de 2 onbewoonde Plana Cays eilanden. Daar lag een zeiljacht geankerd binnen het rif van de oost Plane Cays. Het lag er heel erg rustig, ondanks de al flinke wind en deining op zee. Varend en kijkend naar de kleuren van de bodem, eyeball navigatie, zijn de het rif binnen geslopen. dat was beste spannend. Volgens de kaart lagen we nog steeds buiten het rif. Het was erg smal tussen het rif langs het mooie spierwit strand en het rif aan de zeezijde. Het was 9 tot 6 meter diep en naast je zag je op 5 meter afstand het koraal met een diepte van 1 meter. We wilden voor het zeiljacht ankeren waar het breder leek te zijn. Maar die had 2 dwarslijnen naar de wal staan, zagen we pas toen wij bij hem achter waren gekomen.
Overigens, we hebben geen bemanning gezien en via de marifoon kregen we geen reactie. De bijboot hing aan de boot in zijn davits.
We hebben proef geankerd, maar zelfs voor een lunch stop over was het iets te spannend. Helaas.
Dan maar weer verder naar ons nieuw schuilplekje Atwood Harbour. Om 16:40 uur lagen we daar, wat meer een kommetje is dan een haven. Toen ging het ook langzamer steeds harder waaien.
De volgende morgen, vrijdag, hebben we lang getwijfeld of we wel hier in Atwood Harbour goed en veilig lagen. Een alternatief is er niet in de buurt. De ingang van de baai is een smalle doorgang in het rif.  Hoge golven slaan dan al dramatisch zich stuk op het rif. Door de smalle opening komen golven binnen aan de overzijde van de kom. Waarschijnlijk creëren die binnen komende golven een stroming in de baai die ons soms bijna dwars op de wind zet. Dat geeft harde zijwaardse rukken aan de ankerketting.
Zwemmend heb ik een hekanker schuin dwars uit gezet richting de kant. Op de manier liggen we iets meer gecontroleerd. De bodem is erg hard. Ik moest het anker in de bodem duwen terwijl Saskia aan de ankerlijn trok. Ik zag dat het hoofdanker slechts met de punt in de bodem lag. Waar de ankers liggen is het ongeveer 2 meter diep. Bij de Schorpioen is het 3 tot 2,2 meter diep, en dan hebben we nog een tij verschuil van 60cm. Extra spannend maken de golven die de Schorpioen ongeveer een halve meter doet bewegen. Gelukkig kunnen we de kiel intrekken.
Dit alles maakt het een spannende schuilplek. Het gaat tot nu toe goed met winduitschieters van begin 30 Kts, dat zijn dikke windkracht 7 vlagen.
Zaterdag neemt de wind af, en is het wachten hoe snel de golven rustig worden om de baai veilig te kunnen verlaten. Misschien zondag.
Kortom, een behoorlijk onrustige ankerplek waar we de harde wind maar moeten uitzitten. Wellicht vannacht voor het eerst ankerwacht lopen! 's Nachts is het hier pikke donker, met alleen de sterren en geen maan. In de verte zie je lichtschijnels van een klein dorpje Dit zie je pas duidelijk als je ogen na 5 minuten gewend zijn aan het donker. In het doem senariao dat het hoofdanker gaat krabben en nadat het ankeralarm af is gegaan liggen we bijna al aan de overzijde. Wel te rusten, ja jij ook.
Met de Iridium telefon halen de gribfile binnen, zo houden we in de gaten wat de wind gaat doen de komende dagen.

Saskia gaat aan wal

 

We durfen dan toch Atwood Harbour te verlaten door de smalle rif opening met nog hoge deining, en zeilen naar de west zijde van Crooked Island. We ankeren vlak bij de kust tussen Pittstown en Landrail Point. Daar liggn nog een paar zeiljachten die daar voor de storm hebben geschuild. Over de marifoon delen we onze ervaringen uit over Atwood Harbour en krijgen de we ankertip Dollar cay.
Na een rollige nacht op de deining gaan we naar de zuidpunt van Long Island en besluiten daar te ankeren voor de late lunch. Dat ligt daar zo rustig, ondanks dat de oceaan verderop de hoek om komt, dat we er blijven overnachten.
Daarna gaan we naar Dollar Cay. Dat is een mini Waddenzee die tussen Longs Island en de Exuma ligt. De gegevens op de kaart kaart komen niet overeen met wat wij zien aan ondieptes van het rif en de zandbanken. We trekken de kiel in totdat onze diepte 1,4m is. Slingerend varen we eye bal navigerend om de ondieptes en komen binnen waar het diep water is door de sterke stroming. Omdat we erg slingeren door wind en stroming gaan we voor het donker en voor laagwater naar buiten en ankeren buiten de banken in 2 m diep water. Dat lag stukken onspannender.
De vorige keer gingen wij via de lange omweg door dieper water naar de andere zijde van de bank. Omdat we toch zo bezig waren besloten we dit keer via de Short Cut naar de anderzijde van de Exuma te gaan. Op half tij met opkomend water was dat best spannend. Keren kon niet omdat de geul soms net iets breder was dan de Schorpioen tussen rotsen en droogvallende riffen. Aan de noordzijde was het water door de sterke stroming en waarschijnlijk het witte zand, een grote melk massa.
Op naar Georgetown. Ook daar is een VHF netje, elke morgen om 8 uur, na het weerpraatje van Chris Parker. Het praatje werd gedaan door een VS stel dat na 14 jaar Georgetown deze ging verlaten.

 

Bird Rock Long Island ankeren Dollar cay Dollar cay

 

 

 

 

De Exuma

 

 

In de wasserette van Georgetown, tijdens het wachten op onze wassen, ontmoeten we de Canadezen Darrell en Betty van de Magica. Beiden wonen nu in de Dominicaanse Republiek, maar hebben in Canada op Nova Scotia gewoond. Dit jaar gaan ze voor het laatst terug voor een bezoek aan de belastingdienst en onderhoud doen aan de boot. Omdat wij van plan zijn ook naar Nova Scotia toe te gaan, zijn we uitgenodigd om langs te komen vlak bij Halifax.
Met volle watertanks en alle waterkannen gevuld als douchewater, zijn we verder de Exuma in gezeild.

melkwit zeewater kat links onder ankerplaats overzijde


Op Lee Stocking Island zat vroeger de Caribbean Marine Research Group. Volgens de Antares een bezoek waard, ook omdat alles was achtergelaten, met administratie en al,  en volgens de pilot kon je gebruik maken van hun moorings.  Nu stonden er grote borden dat het verboden toegang was op het privé eiland. Overdag werd er op geruimd. Na het controleren van ons anker zag ik dat de ankerketting van de nog enige mooring bijna op was door het schuren over de harde koraalbodem. En dat met harde wind uit het zuidoosten.
Via de Galliot Cut kwamen we op de ondiepe Exuma bank. Helaas was het door de zuidoosten wind te onrustig om te ankeren bij de iets verder gelegen The Crossing. Dat is een erg smal stukje eiland tussen de Exuma bank en de oceaan. Daar had Saskia de vorige keer mooie schatten gevonden die daar waren aangespoeld.
Na 3 te onrustige ankerplekjes zijn we maar naar Black Point Settlement gegaan. Als troost hadden we een gratis wifi signaal en konden we snel nog eindelijk de website bij werken en op Zygrib kijken naar de windverwachtingen.
Het zwemmen bij de Thunderball Grotto, naast Staniel Cay, was erg vermoeiend, want wij kwamen daar met half tij aan, dus stond er een sterke stroming rondom en door het eiland richting de zee. Wij ankerden er heel erg dicht bij. Heen ging heel makkelijk, maar terug komen bij de Schorpioen viel heel erg tegen.
Geen toeristen in de grot, wel een bruiloft fotoreportage waarbij de bruid uitgeput de kant moest vasthouden, om niet door haar grote witte bruidsjurk naar buiten gespoeld te worden.
Het zoeken naar een alternatieve ankerplaats mislukte weer door de harde zuidoosten wind en de irritante golven die daar bij komen. Uiteindelijk kwamen we eind van de middag terug bij Big Major Spot, voor het strand van de varkens. Via de marifoon werden we in het Nederlands opgeroepen door de Freedom’s Wind. De uit Harderwijk afkomstige Marjolein en haar Forrest wilden graag ons aluminium bewonderen. Lekker gekletst met ze en veel tips ontvangen voor de VS.

Lionfish Kreeften


Omdat de wind vanuit het zuidoosten via de west naar het noordoosten zou gaan draaien was het zoeken naar een geschikte anker schuilplek. Bij Bell Island, in Harbour Bay, vonden we die.  Het was best spannend om daar naar toe te varen, want het was soms erg smal met erg ondiepe banken, koraal en rotsen op enkele meters afstand. En met stroming.  De kaart is dan niet leidend, maar wat je ziet aan kleuren, Eye ball navigatie.
Daar hebben we Jan en Jule ontmoet van de Sturmschwalbe. Tijdens dit rondje hebben we elkaar een paar keer gezien op ankerplaatsen, en nu eindelijk tijdens 2 maaltijden kennis met elkaar kunnen maken. En foto's uitwisselen !
Met een lange rit in de bijboot hebben we gesnorkeld bij een zeeaquarium met veel mooie vissen en koraal. Later horen we via de marifoon dat de mooie stekelachtige Lionfish een illegale is en niet thuis hoort in deze natuur. Hij heeft hier geen natuurlijke vijanden omdat hij zo giftig is en moet worden gedood. Een natuurwachter van Warderich Wells ging dat direct doen.
Na 2 nachten konden we naar de naast gelegen ankerplaats van Warderick Wells cay. De vorige keer lagen we aan een mooring in het binnen gedeelte voor 30$ per dag.  We dachten vanwege het gratis ankeren we wel de dure wifi van 15$ voor 24 uur konden nemen. Samen zijn we naar het kantoor gevaren voor de wificode en een wandeling.  Kwam er ook nog 10$ p/p toegangsgeld bij de wifi. De volgende dag op zondag, kantoor alleen in de ochtend open, blijkt ook nog dat de wifi heel erg werd afgeknepen. Gelukkig nog wel Zygrib en af en toe Facebook met soms alleen tekst. Mail na 3 uur en dan nog langer wachten op de bijlagen waar de helft toch niet wilde. Het was internet per sateliet.
Gelukkig blijft de natuur daar wonder mooi, zelfs ’s nachts. De volle maan verlichtte heel mooi de ondiepe banken. Eye bal navigatie kon je dan zelfs doen.

zoeken naar diepte


De wind was ondertussen naar het noordoosten gedraaid en werd steeds sterker, tussen de 15 en 25 Kts =  4 tot 6 Bf. Omdat de diepte tussen de 3 en 5 meter is langs de eilanden, ontstaan er korte diepe golven. Met de stroming er bij tussen de eilanden is het lastig er tegen in te zeilen naar het noordwesten en uiteindelijk naar het noorden.
Maandag 10 april schuilen we voor de wind bij Highborne Cay. De volgende dag botsen we op de motor het korte stukje naar het noordelijk gelegen Leaf Cay. Op Leaf Cay leven leguanen en die zijn te bezoeken. Het ankeren in het smalle gedeelte was een uitdaging in 20Kts wind en met de eb stroming. Na 3 pogingen liggen we er recht voor en kunnen we naar de kant zwemmen. Het was te veel gedoe om voor dat korte stukje de bijboot op te tuigen, en flink te roeien in wind en stroming.
Waar leven die leguanen eigenlijk van op dit klein eilandje vraag je je dan af. Net als de varkens op Big Major spot: van de verse groente en fruit, die wij niet aan boord hebben, maar wel op het strand liggen. Nadat weer een toeristenboot was vertrokken, twijfelde Saskia om nog terug te zwemmen. Een doos vol met vers fruit was leeg gekieperd voor de verwende leguanen.
Overdag lagen we daar prima geankerd bij de leguanen hun eiland, maar toen de vloed kwam en de wind iets minder werd, lagen we soms dwars in het smalle geultje en was het al te donker om terug te gaan. Het geultje was bijna net zo breed als de Schorpioen.
Ook langs de oostkust van de VS waait deze noordoosten wind. Veel zeilers kunnen daardoor niet uit de VS oversteken naar de Bahamas, omdat de noordoosten wind hinderlijke golven maakt, botsend tegen de Golfstroom, die langs de kust naar het noorden stroomt. Volgens SSB weerman Chris Parker veranderd de wind pas na het weekend.
Na een slechte slaapnacht konden we toch verder zeilen. De wind zou alleen woensdag de 12de overdag uit het oosten waaien en daarna weer lang uit het noordoosten.
Het werd een pittige aan de windse tocht naar Royal Harbour naast Eleuthera Island. Met nog 2 zeiljachten ging het toch lekker hard, in de 6 Kts, en konden we redelijk goed noord sturen. Eind van de middag lagen we heerlijk rustig en goed beschut na 47M. Dat is ook het enige wat hier te doen is, want het eiland is prive en verboden te betreden. Met bewaking volgens de pilot.
Voor de katten maakt het overigens allemaal niets uit, zeilend of voor anker. Gijs en Sjors liggen toch vaak uitgestrekt, in de meest vreemde ontspannen houdingen hun middag slaap te doen.
Onze etensvoorraad begint op te raken, zeker de koelkast. Het wordt tijd dat we naar de VS gaan. We proberen nog naar de naast gelegen Spanish Wells te gaan voor de supermarkt en een wandeling. Dat wordt een uitdaging omdat het daar erg smal water is en er niet geankerd kan worden, alleen aan de zijkant van het eiland. Misschien dat we kunnen afmeren aan de steiger van de supermarkt en is daar ook een aardig wifi signaal. Anders op het 50M noordelijk gelegen Abaco en daar wachten op goede oversteek wind.

 

langs de bank zeilen strang leguanen stoere kop