De Verenigde staten van Amerika



21 mei 2017 - Washington DC
20 juni 2017 - New York




 

(Wouter)Dit waren onze 2 berichtjes per Iridium telefoon tijdens de oversteek van de Bahamas naar de VS:

Dinsdag 18 april
Onze positie: 28 07.2'N:76 54.8'W, nog te gaan 395M tot Beaufort NC.
We zijn aan het oversteken naar de VS. Een koers van 001 Graden met een afstand van 555M.
Gisteren zijn we om half negen vertrokken uit Royal Island Harbour op noord Eleuthera, en willen bij Beaufort Noord Carolina de VS binnen lopen.
Gisteren avond zagen voor het laatst de Bahamas achter ons verdwijnen in de Atlantische oceaan.
De wind is tussen de 8 en 14 Kts en komt uit het oosten tot zuidoosten. En dat na 3 dagen schuilen voor harde wind.
We moeten voor zaterdag binnen komen want dan gaat de wind waarschijnlijk naar het noorden draaien langs de oostkust van de VS.
Het is even wennen voor de katten dat ze niet buiten op dek kunnen rennen en ravotten, dat mag weer als we voor anker liggen.
Het weer blijft zonnig en warm, overdag, rond de 27 graden. De nachten vinden we met 22 graden erg fris.
###

Woensdag 19 april
Onze positie: 20.6'N:76 53.5'W, onze dagafstand was 134M, en nog 265M te gaan tot Beaufort NC.
Aan deze kant van de Atlantische oceaan varen we ter hoogte van Jacksonville, en aan de andere kant zouden we varen bij Agadir Marokko.
De wind is op en te zwak om te zeilen. Jammer want we konden al een dag lang best wel goed zeilen, ondanks de zwakke wind van 6 to 10 Kts.
Het was sinds lange tijd aan de wind zeilen tot halve wind. De zee werd steeds kalmer en dat maakt het leven heel erg aangenaam aan boord.
Vanmorgen kregen we bezoek uit de lucht. De kustwacht scheerde laag over ons heen met een Orion vliegtuig.
###

Donderdag viel de wind geheel weg en motorden we ruim 20 uur.
Ondertussen draaide de wind van ZO naar ZW. Helaas moesten we de golfstroom oversteken op de motor. De ZW wind bracht ook erg dreigende luchten mee met veel wind. Donkere wolken waaruit onweer dreigde te komen, met nog meer wind. Zo zag het er naar uit, maar gelukkig bleef de wind het zelfde.
Zeilend konden we tot in de haven van Beaufort komen. Het water was vol met drijvende en geankerde hengelaars in mototbootjes, en dat op vrijdag ochtend. Een feestdag?
We zeilden vast de ICW route op naar Oriental, terwijl ik telefonisch ons ging melden in de VS. Ik had 1 telefoonnummer van de US Customs en Border Protection, en dat bleek het kantoor in Miami te zijn. Ik kreeg uiteindelijk wel een nieuw re-entry Nr omdat we uit de Bahamas kwamen, maar we moesten nog wel contact op nemen met de Customs van Beaufort NC.
Ons enthousiasme werd gestraft, we konden terug varen tegen wind en stroming naar Beaufort. Daar vonden we een steiger geschikt voor bootjes tot max 6m. Ach, 2 keer de lengte moest kunnen vonden we. Alles is verder verboden en of prive langs het water.
Saskia was bang dat de Costums moeilijk zou doen over onze niet inge├źnte Gijs en Sjors. De dame van de Costums was een katten liefhebster en met de charme van onze jongens, werden Gijs en Sjors van harte welkom in de VS . We waren ingeklaard voor de VS, op naar Oriental.
Zeilend met en zonder de motor ging het met de stroom mee best snel. Veel groene natuur na 3 maanden zee en droge eilanden, heerlijk genieten met een zonnetje op de achtergrond.
Begin van de avond kwamen we in Oriental aan en zien we de Prinses Mia van Martijn liggen op een vrienden plekje. Helaas zijn alle freedocks bezet. We ankeren darom in de haven, beschut net achter de pier.
De volgende morgen krijgen we via de marifoon en internet contact met Martijn die ons de tip geeft dat een freedock vrij is gekomen aan zijn overzijde. Daar gaan wij snel naar toe en blijven daar langer liggen dan de toegestane 48 uur.
We hebben geluk want er is een bootshow dat weekend met marktkraampjes van 2de hands watersportspullen. We komen er al snel achter dat de mensen in Oriental het maken dat deze plek zo leuk maakt. Vooral met Martijn en zijn vele Oriental vrienden, en dat Martijn een pick-up mag lenen. De place to be in Oriental is Beans, de plaatselijke koffiezaak, met uitzicht op de haven en wifi.
Samen met Martijn doen we veel en zware boodschappen, heel veel zakken kattenbakgrind, met zijn auto. Zeker in dit gebied liggen de supermarkten langs de enige doorgaande weg en ben je wel ruim 20 minuten onderweg om een winkel te vinden. Verder gaan we langs een Pickert, dat is een alles opkoper en verkoper, en langs de 2dehands watersportzaak in Oriental.
Op de mooie US motorboot Scylla hangt een NL gastvlag. Dat blijken Hans en Thea Kwak te zijn, ex-zeilers, die al 7 jaar op deze motorboot wonen op de ICW.

voor de kust koffie bij BEANS Ook bij de Walmarkt

 

Na Oriental zeilen we verder via de ICW naar Norfolk. We ankeren in kreekjes midden in de wilde natuur en aan de grastis steiger in Great Brigde. Vlak voor Norfolk kunnen we goedkoop diesel tanken voor 55 cent/liter en vullen onze watertanks. Norfolk is een grote marine haven en dat is goed te zien, er liggen grote marieneschepen in onderhoud langs de rivier. Aan de overzijde van Norfolk ligt Portsmouth en daar kunnen we langs de gratis steiger van de stad liggen. En daar ligt ook tot onze verrasing de Sally Lightfoot van Dick en Petra. Na 2 maanden contact via de SSB is het een leuke ontmoeting om elkaar in het echt te zien.
Van onze andere buren krijgen we de tip om naar de plaatselijke bioscoop te gaan. Daar kan de eten tijdens de film en het is nog in de mooie staat van vlak na de 2de WO. Met de ferry steken we over en fietsen een dag door Norfolk.

afstanden bij Great Bridge even rust beroeps vissers steiger Great Bridge Portsmouth

 

2 mei zeilen met een pittige wind de Chesapeake bay in. Eind van de middag wordt het te heftig met de golven. De wind draaide ook nog te veel tegen zodat we de monding van de Potomac rivier niet zouden halen. We schuilen een dag in de zuidzijde van Delta Ville. Op zoek naar een wifi en een Telfort signaal fietsten we naar de noord zijde, want we zagen het AIS signaal van de Kairos. Daar vonden we Henk & Carla aan het klussen naast de Kairos, die daar voor onderhoud op de kant stond. Even gezillig met ze gesproken in de kuip. Daarna op de fiets naar de andere zijde van de Highway voor de enige supermarkt in de omgeving.
De tocht naar en op de Patomac rivier was pittig aan de wind zeilen. Om de baai bij Delta Ville uit de komen moesten we een uur lang bijna volgas tegen de golven motoren. Daarna konden we de Potomac monding in zeilen. Terwijl ik bezig was boterhammen voor ons te smeren zag ik water op de vloer. Als ik een vloerluik open trek zie ik al onze etensbliken die daar liggen drijven. We pompen als gekken hard om de boot droog te krijgen en merken gelukkig snel dat we niet meer water maken. Na het controleren van alle huiddoorvoeren, denken we dat het water waarschijnlijk van de schroefas afdichting was gekomen tijdens het hard varen op de motor. De motorruimte lenzen we daarna regelmatig, maar die blijft nu droog.
De wind was weer sterker dan we hadden verwacht en flink tegen. We hadden geen zin om daar tegen in te botsen op de motor, en de lucht werd zo donker dat het alleen maar erger kon gaan worden. In de Herring Creek konden we heel goed beschut alles weer droog en zoutvrij maken. De schroefasafdichting kon ik weer beter afstellen en bleef kurk droog. Helaas was ook hier geen verbinding te krijgen met de buitenwereld.
De volgende dag hebben we het echt geproberd, maar de golven en de wind waren echt veel te erg om daar tegen in te hakken op de motor. Dat werd een dag schuilen in naast gelegen St. Clemants bay, maar wel met een zwak Telfort verbinding voor een weerbericht.
Via een nachtje ankeren in Mattawomen Creek kwamen we zeilend en op de motor bij Mount Vernon. Met de bijboot roeiden we naar de kant en hebben daar heerlijk rond gewandeld. Overal op het terrein is goede wifi om met de app van het park info te krijgen over het leven van George Washington, dus ook op de Schorpioen. Dat werd een lange avond internetten. De volgende dag ontmoeten we Peter Knetemann, die zijn bb-moter aan het testen was. Peter woont net om de hoek. We maken afspraken om elkaar bij hem thuis te onmoeten.

echt een lange brug na regen komt het afval uit de krekenzijkreken lekkage spoelen na de lekkage drogen na de regen soms zeilen het komt er aan

In Washington DC gaan we 10 mei eerst aan een mooring liggen. Het was een spannend laatste stukje varen. Na de regen waren de kreken leeg gespoeld naar de rivier met takken en zelfs bomen. Ondanks veel uitwijken kregen we toch een paar takken in de schroef.
De moorings zijn van de stad en kosten 25$ per dag, en dat kan bij Gangplankmarina betaald worden. Voor 10 $ kan je gebruik maken van de wc en douche, en de het afmeren van de bijboot. Verder kosten de wasmachiene en droger van deze marina 1,5 $ per stuk. Onze eerste warme douche sinds november 2016 op La Gomera !! Dat is extra lekker als het ook nog voor ons ijskoud wordt in Washington, het koeld 's nachts af naar de 8 graden. We moeten dubbele dekbedden gebruiken en lopen aanboord met thermokleding rond. Tja, de kachel doet het nog steeds niet. Na het douchen warmen we ons op in het washok, terwijl de jassen, truien, en de natte handoeken extra drogen in de droger.
Ook ontmoeten we weer Sothy en Chrisophe met hun Regulus, die we eerder op de ferry bij Norfolk hadden ontmoet.

(Saskia) De eerste dag, als we nog aan de mooring liggen, doen we de was. We hebben 3 machines vol. Eenmaal klaar stappen we op de fiets en gaan we rondfietsen in Washington. Natuurlijk langs het witte huis en de Mall. Er staat nauwelijks wind dus die avond besluiten we de volgende dag voor anker te gaan. Wouter heeft bij de havenpolitie informatie gehaald over waar je precies mag ankeren en we gaan mooi in het midden van de ankerplek naast het Titanic monument ankeren. Het weer wordt snel slechter. Het is een stuk kouder dus we moeten serieus op zoek naar winterkleding en de winterdekbedden. Gelukkig hebben we die bij ons zodat het nog net te doen is met de kou.
Woensdag is het nog wel droog en met een zonnetje dus we besluiten vandaag nog rond te fietsen en zo veel monumenten te bezoeken. En daar zijn er echt een hoop van! We gaan van Jefferson naar Lincoln memorial en alle oorlogsmemorials daartussen. Op de trappen bij het Lincoln memorial hield Martin Luther King zijn beroemde "I have a dream" toespraak. Later komen we ook nog langs zijn indrukwekken memorial. Vervolgens, omdat we toch aan het herdenken zijn, gaan we naar de Arlington begraafplaats. Een enorme begraafplaats waar onder andere ook het monument voor de onbekente soldaat is. Daar is wisseling van de wacht. Het is een nogal bizarre vertoning. De militairen hebben een speciale robot manier van lopen die versterkt wordt doordat ze zwarte zonnebrillen dragen. Daarbij hebben ze een soort tapdans schoenen aan zodat ze duidelijk te horen zijn maar waardoor ook een geometrisch patroon in uitgesleten in de tegels voor het monument.
Als we eind van de middag terugkomen op de haven komen we Sothy tegen van de Franse boot. Ze gaat net op weg naar de winkel om vlees te kopen voor de bbq, of we ook zin hebben om mee te doen. Dat hebben we wel dus we draaien weer om en fietsen mee naar de supermarkt. Op een vlot in de haven staat een bbq op gas die iedereen mag gebruiken, met een tafel en banken erbij dus best luxe. We hebben een gezellige avond samen met de Fransen.
De volgende dag hebben we de hele dag regen dus we besluiten door de regen naar het museum te fietsen want de hele dag aan boord blijven is ook zonde. We gaan die dag naar het natuurhistorisch museum samen met nog duizende mensen en zeker 20 scholen. Maar goed, het is droog en interessant dus we vermaken ons er de hele dag.
Vrijdag is het gelukkig wat beter en we kunnen droog naar het Capitool fietsen. Daar krijgen we een korte rondleiding waarbij we allemaal koptelefoons met een zender om krijgen zodat we de gids kunnen verstaan in alle drukte. Dan gaan we verder naar de Library of Congress die ernaast ligt. De mooiste bibliotheek die ik ooit heb gezien en met prachtige en interessante tentoonstellingen. Ook hier krijgen we een rondleiding maar nu van een heel leuke dame die erg interressant kan vertellen over de bouwstijl, de verzameling boeken en hoe ze aan al die boeken zijn gekomen. Met stip staat dit bezoek op 1.
Op internet heb ik een site gevonden met de leukste gratis dingen te doen in Washington en daar zag ik dat deze zaterdag alle Europese ambassades open dag hebben. We besluiten naar de Nederlandse ambassade te fietsen maar dat valt best tegen. Mapsme stuurt ons via de toeristische route door allerlei parken en prachtige woonwijken behoorlijk om. Uiteindelijk als we aankomen smaakt de Nederlandse kaas en de poffertjes extra lekker! We vragen daar ook wat de handigste route terug is en dat is super makkelijk. We fietsen langs de dierentuin en besluiten daar ook nog even te gaan kijken. Hij valt een beetje tegen maar goed, ook hier is het weer gratis dus we klagen niet. We hebben contact met de Fransen en besluiten af te spreken onder de poort bij Chinatown en daarna ergens te gaan eten. Dat doen we bij een echte Chinees. Op de terugweg fietsen we langs de Mall omdat we het idee hadden dat daar misschien een concert zou zijn omdat ze al twee dagen iets aan het opbouwen zijn. Het blijkt geen concert te zijn maar een herdenking voor alle omgekomen wetsdienaren het afgelopen jaar. Uit alle districten, countys en staten zijn verschillende agenten die ook allemaal andere uniformen hebben. Het ziet er indrukwekkend uit. Ze houden een moment stilte waarna ze het volkslied zingen. Iedere Amerikaan staat stil met zijn hand op zijn hart tijdens het volkslied.
De volgende dag slapen we lekker uit en rond lunchtijd fietsen we naar de Mall. Hier staan op zondag een hele rij foodtrucks waar je lekkere lunch kan kopen. Wij kiezen voor Mexicaans en eten het op het grasveld van de Mall op. Het is lekker weer dus het grasveld zit vol, gezellig. Amerikanen spreken je heel makkelijk aan en zo komen we regelmatig in gesprek met hen. Of ze horen dat je geen Amerikaans spreekt, of het valt ze op dat we zo bruin zijn, en de vouwfietsen doen het ook goed als gespreks opener.
Na de lunch gaan we naar de National Gallery. We hebben nog maar een klein gedeelte gezien als we muziek horen. Er is een afgesloten ruimte waarachter muziek te horen is. Ze spelen net Rhapsody in blue van Geshwin dus ik ben meteen voor als we horen dat je naar het concert kan. Het is weer gratis maar wie het eerst is... dus we gaan in de rij staan en wachten. Na drie kwartier mogen we naar binnen. In de tussentijd zijn we in gesprek geraakt met een dame die in 1946 vanuit Frankrijk hier naar Amerika is verhuisd. Ze is hier samen met haar zoon en zijn vrouw en we hebben een leuk gesprek met hen. Het concert valt een beetje tegen, zwaar Mozart en daarna iets moderns. In de pauze vluchten we snel naar buiten. We zien nog een stuk van het museum maar besluiten de volgende dat nog een keer te gaan omdat er zoveel te zien is. Ook die avond bbq-en we gezellig samen met de Fransen.
Op maandag staan de foodtrucks allemaal bij de kantoren en overheidsgebouwen dus we houden daar onze lunch. Ik heb niet het idee dat Amerikanen hun boterammetjes van thuis meenemen, maar dit lijkt me een dure gewoonte. De gemiddelde lunch kost hier toch tussen de 8 en 10 dollar. Als je dat iedere dag doet.
We gaan weer naar de National Gallery, maar nu naar het moderne gedeelte. Er is allerlei moois te zien. Boven op het dakterras staat een mat blauwe haan waarvan ik zeker weet dat ik hem ook in Londen heb gezien. Na wat gezoek op google blijkt het inderdaad dezelfde haan te zijn als die op Picadilly Circus in 2014.
Ik heb ook gelezen dat in het Kennedy center iedere dag om 18.00 uur een gratis concert is. Die avond is een schoolkoor van een Highschool in de buurt. Ze zingen erg goed en ook wat bekende liedjes dus ik geniet echt! Dan gaan we voor onze laatste avond op zoek naar het Hardrock Cafe waar we een lekkere hamburger eten. Morgen gaan we weer verder maar ik heb sterk het idee dat we ons nog een extra week hier ook wel vermaakt hadden. Wat een super leuke stad is Washington DC!

Lincoln lunchen naast de footcars duizenden .... Korea monument Martin L. King Watergate gebouwen Bibliotheek van het Congres in de Bieb in de VS

(Wouter) Op de terugweg ankeren we 16 mei weer bij Mount Vernon. Helaas heeft Peter Knetemann het te druk met afspraken en thuis bezoek, zodat we slechts even in de kuip met ellaar in het Nederlands kunnen praten over de VS.
Het weer is heerlijk, ruim 25 graden. Eind van de middag ankeren we in een bocht op de rivier, zo rustig is het geworden. De volgende dag kunnen we bijna alles zeilen tot de ingang naar St Mary's. Daar liggen Dick en Petra met de Sally Lightfoot. Na een avond lekker kletsen over alles gaan we met ze de volgende dag het histories St. Mary's bezoeken. We eindigen in het restaurant van het College. Het College jaar is al gesloten en daar is de keuken op in gesteld met 3x1 uur per dag, en eten we nog met 14 studenten onze buiken propvol.
Als we rustig naar de steiger lopen zien we een erg dreigende lucht op ons af komen. Als we door de bijboot van Dick en Petra zijn afgezet waait het al pittig. Als ook zij aan boord zijn komt het echte onweer. 37 Kts wind met heel veel bliksem en heel lang durende onweer geluiden . Alsof er een zwaar bombarderment gaande was.Na wat regen valt de wind weer geheel weg.
Vandaag kwam de wind normaal uit het noorden, daar waar wij morgen hopen naar toe te kunnen zeilen, verder de Chesapeake bay in.

zo kwam met vroeger kolonisten woning Indianen woning stilte voor de 37 Kts

 

 

 

New York

 

(Wouter) Op de motor varen we St Mary's baai uit naar de Chesapeake bay, tegen de wind tot om de hoek. Daar kunnen we eindelijk weer eens zeilen sinds lange tijd. Tot eind van de middag als de wind langzaam begint weg te vallen. De wind zou gaan draaien die nacht, daarom ankerden we bij Ragged Island thv het vliegveldje. De volgende dag is het bladstil op het water, met zelfs een beetje mist.
Op de motor varen we het laatste stukje naar Annapolis. Op zoek naar een ankerplekje komen we er al snel achter dat we dat niet bij de stad zullen gaan vinden. Op de AIS vinden we de Kairos aan een mooring en we besluiten naast hun ook een mooring te pakken. We kunnen zelfs naar elkaar praten. Helaas ligt voor ons een motorboot met zijn aggregaat zijn aico te voeden. Het lukt ons niet meneer uit te leggen dat wij bijna stikken in zijn uitlaatgassen en het geluid niet prettig vinden. Gelukkig is er een vrije mooring iets verder zodat we daar normaal kunnen slapen.
Met de bijboot roeien we naar de towndock. Veel Amerikanen denken dat we pech hebben en willen ons een sleepje geven. Ook staan ze vanaf de drukke terassen op z'n Amerikaans te juichen en roepen roeicomanndo's ons toe, hoe sportief we bezig zijn.
Annapolis valt direct op dat het een oude stad is, met een centrum als in Europa en winkelstraten. Maar de stad wordt ook erg bepaald door de marine academie, het KIM van de VS. We treffen het, want het accademisch jaar was net afgesloten. Het was er druk met ouders die hun kinderetn kwamen bewonderen met het behalen van hun eerste jaar studie. In de kantine zaten we aan tafel met een gezin uit Texas die er voor hun dochter waren.

kan Sjors heel goed Annapolis oud gedeelte groter en langer duwboot gaat ook naar zee even ontspannen

Na het vullen van de drinkwatertanks zijn we samen met de Kairos verder naar het noorden gegaan. Helaas weer tegen de wind en in het begin bij de grote 2 bruggen zelfs met een pittige stroom tegen. We zijn maar door gevaren, want uiteindelijk kregen we stroom mee en kwamen we net voor donker aan in Chesapeake City, in het kanaal naar de Delaware bay. Daar lagen we heel erg goed beschut voor harde wind.
De volgende middag met de stroom mee naar de Delware gevaren. Daar ankerden we net ten zuiden van de monding van het kanaal, waar we niet zo veel last van de stroming op de rivier hadden. Waar we wel last van kregen was een zeer enge donkere lucht die op ons af kwam. Over de VHF en via meteo-apps kregen we een waarschuwing dat een heftige onsweersbui zou komen. Het onweer was met heel veel bliksem en mega zware, luide en lang durende donder.
Met de voorspelde wind gingen we de volgende dag vroeg als een speer over de rivier naar Cape May. Eerst met stroom tegen en later nog harder met de ebstroom. De zon ging zelfs schijnen, en dat maakte de frisse wind weer goed. Een heerlijke zeildag tot in Cape May. Tijdens het zoeken naar een ankerplek zagen we de Canadezen Darrell en Betty van de Magica liggen. Het was te krap en de stroming deed iedereen vreemd draaien om zijn ankerketting en kwamen bijna tegen onze achterbuuran aan.. Met de kiel bijna geheel op lagen we ook niet lekker op een bankje iets verder de baai in. Van de Statepolice kregen de tip om naar Sunset bay te gaan, iets verder het achterland in. Samen met de Kairos hadden we daar ook een prachtige zonondergang en we lagen daar heel erg goed beschut.
Weer konden we verder zeilen en dat werd afgesloten met heerlijke maaltijd aan boord bij de Kairos in Atlantic City.
Ook de dag daarop konden we weer hard zeilen vlak langs de kust. Helaas konden we geen goede ankerplek vinden in Manasquan Inlet. Omdat de wind nog goed was besloten we gezamelijk verder te zeilen naar Sandy Hook. Met de stroom mee spoelden we naar binnen in het donker. Best weer spannend, ook omdat je heel erg dicht bij de kant kan varen, zowat door de lijnen van de vissers op de kant.

Helaas was het niet droog de volgende dag, de dag om New York binnen te lopen. Motor zeilend konden we ver komen, maar op het laatst werd alles op de motor. De regen werd gelukig wel minder. Dik gekleed in regenpakken zagen we de stad New York steeds groter worden.
Bij de 79th Street Boat Basin waren alle gele bezoekers moorings bezet. Het ankergebied ligt nog ruim 1,2M verder de rivier op. Na het ankeren spoelden we naar de marina. De Fransen Sothy en Chrisophe met hun Regulus, lagen aan mooring 3 en vertelden dat ze alleen met stroom mee naar de kant konden, zo strerk was die, 3 tot 4 Kts.
Door vlak langs de kant te varen konden we de sterkte ebstroom ontwijken. Het gaf ons geen prettig gevoel om dit elke dag te moeten doen. Ook was er nu geen wind op de rivier, laat staan met stroom tegen wind. Het log gaf 2,6 knopen aan waar we geankerd lagen.
Daarop besloten wij te gaan ankeren bij Liberty Island op New Jersey. Via een smal geultje kom je bij een prima ankerplek ruim achter het Vrijheidsbeeld. Met de vouwfietsen in de bijboot roeien we naar de kant. We "verstoppen" de bijboot op de kopsekant van de drijfstijger, want het mag eigenlijk niet volgens bordjes. De drijfstijger hoort bij 2 hellingen, waar je betaald een boot mag te water laten.
Vandaar fietsen we, of via het Liberty park, of via de randweg, over een voetgangsbrug, achterlangs Liberty marina naar het metrostation Exchange Place. Bij Liberty marina konden we voor ruim 1000 Dollar per week liggen in de jachthaven, iets duurder dan de bij 79 th Street Boat Basin.
Op deze ankerplek komen en gaan veel motorboten die hier een nachtje blijven en dan weer verder gaan. De enige uitzondering waren Nili & Julia van de catamaran Nilio. Zij lagen hier 2 jaar geleden samen met de JoHo. Helaas werden zij gecontroleerd bij hun bijboot aan de drijfstijger door een onvriendelijke Park politie. Daarop besloten ze de park politie maar te ontwijken door naar de andere kant van New York te gaan. Van de naast gelegen dure golfclub ( inschrijfgeld 100.000 dollar )kregen ze te horen dat wij niet van hun steiger gebruik mogen maken om de bijboten daar af te meren. Alles zou toch gaan veranderen, want een groot gedeelte van dit staatspark wordt verkocht en men ging dan een dure jachthaven en mooringveld aanleggen.

 

helling ferry Kustwacht pesten Marina 79 straat mooring gebied

ankerplaats 79 str. treinstation ferry zijde oud treinstation ons uitzicht ankerplaats WTC monument Wallstreet Broaklyn Bridge Golfveld op een pier hal treinstation binnen geslopen met volle maan rijke honden met de ferry central park central park vijver in Chinatown WK Brompton Le Man start gepimpte Brompton 45,8 kts wind Hobooken station na 40 Kts onweersbui

 

(Wouter)Als we na 1 maand ankeren weg varen van onze ankerplaats bij Libertiy Island, lijkt het wel alsof we iets slepen wat onder water zit. We komen maar moeizaam voorruit. Het kost 5oo toeren extra om 4 Kts te varen. Dat zou een hele langzame en lang durende overtocht met deze aangroei worden. De ankerketting zat al vol met schelpjes tot 1 meter onder de waterlijn. De romp rond de waterlijn konden we nog een beetje schoon schrappen van uit de bijboot. Echt makkelijk ging het schoon maken niet. Het water is daar pik zwart, vies en goor van het afval, en al zeer koud. Het water in zoals in de Carieb zeker niet. Daarom besluiten we naar Atlantic Highlands te varen om daar even de kant op te gaan om het onderwater schip schoon te laten spuiten. Dat was in 1 uur gedaan. Dat zo weinig aangroei zo'n remmende werking heeft. De schelpjes zaten dik om het log wieltje, rond de roeren en aan de kiel.
Het daar in de haven konden we goed beschut ankeren naast het mooring veld. Natuurlijk kwam nog een storing langs de dag voor vertrek.
De laatste boodschappen hebben we daar kunnen doen. De koelkast zat prop vol met voornamelijk youghurt voor ons ontbijt.
Het verschil met daar en Manhatten was wel heel erg duidelijk, zo dorps deed Atlantic Highlands aan, met zicht op de skyline van New York.

Samen met de Kairos waren we gereed om over te steken naar de Azoren.

Dodge waterstand Sandy orkaan


aangroei proberen weg te krabben