Vertrekken



5 juni - uitleg stilte voor vertrek

21 augustus, vertrekken

30 augustus, windstilte en reparatie roer
15 september, noord Spaanse kust
2 oktober. - Aveiro
12 oktober - Praia do Barranco do Martinho

 

(Wouter) Volgens de website gebeurd er niets.
Toch zijn we bezig met het gereed maken van de Schorpioen, ons zelf en het huis voor het vertrek ons 3de rondje Atlantic.
De Schorpioen is de kant op geweest voor het antifoulen van het onderwatschip en wij hebben haar een nieuwe kleur gegeven.
De gasbun ben ik aan het aanpassen, want we hebben een kunststof LPG gasfles gekocht van Safefill. Dan hebben wij meer gas en de mogelijkheid om deze ook te vullen in de VS. Ook de gasafvoer van de gasbun is aangepast. De oude zat over bb. Tijdens het zeilen over bb liep de gasbun vol, waardoor de oude stalen gasfles aan de onderzijde begon weg te roesten, en belangrijker het was dan niet gasdicht. De nieuwe gasafvoer gaat nu naar achteren in het midden.
Bij de lasser van Oosters liggen de steunen van de windvaan en de helmstok. De helmstok was al verstevigd in de stang, maar nu zaten er scheurtjes in kap over de roerkoning. Er komt ook een beugel op de boeg voor de Parasailor, zodat de onderlijnen niet schuren tegen de preekstoel.
Ergens op internet een mooie tip gevonden: Ledberg lampjes van Ikea. Knip de omvormer weg en sluit de 3 lampjes aan op je 12V. Deze hangen nu ook in onze nieuwe schuur, met een oude accu van de auto, de oude zonnepanelen en omvormer van ons 1ste rondje. Aanboord komen ze in ons kuiphuis.

testvlucht

Wij hebben ons verwend met een drone, en hebben al proef gedraaid zoals je kan zien.
Verder zijn wij op zoek naar huurders. Ook zijn wij al aan het hamsteren geslagen, als er aanbiedingen zijn. Zelfs Noortje heeft nieuwe brokken die zij het hele rondje zal eten.
Saskia heeft haar ontslag al ingediend en mijn levensloop is reeds goed gekeurd.
Johan & Jolanda van de JoHo zijn afgelopen weekend bij ons op bezoek geweest en hebben heel veel tips over de VS aan ons gegeven. In ons navigatieprogramma OpenCPN staat vol met navigatiepunten van mooie ankerplaatsen, walvisbaaien en meer....Thuis kan je dat makkelijk bekijken met Google maps, als bv National Geographic vind dat het de beste plek is ......

 

 

 

21 augustus - Hellevoetsluis - Middelharnis

(Saskiar) Vandaag zijn we dan toch echt vertrokken. En nu liggen we in Middelharnis. De wind is erg hard en uit het zuidwesten dus niet echt de goede vertrekkerswind. Morgen komt ook eerst nog een scheepsexpert langs om de boot te keuren voor de werelddekking van de nieuwe bootverzekering.
Vanaf dinsdag wordt de wind minder en draait hij naar het oosten en noordoosten dus dat is beter om te vertrekken. Waarschijnlijk is het te weinig wind maar dan doen we de motor aan want we moeten een beetje opschieten.
Gisteravond hadden we ons afscheidsfeestje. Heel gezellig. Maar vanochtend moesten we nog erg veel dingen opruimen en aan boord zetten. Gelukkig kregen we hulp met schoonmaken van Edgar & Else.
Vandaag al redelijk wat spullen kunnen opruimen aan boord. Op het laatste moment hebben we nog veel spullen aan boord gegooid maar die moeten ook allemaal een plekje krijgen
Noortje loopt na 5 uur verstoppen en bijtreken weer een beetje rond.

30 augustus - Brest

(Wouter) Met te weinig zeilwind zijn we vertrokken uit Stellendam. Dat betekende helaas, na 15 uur op de motor en slechts 2,5 uur zeilen, dat we net te laat voor de stroom mee door het Nauw van Calais waren. Na 8 uurtjes slapen in Calais aan een moring, konden we de stroom mee oppakken en zelfs zeilend verder.
Via de middenberm van het verkeerscheidingsstelsel gingen we in een rechte lijn richting naar de Kanaal eilanden. De volgende middag na heel veel op de motor varen, waren we weer te laat voor de stroom mee bij Alderney. Dat hebben wij opgelost door even een mooring te pakken bij Omonville, net ten westen van Cherbourgtijdens de tegenstroom. We zijn daar zo vaak langs gevaren, dus nu een goede reden voor een wandeling. Met de stroom mee waren we daarna zo in St. Peter Port op Geurnsey.
Na bijna voor de helft van de prijs in NL diesel getankt te hebben, zijn we weer terug gegaan naar ons ankerplekje naast het fort. Met de wifi van de bibliotheek konden wij onze sociale media bijwerken, de laatste zaken regelen voor de werelddekking van de Schorpioen verzekering en het Iridium satelliet abonnement.
Daarna met de stroom mee naar Camaret sur Mer. Slechts 2 uur hebben we kunnen zeilen, alles ging op de motor. De volgende dag zijn we daar ten anker gegaan. Tijdens onze wandeling zagen we dat de haven goed vol lag, met vertrekkers en veel Franse weekend zeilers.
De volgende morgen hebben we besloten dat het niet zo verder kon, met het gebonk van sb roer. Wij zouden het niet volhouden en het roer ook niet. Op naar Brest met de kans op de meeste jachtwerven. Met een lijstje van marina Brest zijn we langs bedrijven gelopen, en al snel werd ons Guillaume van KVK geadviseerd.
Na wat sloop werk, wat bleek slechts een dop te zijn, zag Guillaume al snel dat de Schorpioen de kant op moest, omdat het hele roer er uit moest. Morgen misschien al het water in? We hopen van wel, want bv even een plas doen 's nachts, is best lastig.

Uitzwaaiers weerstand Noortje navigeert ook Omonville St. Peter Port Eindelijk los

 

 

 

 

15 september - noord kust Spanje

(Wouter) Een Noorse zeiler stond mee te kijken hoe ons roer er weer inging. Ook zijn boot had speling in het roer.
Nadat wij zaterdag probleemloos weer dreven zijn wij terug gezeild naar Camaret sur Mer. Dat was een pittige zeiltocht met harde wind, ook een goede test voor de roeren.
Maandag was de dag om de Golf van Biskaje over te steken volgens Zygrib. De 1ste dag zou grotendeels met te weinig zeilwind zijn, en dan nog 2 dagen met goede zeilwind uit het NO. Daarna zou een storm uit het ZW komen met veel te harde tegen wind. De voorspellingen waren dat we na die 3 dagen nog langer zouden moeten wachten om over te kunnen steken als we blven wachten in noord Frankrijk. Gaan dus! Het enige nadeel was dat we niet richting La Coruna konden.
Woensdag ochtend kwamen wij in Gijon aan.
Door een gebeurtenis van heel lang geleden in de Spaanse provincie Asturiƫ was de stad Gijon feest aan het vieren, met veel muziek optredens van begin tot diep in de nacht. Jong en oud was op straat, heel gezellig. Op elk pleintje werd muziek gespeeld.
Na 2 dagen in de veel te dure jachthaven van Gijon zijn we voornamelijk op de motor langs de noord Spaanse kust naar het westen gevaren. Via het vissershaventje Codillero, ankeren op de rievier bij Ribaddeo, voor het strand bij Vivero, in de havenkom bij Cedeira, tot in de marina bij de oude stad van La Curuna.
Eerst dachten wij dat een vislijn in de schroef zat, maar op de 2de dag werkte de truc om even achteruit te slaan niet meer. Het was niet de V-snaar door de dynamo. Een bout was los gekomen die de keerkoppeling verbindt met de flexibele Phyton keerkoppeling. De bout was een cirkel aan het freesen in het huis van de keerkoppeling. Maar "goed" dat het gebeurde in een rustige ria, ipv bv in de sterke stroming bij Chanel du four, tussen de rotsen. En dat de motor nog niet warm was, want we waren net vertrokken uit Vivero. Ik moet wel op de motor zitten om alles weer vast te krijgen.
De kusten langs de noordkust van Spanje zijn heel erg hoog en lijken op die van de Azoren. Alleen ruikt het hier meer naar camperen, vroeger in Portugal, de lucht van eucalyptus
.
In Cedeira kwam een heel mooi groot klassiek schoener getuigd zeiljacht binnen, de Ninita. Deze herkende ik nog van een ontmoeting in 2006 op de Azoren. Op straat ook op weg naar de supermarkt kamen wij de eigenaren tegen. Het klopte, we werden uitgenodigd op hun drijvend huis. De connectie toen en nog steeds, is Allan Buchanan, de ontwerper van onze oude Schorpioen. De zoon van Buchanan is hun bankier, en ze kenden Allan Buchanan, die helaas pas is overleden. Verder blijken het ook nog de ouders te zijn van Samantha Davies. De vader van mevrouw Davies was een van de eerste in Engeland, die na de 2de WO, aluminium zeiljachten heeft gebouwd en die nog steeds varen.
Slecht weer met regen en kou wam langs de kust van La Curuna. Een goede schuilplek zoeken is lastig in deze omgeving. De deining van de zee komt overal binnen. Onze lijen hebben al voor de 2de keer hier hun rek verloren. Afgelopen nacht met hoogwater lag alles in de haven te slingeren en te schudden aan de krakende meerlijnen.
De kachel moet 's ochtens zelfs aan, want 15 graden is echt veel te koud. Als ik de website terug lees is het eigenlijk hier altijd koud als wij hier zijn. In Nederland worden warmte records gehaald, belachelijk. Dit weekend komt de warmte ook naar hier, en goede NO wind
.

Codollero haven Ria Ribadeo ankerop Vivero

 

 

 

2 oktober -Aveiro

(Wouter) Nadat het slechte weer langs La Caruna was over gewaaid konden we weer zeilen. Helaas is zeilen voor de wind met een genuaboom niet voor ons weg gelegd. Weer brak een klauw, en kwam alles met de luide knal op het voordek terecht. Bij Camarinas ankerden wij voor de jachthaven.
De volgende dag konden wij zelfs zeilend vertrekken. Ik dacht nog even de genuaval strakker te trekken, omdat deze nog op de slappe voor de wind stand stond. Na een luide knal lag de genua op het voordek en gleed langzaam het water in. Die dag zijn wij bezig geweest met het maken van een hele goede takeling en het inrijgen van de genua. ( De lijn die het zeil omhoog houd was los gekomen, doordat het oog van de lijn open gebroken was.) Laat het net die dag een goede zeildag zijn, dus stond er een pittige wind op de ankerplaats. Gelukig had een Engels zeiljacht een beschut plekje gevonden vlak langs de kant, en konden wij nog net voor hem uit de wind de genua weer inrijgen.
Wie komen wij de volgende dag tegen, Martijn met zijn Prinses Mia. Hij kwam van Ierland en wilde gaan slapen.
Via een nachtje ankeren bij Playa San Francisco in het begin van Ria Muros, zijn wij naar het noordelijk strand gegaan van Isla Ons. Heerlijk gewandeld naar het hoofdplaatsje. Helaas ging het die avond ineens best hard waaien uit de verkeerde richting zodat het eiland geen beschuting meer gaf. Snel zijn we over gestoken naar een beschutte ria bij Playa de Silgar en geankerd vlak voor het strand tussen 2 jachthavens.
Bij Isla Cies is het beter liggen en wandelen we weer naar de vuurtoren. Er moet eerst naar schelpen gezocht worden op het naast gelegen De San Martin voordat we verder gaan naar Baiona.

altijd leuk Genua op voordek

De volgende dag komt in Baiona de Prinses Mia met Martijn binnen varen. Martijn hebben wij 11 jaar geleden tijdens ons 1ste rondje hier voor het eerst ontmoet, toen met zijn Rotop! Samen met 2 Franse bemanningen en van de Win2Win vieren wij dat rond de houtkachel bij Martijn aan boord. Terwijl in Nederland een hitte golf heerst koelt het bij ons af tot 14 graden in de nacht, ook in de boot.
Met de electriciteit en water van de steiger, warmwater uit de douches en de door Martijn gevonden mini wasmachine uit Bermuda konden we mooi een paar wasjes draaien. De droger van de marina was kapot, aan de waslijn ging erg goed.
Na weer enkele dagen wachten op zeilwind, kunnen we voor het eerst zeilen met het Parasail. Als we 8.8 kts gaan is dat iets te veel van het goede en ruilen we deze in voor weer de genua. Met de genua zeilen we ook voor het eerst op de windvaan, tot zelfs in de haveningang van Povoa de Varzim.
Heel langzaam varen we in het donker de haven in op zoek naar de boei die boven een ondiepte staat, volgens de kaart. Die zien wij niet. Na een harde botsing met de bodem weten we ook waarom. Tussen de onzichtbare rots en de kant kunnen we toch ankeren. Later horen we van de havenmeester dat de boei bijna klaar is op de kant na onderhoud om weer in het water gezet te worden. Verder dat we daar eigenlijk niet mogen ankeren en als de politie dat zou zien zouden worden weg gestuurd.
De volgende dag blijken de windvoorspellingen niet te zijn uitgekomen en wordt het helaas al weer op de motor varen. Over de marifon met Martijn besluiten we te gaan voor Porto ipv ankeren in de haven van Leixous. Op de rivier is er wel wind en motorzeilend varen we tegen de stroom in naar de stad. Het blijkt er veel dieper te zijn dan volgens de kaarten en de pilot. Langs de hoge kade vinden we een plekje en meren langszij de Prinses Mia. Als een grote toeristenboot vindt dat we weg moeten, schuiven we een beetje naar achteren en kan hij ook langs de kade liggen. Er varen alleen maar toeristenboten op de rivier, altijd volgas, met veel golfslag en ook vlak langs ons. Eerst met boze gezichten, maar vriendelijk terug zwaaien doet wonderen. Van 2 gevonden pallets maken wij een ladder en gebruiken veel lange lijnen om ons langs de kade te houden, ook rekening houdend met het tijverschil van ongeveer 2 meter en de sterke stroming.
Midden in de stad van Porto! Het is een belevenis, met heel veel aandacht van al die toeristen die uiteindelijk allemaal bij onze kade uitkomen, en veel met ons in gesprek raken. Zeker door Martijn zijn bordje: " Crew wanted to the Caribbian" . Verder is het een heerlijke oude stad om daar te wandelen en sfeer te proeven.
Na 3 nachten moeten we ruimte maken voor 2 grote cruiseboten, is de boodschap, voor 13 uur die middag. Vlak voor de grote brug wordt al die tijd een mooie drijfsteiger niet gebruikt. Als wij daar liggen moeten we begin van de avond van de Policia Maritime daar weg, omdat het een prive steiger is. Het zou toch onze laatste nacht zijn in Porto, dus gaan wij de rivier af, en ankeren tegenover de jachthaven, bij de monding van de rivier. Als wij de stad verlaten is ons kadeplekje nog steeds vrij. Het is ze toch gelukt, de toeristenkapiteins.
Op weg naar het warme zuiden valt het weer tegen met de windvoorspelling. Koude mist en geen zuchtje wind. Met de radar aan, zonnebril op tegen de oog knijpende zon, gaan we op de motor over de gladde zee, met een nog diepe maar slome deining verder.
Halverwege de middag kunnen we de kust al weer zien en varen eind van de middag met de vloedstroom de rivier op naar Aveiro. Vlak voor de jachthaven is het spannend, want er hangen hoogspanningskabels over het water. Volgens de kaart zijn ze 18m, volgens de pilot 22m hoog, en de mannen op de steiger gebaren dat we niet moeten treuzelen en halen hun schouders op, op onze vraag hoe hoog de kabels zijn. Wij zijn 18,8m hoog. Met de stroom in de kont is dat nog best spannend.
We liggen er. Het is geen marina, maar een jachthaven. Een vaste prijs van 20 Euro/dag, hele goede wifi, een eenvoudige douche, heel erg aardige geinterreseerde leden, een stad heel dichtbij met wel 2 Pingo Doce supermarkten. Midden in de natuur op een snel stromende rivier, met zoutwin gebieden rondom.

Boekenwinkel

 

Stationshal

Boekenwinkel

 

 

 

12 oktober -Praia do Barranco do Martinho

(Wouter) Na een ankerovernachting bij de monding vertrokken wij de volgende middag samen met de Prinses Mia. Er stond net voldoende wind dat de genua niet ging klappen door de deining. Maar in de nacht viel de wind helaas wat weg en moest er toch op de motor gevaren worden. Je kon niet slapen door het klappen van de genua en de boel bleef zo niet heel. Saskia had een hele mooie zonopgang, maar toen kwam de mist opzetten bij Peniche.
Martijn is daar naar binnen gegaan om te gaan slapen in de buitenhaven. Saskia ging ook slapen en ik ben verder gegaan. De zon was er nog wel een beetje. Met de zonnebril op, en met radar en SeaMe aan. De enige manier om te bepalen hoe het zicht was, was de zwevende zeevogels te volgen en kijken wanneer deze uit zicht verdwenen. Door de hoge deining zag de radar de kleine vissersboten, die overigens geen AIS hebben, pas op een halve mijl afstand. Dan is even koffie zetten best spannend.
Dit keer, met de ervaring van de vorige keren in ons achterhoofd, wisten we dat er bij Cabo Roca harde wind zou komen. En inderdaad: golfsurfend gingen we een paar keer in de 9 knopen de hoek om naar Cascais. Eind van de middag lagen wij daar ten anker.
De 1ste keer in 2005 gingen wij direct de kant op, op zoek naar een telefooncel om te bellen naar huis, hoe mooi wij lagen. Teleurgesteld dat er geen gratis wifi was zijn wij nu vroeg naar bed gegaan, ook omdat we afgelopen nacht niet hadden kunnen slapen
Na 2 nachten Cascais zijn wij via Sines na 2 lange dagtochen aan gekomen in de mooie baai van Praia da Mareta, onder Sagres. Snoei harde wind van het land en geen deining !! Dat werd 2 keer een film kijken, met een hard werkende windgenerator.
Ons plan was om Rio Alvor op te varen, maar de kleuren in het water gaven aan dat de diepte niet echt meer klopte en dat het nog ondieper leek dan het al was. Ankeren in de monding van de rivier was ook mooi, met zicht op de hoge bergen in het binnenland. Eind van de middag als de wind flink is aangetrokken worden we aan alle kanten omringd door wind- en kitesurfers. Prachtig gezicht, hoewel de lijnen van de kites soms wel eng dicht bij de mast komen.
Op weg naar Rio Alvor, dat ligt tussen Lagos en Portimao, kwamen wij ook langs ons prive standje van vroeger, in 1993. Dat was de tijd voordat we een boot hadden, toen deden wij aan kamperen. Een goede reden om eens een lunchstop daar te houden, ankeren voor ons strandje. Voor het eerst hebben wij zelfs de bb-motor gebruikt. Tot nu toe hebben wij alles geroeid. Maar roeien door de grotten, op de deining, met al die toeristen bootjes in de buurt, dat was iets te uitdagend. Later blijkt dat ons strandje zelfs een naam heeft en bekend is op Google maps: Praia do Barranco do Martinho. Voor de landing op het strandje halen we de buitenboordmotor er af en dat blijkt maar goed ook want we op een brekende golf worden we bijzonder oncharmant op het strandje gedumpt. Het strandje zelf maakt gelukkig alles weer goed. Saskia klimt nog even naar boven om daar mooie foto's te maken.

Saskia op top kaap ronden

 

 

Na een nacht ankeren in de voorhaven van Portimao gaan we voor 2 nachten in de marina. Lekker douchen, de was en boodschappen doen. Het is laagseizoen, dan is het goed te doen voor 20 Euro per dag. Als we weer terug liggen in de voorhaven rollen we heel erg door de deining. Een Belgisch jacht probeert dichtbij voor ons ook te ankeren. Geirriteerd kijken wij naar voren hoe lang wij dit gaan volhouden, het rollen. De Belgen krijgen het idee dat wij vinden dat ze te dicht voor ons liggen, maar dat is niet zo. Tegelijkertijd met de Belgen halen wij ons anker op en varen net voor donker de rivier op, totdat we geen deining meer zien binnen rollen. We ankeren net voor de oude haven van het plaatsje aan de overzijde van Portimao, heerlijk rustig. Ondertussen zien we dat de Belgen nog steeds bezig zijn met het herankeren. Hun boot heet Zig Zag.
Dan liggen we een paar dagen in een soort mini waddengebied onder Faro en Alhao, voor het eiland Da Culatra. Da Culatra bestaat uit zand, duinen en strand, met 3 kleine dorpjes. Er zijn geen wegen op het eiland, kleine huisjes met slechts betonplaten als hoofdpaden. De tractor is het enige vervoermidel. Door het mulle zand worden de winkels en horea bevoorraad, de vuilcontainers vervoerd, visnetten in en uit de boten gehaald en speciaal zand geladen voor de kweek van kokkels. Het is een vissereiland met heel veel natuur, en toeristen.
Met hoogwater kan je een lange tocht maken met de bijboot naar Alhoa om daar boodschapen te doen, door over een zandplaat te varen. Met de dure watertaxi of met de veerpont kan ook. Wij deden het met de Schorpioen, via het getijde riviertje. Bij Alhoa zijn jachten niet welkom in de havens en is er geen ruimte om te ankeren, aldus de pilot. Zien wij de Concha van Karel bij de jachtwerf, dicht bij de kant, geankerd liggen. Dat kunnen wij ook.
Komen we terug van de supermarkt bij onze bijboot, staat Karel op zijn fiets ineens naast ons. Konden we toch nog even gezellig bij kletsen, sinds ons laatste gesprek op Sao Jorge op de Azoren in 2012. Jammer dat het nu zo kort moest zijn. Wij moesten weer terug naar Da Culatra ivm het tij.

Ons plan was om richting Esseouira en Lanzorote te gaan en dan dat de wind zou bepalen welke het zou worden. Terug bij Da Culatra vroegen wij aan Henk en Angela van de Mi Dushi wat hun plannen waren. Helaas konden zij niet mee naar het zuiden, de impellor van hun bb-motor was op. Het was sneller dat in Portugal te regelen. Van hun kregen wij de tip je mobiel als wifi-hotspot te gebruiken. Weer een te kort gezellig gesprek.
De volgende ochtend hebben we het beltegoed van Saskia opgemaakt aan windberichten. Ten noorden van de Canarische eilanden zou de wind tegen worden, als wij daar dan eindelijk zouden zijn. Dat we bijna alles op de motor zouden moeten varen. En als we in Esseouira zouden liggen, er harde wind uit het zuiden voor lange tijd zou staan langs de kust. Lang blijven in Portugal, met een kapotte kachel was het ook niet.

zuidkust Portugal Isla Da Culatra Volle maan