Canarische eilanden


15 oktober overtocht vanuit Essaouira/Marokko naar Puerto del Calera/Lanzarote
22 oktober Lanzarote
25 oktober Skypen
30 oktober Voorverkenning Pasito Blanco
1 november Krab aan boord
6 november La Gomera
10 november Harde wind
13 november Klussen
23 november Saskia's ouders op bezoek en bootschappen doen
28 november Wachten op post en een tropische storm
30 november Vertrekkers en douane
2 december HET PAKJE IS BINNEN !!!

 

15 oktober

(Saskia) 12 oktober 's avonds net voor de zon onder ging zijn we vertrokken uit Essaouira. We hebben nu dus 4 stempels alleen van deze haven in onze paspoorten staan. Net na vertrek hebben we ons eigen suikerfeest gevierd, koffie met allerlei Marokkaanse zoetigheden. Heerlijk! De eerste nacht was rustig. Tot de volgende ochtend alles op de motor gedaan, maar toen kwam dan de beloofde wind uit het noorden. Eerst nog op de genua (groot voorzeil) maar s'middags ging het harder waaien zodat de werkfok erop moest. Die is er precies een dag op gebleven. Toen verdween de wind weer zodat we het laatste stuk op de motor moesten doen. Het was een hobbelig tochtje, we slingerden behoorlijk. Ik heb nog beurse plekken van al dat stoten. Wouter zag vrijdag begin van de middag al land in zicht en dat terwijl we nog 50 mijl moesten.

Donderdagochtend zagen we een kratje langs drijven en het leek wel alsof er wat naast flapperde. Vlak daarna kwam een plastic krat voorbij drijven en ook hier flapperde wat maar nu zagen we duidelijk dat het een schildpad was. Toen hij ons zag dook hij meteen diep weg onderwater. Daarna hebben we nog lang zitten turen met camera in de hand of er nog eentje langs kwam, maar helaas... Wel kwamen er vrijdag in de buurt van Lanzarote een groep dolfijnen langs. Het water is hier glashelder dus ze waren heel goed te zien. Het waren een ander soort dolfijnen als die we tot nu toe telkens zagen. Ook een moederdolfijn met jong dolfijntje er bij. Het kleintje deed ook al zijn eerste sprongen. Ik mag het niet zeggen van Wouter maar het was zo schattig!! Ontroerend gewoon.

Midden in de nacht kwam een groot passagiersschip langs. Je ziet eerst alleen maar een heleboel licht. We hebben hem opgeroepen of hij ons had gezien maar nee hoor, niet gezien en ook niet op radar. Later een tanker ook niet, ook niet op de radar en dat terwijl hij best wel dicht bij was. We denken dat het aan de hoge golven ligt, maar het geeft toch niet echt een geruststellend gevoel. We letten wel scherp op hoor. Wij zien hun wel.

Vrijdagnacht aangekomen hier in Puerto del Calero. Een prachtige haven met bronzen bolders en roestvrijstalen trappen. We zijn vandaag de hele dag bezig geweest met de boot afspoelen, de was doen, schoonmaken, pakken afspoelen en proberen alles wat zout is zoet te maken. Uiteindelijk zelf ook lekker gedouched. Er is een regatta bezig en vandaag is het ook feest op de kade. Het is al na middernacht maar de muziek stopt nog niet. Het klinkt gezellig.

18 oktober

(Wouter) Zaterdag ochtend zijn we naar het appartement van Marjolein gefietst. In het zwembad van haar appartement hebben we zondag lekker geluierd en bij gekletst. We hebben plannen gemaakt om Lanzarote te verkennen met een huurauto.

22 oktober

(Saskia) We hebben net Marjolein uitgezwaaid in de taxi naar haar appartement. Morgenochtend gaat het vliegtuig naar huis. Het was een heerlijke week.

De eerste dag dat we hier waren vroegen we ons alledrie af wat je in hemelsnaam een week op dit eiland moet doen. Maar aan het eind van deze week kunnen we toch wel zeggen dat het best een mooi eiland is. (hoewel het onduidelijk is waarom er mensen zijn die hier voor de 15de keer komen)
Maandag hebben we een auto gehuurd voor drie dagen en zijn we eerst naar het noorden gegaan. Daar hebben we de grot met de blinde krabben gezien, viel een beetje tegen want de krabben waren ongeveer zo groot als je vingernagel. Er was een mooi zwembad ontworpen door Cesar Manrique maar daar mocht je alleen naar kijken. Een stukje verderop waren bijzondere grotten: Cuaves de los Verdes. Daar was de entree alweer 8 euro per persoon en aangezien de vorige grot een beetje tegenviel gingen we dit maar niet doen. Bij de noordpunt van het eiland was een uitkijkpost. Het kostte 4,80 euro entree maar zoals nog een aantal Nederlanders klommen wij langs de buitenkant waar je ook prima uitzicht had maar dan gratis. Heel mooi daar met een fantastisch uitzicht op het eiland Graciosa.

uitzicht op Graciosa en daar van genieten


De volgende dag met de auto naar Timanfaya National Park. Hier heb je het meest bizarre landschap wat je ooit gezien hebt. Kilometers lange vlakte van lava gesteente. Halverwege zagen we langs de weg een parkeerplaats waar een heleboel kamelen lagen. Even gestopt om te kijken. Het waren wel 200 kamelen (nee, eigenlijk dromedarissen) die daar klaar lagen voor de bussen vol toeristen. Ze hadden een constructie met twee stoeltjes op hun rug aan iedere kant een stoeltje. Er lagen ook zandzakken voor als de ene persoon wat zwaarder was dan die aan de andere kant.

zoeken naar mooi stukje steen wachten op de volgende toeristen Marokkaanse kamelendrijvers

 

Uiteindelijk kom je bij een huisje langs de weg waar je ook weer 8 euro per persoon moet betalen. Boven aangekomen bleek dat het weggetje door de kraters afgesloten was dus dat was even een tegenvaller. Totdat een parkwachter ons vertelde dat de bus klaar stond om ons rond te leiden. Dat zat bij de entree. Viel dat even mee. En het was echt een schitterende tocht door de meest bizarre landschappen van lava. Ik dacht vroeger altijd dat lava alleen maar zwart is maar dat is niet zo: van bruin, rood, geel tot paars en natuurlijk ook zwart. Helaas spiegelde de ramen van de bus erg zodat het niet echt mogelijk was mooie foto's te maken maar we hebben ons best gedaan. Boven op de punt was een restaurant met uitzicht over het landschap. De lavabronnen onder het restaurant waren zo heet dat ze het vlees en de vis op een rooster boven een put konden roosteren. Ze hadden ook stalen pijpen in de grond gemaakt waar een man af en toe een emmertje water in gooide wat er dan vervolgens als een soort geiser uitspoot, spectaculair! Toen we eind van de middag weer terug reden zagen we kamelen in een lange rij het park uitlopen. Een man zat op de derde kameel en stuurde de rest van de kamelen de weg over.

krater en nog een krater net een schilderij van Teun Hocks speigelbeeld

(Wouter) Woensdag wilden we eindelijk eens gaan zwemmen en snorkelen. Het was toen lekker warm weer dus zijn we direct naar het zuiden gereden. Eerst even de nieuwe jachthaven naast Playa Blanca bekeken, Marina Rubicon. Via een hobbelige zand/stenen weg kwamen we op Playa Papagaya. Veel kleine gekleurde visjes gezien in het heldere baaitje. Op de terugweg zijn we nog een hobbelige kuilen weggetje in gegaan waar het volgens de kaart verboden is voor huurauto's. Het waarom wilden we bekijken. Na een uur hobbelen konden we niet verder en moesten we weer terug. Vast zitten in een gort droog en afgelegen verboden terrein is niet aantrekkelijk. Verder gaan was meer voor 4-wiel aangedreven terreinwagens.

Elgolfo picnicken druivenputten tegen de wind


Donderdag zijn we vertrokken met de Schorpioen naar een baaitje bij de zuidpunt. Daar konden we in 10 meter diep water de anker op de bodem zien liggen. Ik heb nog foto's proberen te maken onder water maar dat valt vies tegen zonder loodgordel. Heb ik diep gedoken, wil ik een foto maken van de Schorpioen, drijf ik weer bijna aan de oppervlakte tijdens het nemen van de foto. We hebben nog lood over uit Lissabon van het pendulum... 's Avonds hebben we gegeten en overnacht in marina Rubicon.
Vrijdag zijn we naar Fuerteventura gezeild en bij het eiland de Lobos ten anker gegaan. Daar lag ook de Happy Monster. Al zwemmend rond de boot hebben we elkaars verhalen verteld. Het was daar helaas veel te diep om te snorkelen. Omdat er best een flinke stroming stond zijn we niet naar de kant gezwommen om te snorkelen. Bij de kust liggen ondiepe riffen, mooi om te snorkelen maar gevaarlijk om te ankeren.
Over de marifoon hoorden we de Fiddlesticks tegen de Vagebond opscheppen over het vangen van een vis. Direct heb ik een afspraak gemaakt voor een bezoek. Voor de marina zagen we ze ten anker liggen. Rene van de Vagebond heeft ons met hun bijboot naar de Fiddesticks gebracht waar ook later de bemanning van de Kind of Blue aanboord kwam. Het was gezellig kletsen. Het was al ruim donker en fris toen Hans van de Fiddlesticks ons terug bracht naar de Schorpioen. Marjolein wilde toen niet meer naar huis.
Zaterdag met Saskia nog een paar baantjes in het zwembad gemaakt. Marjolein vond het nog te koud. Ook een paar Cafe del Mar cd's gekocht in het winkeltje van Cafe del Mar. We hebben een tekort aan muziek aanboord, zeker na het zien en beluisteren van Marjoleins nieuwe Ipod.
Op de motor terug gevaren naar Puerto Calero. Liggen we daar naast de zelfde boot waar we naast lagen in Essaouira! Hij was nog aan het bijtrekken van het solo zeilen en van de cultuurschok. Hij vertelde het record van 42 havendagen in Essaouira te bezitten.

Morgen gaan we weer terug naar marina Rubicon. Het is daar goedkoper liggen, de was kan er gedaan worden op zondag (ook goedkoper) en ze hebben een zwembad ( gratis!). Saskia's ouders komen 13 november naar Playa de Ingles op Grand Canaria. We gaan morgen uitzoeken hoe we daar op tijd kunnen arriveren in Puerto de Pasito Blanco, want we willen ook Tenerife en Gomera bezoeken. Na Saskia's verjaardag vliegen haar ouders naar huis en wij willen dan naar de Kaap Verden vertrekken. Op weg naar Lanzarote hebben we al een werklijstje gemaakt. We hebben nog wat kleine klusjes te doen.

 

25 oktober

(Saskia) Nog even een stukje schrijven want we hebben nog tot 11 uur vandaag toegang tot het draadloze internet hier. Wat een uitvinding! Je stopt een kaart in de zijkant van je laptop, installeerd de software, wachtwoord opgeven en aanboord internetten! We hebben nu nog even een kaart gehuurd maar we gaan er snel eentje kopen. Wat nog leuker was: Marjolein vertelde ons al dat we Skype moesten installeren dat is een programma waarmee je kunt bellen met iemand die ook online is en ook Skype heeft geinstalleerd. 's Middags het programma geinstalleerd en op zoek gegaan naar mensen die ook Skype hebben. We vonden Marjolein en Richard (een collega van mij) Toen we 's avonds weer achter het internet zaten kwam opeens een telefoon geluid uit de computer. Het programma gaf aan dat Richard belde. We hadden ons niet echt goed voorbereid want we hebben 1 koptelefoon en geen microfoon. Maar door het linkeroortje van de Ipod bleek je ook te kunnen praten. Niet altijd even duidelijk maar gaf weer het idee van een verre telefoonverbinding. Lekker gekletst over hoe het nu op school gaat en Richard heeft beloofd dat hij wat muziek voor me gaat regelen voor op de Ipod. We hebben namelijk al 179 liedjes erop staan maar er kunnen er 5000 op. Later belde Marjolein ook nog maar toen was de verbinding wat minder. Eigenlijk hadden we elkaar ook niet zo heel veel te vertellen aangezien ze nog maar net thuis was. Vandaag gaan we naar Gran Canaria. Daar moet alles te krijgen zijn op het gebied van watersport dus misschien kunnen we ons kluslijstje wat korter maken.

 

30 oktober

(Saskia) Het viel een beetje tegen wat er te krijgen was in Puerta de la Luz op Gran Canaria. Het enige wat we echt nodig hebben is een pot Epifanes vernis. Maar dat hebben ze hier nergens. Volgens iemand in de watersport winkel was het zeker te verkrijgen in een winkel in Los Christianos op Tenerife. Daar moeten we dan maar eens gaan kijken. We hebben 2 dagen voor anker gelegen in Puerta de la Luz. Eigenlijk lagen we liever in de haven maar voor het eerst werden we weggestuurd omdat het vol was. Eind november vertrekt hier de ARC (een soort toer-wedstrijd naar de Carieb). Daar doen ongeveer 300 schepen aan mee en die moeten allemaal nog in die haven. Op de ankerplek naast de haven was het ook best vol maar vonden nog een plekje vlak bij het strand. Eerst op zoek gegaan naar een draadloos internetkaart. Bij een soort Spaanse Bijenkorf: El Cortes Ingles vonden wel iets maar de keuze daar was minimaal. We hadden op straat reclameborden van Mediamarkt gezien en dachten dat daar misschien meer keus zou zijn. Wouter op de fiets de hele stad door op zoek naar de Media Markt. Die bleek op de heuvel aan de andere kant van de stad te zijn dus 4 uur later kwam hij met het ding terug. Dit keer niet een kaart die je in de zijkant van de laptop stopt maar een losse antenne die je in de USB stopt. Dit moet voor beter bereik zorgen.
Die avond kwam Pieter van de Holender langs (ook een vertrekker maar dit keer een met een kleinere boot dan wij hebben) We hebben gezellig zitten kletsen. Hij vertelde dat hij met de laptop door de stad ging lopen om te kijken of er ergens verbinding was. We moesten erg lachen en ik kon mij niet voorstellen dat wij zoiets zouden doen maar de volgende dag liep ik met de laptop in de hand en Wouter met de antenne door de stad. Af en toe kwam een zwak signaal maar niets waar we wat mee konden. Toen we het wat verder de stad in probeerden kregen we ineens een goed signaal en konden we op straat internetten! Even gezocht naar een bankje in de buurt zodat we konden zitten. Zo konden we ergens in een straat kijken op weeronline.nl hoe de wind morgen zou zijn. Ik dacht meteen de site te kunnen updaten maar helaas geen rekening gehouden met de batterij van de laptop. Die was ineens wel heel snel leeg. Volgende keer eerst even de batterij goed opladen voordat we weer zo'n actie gaan doen.

drukke ankerplaats even de hond uitlaten

Gisteren zijn we vertrokken richting Pasito Blanco. Een tochtje van 30 mijl dus dat moet in ongeveer 6 uur te doen zijn. Helaas had de wind iets anders in gedachte. Er bestaan hier rond het eiland versnellings gebieden. Ik kon mij daar niet zo'n voorstelling bij maken maar nu weet ik wat dat is. Het is een gebied waar het altijd harder waait, meestal bij een landpunt. Natuurlijk moesten wij langs deze landpunt en er stond ook echt hele harde wind. Uit de verkeerde richting! Dus hakken tegen wind en golven en niets opschieten. Na een slag van een uur een mijl verder zijn, dat is niks. We besloten terug te gaan. Zodra je dan weer uit het zicht van die landpunt bent lijkt de wind weer heel rustig. Ook al omdat je voor de wind gaat. Dus maar weer proberen. Nee, toch niet. Nu keren we om en we komen er niet op terug denken we nog. Maar na een paar minuten draait de wind ineens naar het noorden! 180 graden gedraaid. Dit is onze kans. Op de motor (de wind is vervolgens helemaal weggevallen) varen we toch maar weer richting Pasito Blanco. Daar komen we half een 's nachts aan. We leggen aan bij de tanksteiger waar we vanochtend meteen maar hebben getankt en een plekje voor 1 dag hebben gevraagd. Vanmiddag fietsen we naar Playa de Ingles.

zon achter heuvels

(Wouter) De boot heb ik afgespoeld en is weer plak zout vrij. Saskia ziet dat het boegspriethuikje er niet meer is. Dat is balen.
De receptie is gesloten, dus geen wasmunten en geen draadloos internet. De was hebben we ook niet in de marina van Rubicon kunnen doen, want alle munten zaten in de wasmachine en de droger. De monteur die ze er uit kan halen kwam maar niet, ondanks het vele malen bellen door de marina.
Na een lekkere douche genomen te hebben zijn we op de fiets naar Playa del Ingles gefietst. Saskia's ouders komen 13 november ons bezoeken en hebben een appartement daar. Tussen onze haven en Palya del Ingles ligt nog een Playa en een natuurgebied. Het natuurgebied is beschermd en bestaat uit grote duinen en een binnenmeertje. Dus moesten we er om heen fietsen. Tijdens het zoeken naar een korte route naar het strand eindigen we telkens in een vakantie- of golfpark en kon je weer terug fietsen. Heel frustrerend. Eindelijk komen we op Palya del Ingles en zien dat het een grote eet- en drinkpark is aan het strand.
We zien ook een kapper, maar helaas gesloten. Ik moet echt naar een kapper, want Saskia wil al zelf met een schaar mijn haar doen.
We passen ons aan, eten bij Burger King en nemen een taxi terug naar de haven. Terug fietsen door de heuvels met tegenwind, daar hadden we geen zin meer in.


duinen bij Playa del Ingles

De bemanning van de Sandettie hebben we de Schorpioen van binnen laten zien en we hebben elkaars verhalen aangehoord. We hoorden dat we bekend staan als het kleine houten zeilbootje dat lekt.

Waarom is de tijd van de computer een uur eerder? We zijn helemaal de wintertijd vergeten vandaag! En dat in korte broek en hemdje in de kuip. We willen op tijd morgen vertrekken, dus dat eerste uur hebben we al.

 

1 november

(Saskia) Een krab! roept Wouter naar buiten als hij zich binnen gaat afdrogen. Waaat? Ik zal hem wel niet goed verstaan, maar na drie keer herhalen heb ik het toch wel goed verstaan. Hoe groot is ie dan? vraag ik. Zo groot als mijn hand, zwart. Brr, dat is toch iets anders als die leuke strandkrabjes uit de Noordzee. Hij kwam uit de handdoek vallen toen Wouter zich af ging drogen en kroop daarna direct onder de kaartenbak. Nou ja, dat zien we in de haven wel. We waren die ochtend op weg gegaan naar Tenerife maar de golven en wind waren toch wat heftiger dan verwacht. Golven kwamen regelmatig over de boot heen, maar goed het zonnetje scheen en dat maakt het wat minder dramatisch. Toch besloten we maar terug te gaan want het is 9 uur zeilen naar Tenerife en dat is best lang in deze omstandigheden. Om 4 uur zijn we weer terug op het eiland Gran Canaria maar nu in een andere haven: Puerto de Mogan. We vragen om een plaatsje maar ook hier is het vol. Balen! We dralen wat bij de ingang van de haven tot de havenmeester weer naar buiten komt. Hij heeft toch een plekje maar we mogen echt maar 1 dag blijven. Aangelegd gaan we op zoek naar de krab. Het halve interieur wordt eruit geschroefd maar hij kan door het kleinste spleetje telkens ontsnappen. Dan geven we het op en gaan we eten. Midden in de nacht wordt ik wakker. Wouter heeft de krab gevangen en overboord gezet. Hij was rustig door de boot aan het wandelen dus kon nu gemakkelijk gevangen worden.

Vandaag gaan we het weer proberen naar Tenerife. Als het wat rustiger wordt in de avond willen we meteen door naar Gomera.

 

 

6 november

(Wouter) Het was dinsdag rustiger dus we zijn woensdag nacht om 2 uur aan gekomen op La Gomera. Bij vertrek uit Puerto de Mogan ging ook een toeristenduikbootje naar buiten en daar onderwater. Hoofdvents openen en langzaam onderwater.
De hoge berg op Tenerife was al zichtbaar, een afstand van 50 mijl, dus dat was fijn sturen voor Saskia, want die heeft nog graag iets om op te sturen. We waren helemaal gereed voor het weer van gisteren. Zeiljassen aan, luchthappers en de deurtjes dicht. Het werd een heerlijke zeildag. Geen vervelende golven maar een lekker windje uit het noorden in het zonnetje. Saskia was niet weg te krijgen achter het roer.
De windversnellers bij de eilanden vielen mee en na onderlangs Tenerife gezeild te hebben viel zelfs de wind weg. La Gomera was al heel goed te zien voor Tenerife, dus ook goed om op te sturen.
De eerste felicitatie berichten via de Iridium voor mijn verjaardag kwamen al binnen. Saskia heeft precies op de tijd van de GPS mij gefeliciteerd. 41 jaar oud!

hoofdvents openen ! jas aan  tegen wind en klotsgolven je al een uur jarig


Vlak voor La Gomera begon de windversneller weer te werken en kregen we een stevige wind tegen tot vlak voor de haven. We zijn maar door gemotord dat laatse stukje. In de haven was het erg vol en meerden we langszij een motorboot. De volgende morgen om half 8 werd er geklopt met de mededeling dat men binnen 20 minuten zou vertrekken. En we hadden al zo slecht geslapen.
We zijn langszij een engels jacht gaan liggen, waar we nog steeds liggen. De haven is propvol en we krijgen maar geen eigen plekje aan een steiger. De dame van de receptie handelt alle zaken af, terwijl de havenmeester op vakantie is. Zij is eigenlijk zijn secretaresse en de enige die engels spreekt en echt een plaatsje voor je wil regelen. De rest spreekt en wil alleen maar spaans verstaan. Het vervelende is dat alleen de gereserveerden een eigen plek krijgen. Ankeren mag ook niet want dan kan de ferry niet keren. Dit is de enige jachthaven van La Gomera en er komen maar jachten binnen. De wind blijft hard waaien over het eiland en komt soms met stevige rukwinden de haven in loeien. Iedereen is dan met meerlijnen en stootwillen bezig. Het is dan ook best een gekraak van lijnen en ingedrukte stootwillen. Naast ons ligt Pieter met zijn Holender.

gebak van Saskia schorpioen in de haven de witte golf toppen zijn windversnellers uitzicht vanuit de boot ook hier waakt een heilige over de zeevaarders

Het is een rond en steil eiland met veel soorten groen en droge gebieden. De wind wordt dan ook boven op het eiland afgekoeld, wat mist en regen kan veroorzaken. Bijne elk dal ziet er anders uit. Er zijn zeer uitgebreidde wandelpaden aangelegd. We hadden voor 2 dagen een auto gehuurd. Donderdag was het lekker zonnig weer en zijn we het nationaal park de Garajonay keren en de boswachter reed ver voor ons uit in zijn terreinwagen. Vrijdag waaide het besdoor gereden. Saskia vond een mooie route over een bospad. Spannend, want je kon er niet t hard. Er hing een lage bewolking en boven regende het zelfs. En koud in de harde wind! Snel weer naar een kustplaats rijden om op te warmen in de zon en kijken naar de golven die op de kust beukten.

palmen op de heuvels "schoorsteen" van een vulkaan bochten werk golven kijken in Valle Gran Rey zwembad aan zee op het laatst toch even de zon

Saskia ziet zaterdag avond iets kruipen boven het aanrecht: "een kakkerlak!" Het is een kleintje en ik denk die te kunnen vangen. Niet dus en weg is het beest. Zoeken met de zaklamp in kastjes, onder het kussen, onder de oven. Niets. Dan zie ik iets bewegen op de kaartentafel en geef er een harde ram op. Dood! We zien niet of het geplette beest een kakkerlak was. Saskia heeft een kakkerlak lokdoos daar geplaatst. Volgens de gebruiksaanwijzing zal als de lokdoos na 3 weken leeg blijft daar geen kakkerlak meer zijn. Wat een geruststelling, we kunnen gaan slapen.

 

10 november

(Saskia) De afgelopen dagen hebben we wat klussen van de lijst kunnen schrappen. De windvaan zit weer recht en de steunen zijn met epoxy goed vastgemaakt. Ik heb de randjes gelakt buiten en binnen ook wat lakwerk gedaan. Het ziet er allemaal lekker glanzend uit. We hebben de zoektocht naar Epifanes lak maar gestaakt en hier in de watersportwinkel Hempel lak gekocht. Het smeert niet zo lekker als Epifanes maar beter iets dan niets. We liggen hier met nog een aantal nederlandse boten bij elkaar. De Holender, Vagebond en Antares. Echt gezellig. Jammer dat we een nieuw plekje hebben gekregen aan de andere kant van de haven. Gisteren was het in de haven windstil en dus bloedheet. Niet echt temperaturen om te klussen. Gisternacht begon het weer te gieren door de haven. De glazen gleden bijna van de tafel zo schuin gingen we. En dat terwijl we gewoon in de haven liggen. Er komen ook telkens schepen binnen die vertellen over hoe verschrikkelijk het buiten is. 50 knopen wind hebben ze dan gehad. Ik moet dat nog steeds opzoeken maar dat is windkracht 10! Deze wind heb je alleen in zo'n windversnellingsgebied, dus niet de hele tocht. Gelukkig wordt het wat minder met de wind na het weekend, zodat we hopelijk wat rustiger naar Gran Canaria kunnen zeilen als mijn ouders daar zijn. Hier onder zie je een kaartje van de Canarische eilanden waarop je die windversnellingsgebieden (accelaration zones) kan zien. Het is dan misschien ook duidelijk waarom we op minder wind moeten wachten voor we naar Gran Canaria terug kunnen.

wind versnellings gebieden op de  Canarische eilanden duidelijk, schuren lakken met hempel, anders ? ontspannen in de schaduw

(Wouter) Gisteren moesten we in eens verplaatsen naar een eigen plek, daar blijven liggen mocht helaas niet meer. Er zijn wat jachten vertrokken dus er is wat ruimte in de haven. We lagen met zicht op de haven ingang met de baai. Je zag daar nieuwe jachten binnen komen en jachten vertrekken. Jachten die gingen ankeren in de baai zag je weg gestuurd worden. Je had de eerste informatie over hoe het hun was vergaan met de harde wind. We werden daar ook aangesproken door toeristen die Gomera bezochten met de ferry.
Ook zagen we de voorbereidingen die werden gedaan op de kade aan roeiboten. Die gaan mee doen aan een wedstrijd de Atlantische oceaan over te steken. Daar doen ze ongeveer 2 maanden over ! Wij maar bedenken hoe veel eten en drinken we moeten mee nemen voor 20 dagen. Er zijn solo roeiers, de meeste zijn duo's en een vrouwenboot met 4 roeisters. Twee vijftigers uit Engeland zijn al vertrokken. Ze doen niet mee aan de wedstrijd met een startgeld van 20.000 euro. Zij roeien voor het goede doel. Mocht men ze tegen komen dan hebben ze graag een koud biertje. Als ze aan de overkant zijn hebben ze wel het wereldrecord van oudste roeiende overstekers.

ligplek aan vingersteiger ook die klussen nog voor vertrek van boven gezien

Van onze oversteken heb ik een en ander berekend, kijk bij het laatste gedeelte van route.

 

13 november

(Saskia) Vrijdag weer wat geklust. Ik heb de siernaad uit het kussen gehaald van de slingerkooi. De kussenmaker had dwars in het midden van het kussen waar we op liggen een siernaad gemaakt met zo'n touwtje erin maar ik voel dat als ik lig, dus dat moest eruit. Het eruithalen is nog niet zo'n probleem maar dan de boel weer netjes aan elkaar naaien dat was moeilijker. Vooral op het speelgoednaaimachientje wat ik heb. Uiteindelijk zit de naad een beetje scheef maar dat is grotendeels aan de achterkant van het kussen en dat zie je toch niet. Verder heb ik een kopie gemaakt van de papieren zodat we weer alleen een mapje met kopieen hebben en de originelen aan boord kunnen blijven. En morgen is de kopie van het sterrenboekje klaar zodat ik bij de volgende nachtwachten kan zien hoe al die sterren heten die ik boven me zie. Wouter heeft een plankje gehaald voor over de gootsteen zodat ik wat werkruimte heb naast het fornuis. De waterzakken gecontroleerd en een nieuw kompaslampje aangesloten. De wind giert nog steeds door de haven. Dat maakt het klussen soms wel moeilijk omdat alles wegwaaid.

met heel veel geduld

(Wouter) Elke dag haal ik vers brood bij de bakker en loop ik langs een praatplek. s'Avonds verplaatst de groep zich naar de haven en zitten ze op de bankjes voor de receptie. In de Nederlandse kranten lees je steeds vaker over de overlast die ze zouden plegen.
Gisteravond nog even met de ouders van Saskia gesproken. Waren maar weer uit bed gestapt, want slapen wilde maar niet lukken. Ook de gedachten aan de 4 Kg overgewicht van de prop volle bagage.

Er werd weer getoeterd in de haven en we zagen dat de Oceans4 net vertrokken was. Het wind is wat geminderd, dus steeds meer jachten gaan vertrekken naar de overkant. Wij gaan morgen terug naar Pesito Blanco op Gran Canaria.

praatplek in de schaduw

23 november

(Saskia) We hebben nog nooit zoveel boodschappen in één keer gedaan als maandag. Twee karren vol voor 370 euro! De bedoeling is dat we nu voor anderhalve maand eten hebben maar het zou heel goed ook wel eens genoeg kunnen zijn voor 3 maanden. Het is een beetje moeilijk inschatten. Thuis ging ik iedere dag even langs de winkel en kocht ik wat we nodig hadden. Op zijn hoogst kocht ik wel eens voor een paar dagen in. Nu staat de boot helemaal vol met eten en drinken en dat moeten we ook nog ergens opbergen. Daar beginnen we morgen maar aan.

kluslijst zo zien ze er dus uit "komt door een klein visje"

Zondag zijn mijn ouders terug naar huis gevlogen. We hebben samen een gezellige week gehad. Vorige week zondag waren ze al aangekomen maar toen was het te harde wind om naar Gran Canaria te zeilen. Maandagochtend om 8 uur voeren we weg uit La Gomera. We hadden de stormfok op en de bezaan gereefd maar eenmaal in de windversneller viel het mee en konden we een groter zeil opzetten. Even later viel de wind helemaal weg en moesten we de motor starten. Volgens mijn dolfijnen en walvissenboekje was de kans groot dat je hier Indische grienden tegenkomt, een klein soort walvis. En ja hoor, we zagen ze. Niet half zo leuk als dolfijnen want die komen bij je boot spelen maar toch om te zien.
Het stukje tussen Tenerife en Gran Canaria konden we gelukkig weer 10 uur zeilen. Uiteindelijk kwamen we dinsdagochtend om 3 uur 's ochtends aan in Pasito Blanco op Gran Canaria. Die zelfde dag om 9 uur op de fiets naar Playa del Ingles naar mijn ouders. Het appartement was moeilijk te vinden maar na anderhalf uur fietsen, trappen op en af zeulend met de fietsen, kwamen we aan. Echt leuk om na zo'n tijd je ouders weer te zien! We hebben een beetje planning gemaakt wat we gingen doen en 's avonds naar de Chinees geweest. Voor 6,50 kan je onbeperkt eten en nog best lekker ook. Er zijn heel veel eetgelegenheden op Playa del Ingles dus ze spreken je op straat aan of je bij hen wilt eten. En als je al gegeten hebt mag je ook morgen komen.

rugvin van een Indische Griend zeilpak kan ook cool zijn

Woensdag gaat Wouter handige klusjes aan de boot doen, de vele gekregen muziek cd's op de laptop zetten en de was doen, en ik fiets naar mijn ouders. Ook wel eens lekker iets in je eentje doen. Dit keer fiets ik er in een keer naar toe en dan is het maar drie kwartier fietsen. We wandelen wat door Playa del Ingles en het dorpje ernaast. Het zijn voornamelijk appartementen en tussendoor staat een soort winkelcentrumpjes waar ook gokvermaak is. We regelen een auto voor 3 dagen die mijn ouders de volgende dag ophalen. Om 11 uur staan ze bij ons in de haven en gaan we na de koffie de bergen in. Het is hier minstens zo mooi als op Gomera en we zien weer fantastische uitzichten. We besluiten een weggetje te nemen wat op de kaart staat aangegeven als landweg. Het blijkt weer zo'n pad te zijn dat misschien beter te doen is met een vierwiel aangedreven auto. Wel met adembenemende vergezichten. Soms ook wel eng want het regent af en toe hard en de weg is daardoor een beetje glibberig. We stoppen in een soort valleitje waar geitjes rondlopen. Het is hier zo stil, je hoort alleen de bellen die de geiten om hebben. Ze schuilen in de natuurlijke grotten in de bergen. De mist trekt langzaam het valleitje in dus we besluiten verder te gaan. Er komen meer kuilen in de weg en er liggen ook meer keien. Af en toe schraapt de bodem over zo'n kei. We moeten zelfs een keer uitstappen om verder te kunnen komen. Gelukkig zien we in de verte een asfalt weg waar we al snel terecht komen.

spannnend van uit een hobbelige auto uit stappen en begeleiden geiten bij hun grotstallen

De volgende dag gaan we naar Las Palmas, de hoofdstad. Er zijn daar wat watersportwinkels waar we op zoek wilden naar uiteinden voor een fokkeboom. Van Tjalko van de Doordrijver kunnen we een gebroken carbon surfmast krijgen waar we dan zelf nog de juiste uiteinden op moeten zetten. Die hadden ze niet in Las Palmas. Ten eerste was het ontzettend druk omdat de ARC (een groep van 260 boten die samen de oversteek doen) er lag en we waren ook nog op zoek naar een klein maatje. 's Avonds hebben we ze maar besteld via West Marine in Amerika. Binnen 4 tot 6 dagen moet het pakketje binnenkomen op La Gomera. Hopen dat het niet te lang duurt.

vliegveld in de zon blijft mooi tuintje bankzitten mooi gekleurde visjes

Zaterdag 19 november was mijn verjaardag. Ik werd 's ochtends toegezongen door Helga en Rene van de Vagebond. Daarna kwamen mijn ouders en na de koffie gingen we weer de bergen in en wat plaatsjes bezoeken aan de zuid/west kant van het eiland. Veel appartementen en er wordt ook nog een heleboel bijgebouwd. Eind van de middag afscheid genomen van mijn ouders die de volgende morgen vroeg het vliegtuig naar huis nemen. Die avond nog even geborreld met Helga en Rene maar daarna vroeg naar bed. Ik ben tenslotte ook een dagje ouder geworden...

(Wouter) Foto's en de rest van onze belevenissen wilde ik dinsdag tijdens het vol stouwen van de boot regelen. Dat viel tegen, ook omdat de verbinding met onze server maandag avond er uit lag. Even snel een mail naar support@watsnel.nl. We hadden voor een week draadloos internet in de jachthaven en daarom stond de computer aan met Radio3 muziek. 's Middags was er weer verbinding en kon de tekst geplaatst worden. Helaas geen tijd voor de website. Dat kan vreemd klinken.
We luisteren nu elke dag om 20 uur GMT naar de SSB op 8101 Kz. Dat is een praatfrequentie van Nederlanders. We horen zeilers die op weg zijn naar de Kaap Verden o.a. praten over hun posities ten op zichte van andere zeilers, snelheid, de windstiltes, tegen wind, hoe lang ze nog kunnen motoren voordat hun diesel op raakt. We horen ze op een afstand van 100 tot 800 mijl, zelfs ten anker op de Kaap Verden. Leuk om mee te luisteren en te beseffen dat we later er ook aan mee gaan doen.

Samen met de ouders van Saskia hebben wij de Lady Jane uitgezwaaid. Die hebben een tijdje hier op de kant gewoond, aanboord, vanwege een reparatie aan het onderwaterschip.

Zondag waren wij uitgenodigd door Helga en Rene om naar Ruud en Araksi te gaan aanboord van hun catamaran Garebes. Daar hebben we heerlijk gegeten en gedronken. Vanaf hun ankerplaats hebben we het "feestlijk" vertrek van de ACR bekeken. Aanboord was het gezellig en we hebben veel gelachen. De huurauto van Hela en Rene hebben we op onze naam gezet en daarmee de boodschappen gedaan. 's Avonds hebben we samen gegeten bij een buffet chinees. Veel eten voor weinig met dure drank.

vertrek ARC lachen om de ARC Ruud en Araksi van de Garebes Stad Amsterdam komt binnen vertrekkers stress wegspelen

Saskia had niet het idee dat alle boodschappen in de Schorpioen opgeborgen konden worden. Met het opbergen wilden we rekening houden met de stabiliteit van de boot. Alles zo laag mogelijk en in het midden. Voor de reis kon ik bij de visafslag van Stellendam een restje visnetten meenemen. Daarvan hebben we een soort "tegenhouwnet" onder de banken gemaakt. We konden nog wat kwijt onder de vloerplaten. In de jassenkast konden drie 5 Lt drinkwater kannen en onder de kombuis heeft Saskia er twee met band vast geknoopt. Alles is opgeborgen! Misschien eten we niet wat we willen maar wat bovenop ligt, ook spannend. Van alle blikken zijn de etiketten verwijderd en met watervaste stift op geschreven wat de inhoud is. Dan merk je hoeveel verpakking er wordt gebruikt, wat we anders aanboord moeten bewaren.

opschrijven wat waar ligt propvol

We dachten dat Ray (de electrische stuurautomaat) een kleine kabelbreuk had. Na wat gepriegel en meten niets kunnen vinden. Daar ben ik ook weer een uurtje mee bezig. De boot afgespoeld, de was ondertussen gedaaan en de dieseltank gevuld. De zeilbak gereorganiseerd omdat de hangmat erbij kwam, die lag onder de slaapbank. Saskia heeft alle wc rollen vacuum verpakt en die staan voorlopig in een onderzeebootwasnetjes aan ons voeteneind tegen de ankerbak.

's Avonds waren we uitgenodigd bij Helga en Rene van de Vagebond. Lekker wentelteefjes gegeten. Helaas is het ons laatse gesprek met ze. Zij gaan vandaar vertrekken naar de overkant en wij wilden de volgende dag vroeg vertrekken naar La Gomera om de Doordrijver te ontmoeten. Toch wel een appart gevoel om op hun voordek afscheid van elkaar te nemen. Hopen dat we elkaar aan de overkant weer kunnen ontmoeten. Het was erg gezellig en veel gelachen om elkaar.
De Doordrijver mailde ons dat ze donderdag naar de overkant willen vertrekken. De bestelde onderdelen voor de fokkeboom waren al onderweg naar Madrid. We kregen geen e-mail van West Marine en hebben maar gebeld. Nu nog van Madrid naar Gomera.

Vandaag is het een motordag, er zou geen wind zijn en dat klopt. We zouden om 5 uur vertrekken maar we werden beiden wakker van het gekraak van meerlijnen. Dan maar om 4:40 uur vertrekken. Wakker voor de wekker! Buiten zag je al de lampen op Tenerife. Saskia is maar gaan slapen en ik heb haar om 9 uur afgelost.
De lifelijnen hebben aan de uiteinden haken. Saskia heeft met de speedystitcher lussen in lifelijnen gemaakt waarmee we ze aan de mastvoet van de bezaan vast maken. De haken die er zaten beschadigden de lak en maakten lawaai als je bewoog.

windstil tussen Tenerife en Gran Canaria

Terwijl ik dit aan het schrijven ben stormt Saskia de boot binnen en neemt de verrekijker mee naar buiten. Pas na een tijdje zie ik ook door de verrekijker dat er een grote groep Grienden ver weg aan het zwemmen is. We schatten een stuk of 20. We twijfelen heel even om er naar toe te varen. De afstand is veel te groot en zij zwemmen ons er toch uit. Helaas.

Om 21:00 schuift met volle snelheid de Fred Olsen ferry vlak voor ons de haven van La Gomera in. We meren langszij een frans jacht en gaan op zoek naar de Doordrijver. Later schuiven we aan bij Pauline, Tjalko en hun oversteek bemanning in een pizzaria.

 

28 november

(Wouter) Van de Doordrijver hebben we software gekregen waarmee we gripfiles kunnen ontvangen per mail. Met een gipfile kan je zien hoe de wind in een gebied is en hoe de verwachting zal zijn. Hoe meer streepjes aan een windveer hoe meer wind er waait. De richting van de wind wordt aangegeven met het staartje van de windveren. Ook het programma Visual Passage Planner 2 gekregen. Daarmee kan je zien wat de juiste route over de oceaan is om b.v. van La Gomera naar de Kaap Verde te gaan. Rechtstreeks is niet altijd de snelste route. Dat is afhankelijk van de stroming, wind en de golven. Daar houd dat programma rekening mee. We hebben ook weer het electronisch zeekaarten programma Tsunamis. Deze had ik onbruikbaar gemaakt door op de verkeerde knoppen te drukken. Er werkte niets meer in het programma en er klonken alarmen als of er brand zou uitbreken. Gelukkig opnieuw kunnen installeren. Alles werkt weer.

gripfile met windveren, de krul werd later Delta passage planner van La Gomera naar de Kaap Verde

Het is erg druk en gezellig in de jachthaven. Veel nieuwe Nederlandse vertrekkers waarmee we lekker kletsen over elkaars avonturen en plannen. Het wordt ook steeds drukker met de voorbereidingen voor de atlantische roeiwedstrijd. Veel familie, vrienden en pers lopen langs de roeiboten. Een praatje hier en weer daar. Klussen is wel heel moeilijk.

Zaterdag ochtend keek ik na het opstaan naar buiten en zag dat er een kat op de stijger stond te twijfelen om aan dek te stappen. Bij de 2e poging klopte ik tegen het raampje en ging de kat er vandoor. Later zie ik dat de kat afgelopen nacht van onze kaas had gegeten. Die had ik voor de kajuit ingang in de kuip gezet omdat het daar 's avonds koeler is dan in de boot. Net of we weer thuis zijn met onze eigen katten!
Na de afwas maakte ik schoon onder het gasfornuis en keek even in de kakkerlak lokdoos die daar stond. Er zat een levende kakkerlak in vast geplakt! Alleen zijn voelsprieten kon hij nog bewegen. Heel het doosje weggegooid en een nieuwe neergezet.

aangegeten kaas levende kakkerlak in lokdoos dit wist de  kakkerlak niet

Na het voetballen op het lavazand strand werden we uitgenodigd voor de BBQ op de Suwarrow Blues met de bemanning van een aantal boten. Hartstikke gezellig en lekker, het werd erg laat.


eerlijk ontspannenstoffig sportief kajuit van een 2 persoons roeiboot

Maandag 28 november


Vandaag passeert de zware tropische storm Delta de Canarische eilanden. Eerst vonden we onze ligplaats afgelegen. Maar nu met de wind en regen uit het zuiden is het fijn om niet bij de ingang van de haven te liggen. Daar is het heftig slingeren en stampen door de deining en wind die de haven binnen stormen. Extra meerlijnen werden uitgezet.
Die Delta heeft ook problemen gezord op de Altantische Oceaan waar hij nu vandaan komt en naar Marokko gaat. Dat is de krul op het gripfile kaartje. De ARC heeft ver naar het zuiden moeten uitwijken. Pieter met zijn Holender heeft van de week onderstaand bericht gestuurd via zijn Imarsat:
"22-36.42N 26-07.03W HOI.GAAT NIET ZO LEKKER EN HEB ADVIES NODIG.LIG NU BIJ IN AFWACHTING ONTWIKKELING HURRICANE DELTA.KAAP VERDEN IS RECHT IN DE WIND..540 MIJL NAAR CANARIES.WAT DOET DELTA..HOELANG BLIJFT ZUIDENWIND.ZIE MIJN WEBSITE VOOR INSTRUCTIES HOE EEN BERICHT TERUG TE STUREN.THX PIETER"

Normaal moeten er passaat winden heersen die ons met een bakstagwindje naar de Kaap Verden blazen en vervolgens naar de overkant maar ik geloof dat dat arrangement nog niet te krijgen is.
Wij wachten verder nog op de onderdelen. Vrijdag zagen we dat de onderdelen op weg zijn van uit Madrid naar ......?

(Saskia) Vanochtend werden we wakker met regen. Niet gewoon een beetje miezer maar echte harde regen. En dat net terwijl ik gisteren langs alle Nederlandse boten was geweest om een barbeque te regelen voor vanmiddag. Ik dacht nog dat het misschien wel beter weer zou zijn vanmiddag maar dat liep anders. De wind nam alleen maar toe in de loop van de dag. We hoorden al van mensen dat het eind van de dag wel eens 60 knopen wind kon zijn. Dat is windkracht 10. Er liggen 5 boten aan de pier bij de ingang van de haven. Maar die lagen daar nu wel erg ongelukkig. Omdat de wind uit het zuiden kwam, kwamen de golven gewoon de haven binnen rollen. En door de harde wind werden ze ook nog aardig schuin geworpen. Met veel extra lijnen en stootwillen probeerden we met zijn allen de schade te beperken maar dat lukte niet bij alle boten. Best eng om te zien hoe heftig dat tekeer gaat. De ferry die 's middags aan kwam keerde weer om omdat hij niet aan kon leggen met zulke wind en golven. Gelukkig liggen wij met de Schorpioen wat dieper de haven in waar we geen last van golven hebben en niet zo veel last van de wind. Net, begin van de avond viel de electriciteit uit. Nu zitten we, op een paar lampen van de ferry na, helemaal in het donker. Ook een gedeelte van de stad is helemaal zonder stroom. Spannend of het internetcafe wel open is.

schepen in de haveningang van la Gomera

Het internetcafe was open dus we konden meteen kijken hoe het met ons pakje gaat. Niet best dus. We weten niet zo goed hoe lang we nu moeten wachten en of we misschien moeten beslissen zonder fokkeboom uiteinden te vertrekken. We hebben van Federal Express een trackingnumber gehad en daarmee kunnen we zien waar het pakje blijft. Zo ziet dat eruit:

 

30 november

(Wouter) Vandaag zijn er jachten vertrokken naar de Kaap Verden en richting het Caraibisch Gebied, o.a. Antares, Sepia, Witte Raaf, Fiddelsticks, Doordrijver, Hexe en nog meer. Vlak voor vertrek hebben we afscheid genomen en zijn de laatste boeken geruild. Van Jasper van de Antares heeft Saskia vistuig gekregen waarmee ze hoopt een niet al te grote vis te vangen. Met veel getoeter en gezwaai hebben we afscheid genomen. Sommige gaan we aan de overkant misschien weer ontmoeten. Saskia hoorde vanmiddag over de marifoon een paar klagen over de zwakke wind, maar ook over een nieuw laagdruk gebied in aantocht is.
De Atlantische roeiwedsrijd is vandaag begonnen. Onder veel belangstelling zijn ze ook uitgezwaaid. Om 12 uur klonk een toeter van de start en al snel verdwenen ze uit zicht op weg naar Antigua. 2500 mijl te gaan(4600Km). Ze gaan ongeveer 3 knopen per uur en doen er dan ook minstens twee maanden over. Geen enkele zeiler wilde met ze ruilen.
Wij bleven achter in afwachting van onze onderdelen. Die zijn nog steeds bij de douane in Madrid. Vanuit een internet cafe met Skype gebeld naar Fed Ex Nederland en Spanje. Die konden ons niet helpen. Teleurgesteld liepen we over de steiger naar de Schorpioen. Wat nu? Saskia is maar hard gaan klussen om de gedachten aan nog langer wachten proberen te vergeten. Een mooi houtje om tijdens het zeilen het voorluik open te houden, met borgtouwtjes.
Een beetje hoop hebben op een telefoontje dat de havenmeester morgen voor ons wil plegen. Misschien kan hij wat regelen via zijn contacten daar bij de douane.

de Antares met Jasper en Astrid nu zie je ze net, op zee ? hard klussen, niet denken aan ......

Gisteren na het journaal in Nederland ontvingen we berichten op de Iridium telefoon of het met ons en de Schorpioen goed was. Ze hadden de beelden van de tropische storm Delta gezien die veel schade heeft veroorzaakt op de Canarische Eilanden. Wij en de Schorpioen hebben niets op gelopen. We krijgen nog een Telegraaf en gaan in het internetcafe lezen wat er op de andere eilanden is gebeurd.

De Kaap Verden gaan we niet meer halen als we oud en nieuw in Paramaribo willen vieren. Dan is het daar ankeren en de volgende dag door gaan naar Suriname. Rechtstreeks naar Suriname is de volgende optie. Dat is dezelfde afstand, 2550 mijl, als van La Gomera naar het Caraibisch Gebied. We moeten dan wel vertrekken voor Sinterklaas.

de oversteek ?

2 december

(Saskia) Vanmorgen kwam de havenmeester naar de boot fietsen om te vertellen dat het pakje er lag. Na betaling van 42,67 euro douanekosten mochten we het pakje meenemen. Uiteindelijk zijn het dus best dure fokkeboomuithouders geworden door de 58,57 dollar verzendkosten en douanekosten. Bij elkaar meer dan de 58 dollar die de uithouders kosten. Maar daar hebben ze dan ook 7 dagen voor bij de douane mogen liggen.

We zijn direct aan het werk gegaan met de surfmast en hebben nu een perfecte fokkeboom! Van 70 % carbon wat een licht, maar zeer sterk materiaal is. De surfmast was in twee stukken deelbaar en dat hebben we zo gelaten. Hij past mooi in de opberghoes die we erbij hebben gekregen en wie heeft dat nou voor zijn fokkeboom! We moeten alleen nog iets bedenken dat de mast niet uit elkaar schuift tijdens het zeilen. We denken aan het doorboren met een borgboutje.

in de VS is alles groter, ook de kleinste pakketjes speciaal voor dit moment eerst gedouched morgen mooi afwerken

(Wouter) We ontvingen een mailtje van de Witte Raaf dat ze weer deze kant op komen want er is geen wind om naar de Kaap Verden te zeilen. Ze liggen nu op Hierro, een kleiner Canarich eiland ten zuidwesten van La Gomera.
Eergisteren avond hoorde ik roei geluiden achter de Schorpioen. Een roeiboot was terug geroeid. Een van de 2 was in de heftig slingerende roeiboot gevallen en met zijn hoofd tegen de metalen roeiriem houder gevallen. Hij is daardoor buitenwesten geweest en kreeg een opgezwollen oog. Nadat ik ze had helpen met aanleggen is hij naar het ziekenhuis gebracht. Het gaat al wat beter met zijn oog. Zijn roeimaatje is nog steeds de weg een beetje kwijt. Gisteren zat hij wat te zitten in de roeiboot. Al die voorbereidingen en inspanningen voor dit korte avontuur. In stilte heeft hij hun boot leeg gehaald, die kan weer terug in de container.

Volgens de laatste Gripfile die we vanmiddag hebben ontvangen is er geen vertrekkers wind tot en met Sinterklaas. We gaan echt niet vertrekken zonder dat te zeggen en met deze wind voorspellingen.

 

5 december

(Saskia) Ik hou helemaal niet zo van taai taai maar je zo'n zak openmaakt ruikt het helemaal naar Sinterklaas. Het duurde even voordat we door hadden dat het vandaag Sinterklaas was. Maar toen zijn we snel de kaartenbak ingedoken want daar hadden we de zak met chocolade letters, kruidnootjes en taai taai verstopt. Ook een pakje van de Vagebond die we vandaag open mochten maken. Er zat een piep krab in, zo eentje voor de hond denk ik. Echt leuk! Hij was nog oranje ook, precies onze kleur. Wij hebben vandaag de laatste boodschappen gedaan en als er niets tussen komt vertrekken we morgenmiddag naar Suriname. De Witte Raaf had kaarten van Suriname die wij vandaag gecopieerd hebben. Helaas konden ze niet groter dan A3 formaat, dus dat was vervolgens nog even knippen en plakken.Verder hebben we van de Suwarrow Blues een kabeltje gekregen om de laptop met de SSB te verbinden waardoor we weerfaxen kunnen ontvangen. We moeten het nog uitproberen en weten ook nog niet of dat gaat lukken.

Als we echt zijn vertrokken zijn we te volgen via de knop oversteek. Wij kunnen via de mail berichtjes direct naar de site sturen. Helaas geen foto's maar die komen later.

We kunnen tijdens de overtocht ook gewoon mail verzenden en ontvangen. Het blijft ook erg leuk om berichten via de iridium te ontvangen, vooral op zee!

BBQ in de middagzon Suriname knippen en plakken