Suriname

23 december - Na 19,5 dagen aankomst Suriname !

7 januari 2021 - Oud & Nieuw bij Braamspunt
11 januari 2021 - Jodensavanne & Blakkawatra
18 januari 2021 - Danpaati
3 februari - Commewijne en Suriname riviertrip
15 februari - Dagelijkse .....
21 februari - Weer naar het binnenland

17 maart- Zeeschildpadden

(Wouter) Hier staan de berichten die we tijdens onze 19,5 dagen Atlantische overtocht van Tenerife naar Suriname hebben verzonden met de Iridium Go satelliet modem.

 

Zaterdag 5 december  N26 57.8 W18 01. Dagafstand 137,5  Zo! Het eerste etmaal zit erop. We zijn ondertussen uit de luwte van de eilanden en zee is behoorlijk ruig. We worden flink heen en weer gegooid op de golven.  Vanochtend had ik het nog koud dus geen zin in yoghurt als ontbijt dus water gekookt voor havermoutpap. In de haven had ik al zakjes gemaakt met havermout,melkpoeder en gedroogd fruit zodat ik er alleen maar gekookt water bij hoef te doen. Ik zet mijn beker met pap op een antislipmatje tegen de kraan aan op het aanrecht zodat ik even naar buiten kan lopen om het gas uit te zetten. Terwijl ik dat doe krijgen we een behoorlijke duw van een grote golf. Inderdaad, binnen op het aanrecht is de pap gewoon uit mijn mok geslingerd in het handige bakje en ernaast.  Nou ja, dan maar een half papje. We zeilen lekker. Vannacht moesten we even de motor aan doen omdat de wind wegviel in een buitje maar verder hebben we kunnen zeilen.

 

 

Zondag 6 december  25' 50.7 N 20' 17.7W Dagafstand 142.7 koers 239  De zee is onrustiger geworden maar er is niet zoveel wind dus af en toe maakt de genua verschrikkelijke klappen als er zo'n grote golf onder ons door gaat.  Gisteren had ik erge hoofdpijn. Ik denk dan meteen dat ik Corona heb maar ik bedacht vanochtend dat ik vanaf vertrek nog geen koffie gedronken heb dus het zouden ook ontwenningsverschijnselen kunnen zijn.  Overdag is het lekker maar 's nachts is het best koud. Thermo-ondergoed, truien en zeiljas aan. Af en toe komt er een bui langs. Dat lijkt volgens de voorspellingen voorlopig zo te blijven. Soms is er na zo'n bui helemaal geen wind meer. Dan is het echt een klotsbak hier.

 

 

Maandag 7 decdember We zaten op 24 56N 22 36W, de dagafstand was 141 = 5,9 Kts.  We zijn ingeslingerd, vinden we. Eindelijk niet als een zombie in het kuiphuis zitten of klem in de slingerkooi in slaap te vallen.  De regenbuien die langs komen verstoren de passaatwind. De windrichting verandert voor en na. Ook de kracht. Afgelopen nacgtging het plotseling van 14 naar 30 Kts. En na de bui valt de wind nagenoeg weg. Saskia moest zelf even de motor voor starten. Anders klotsen de van achteren komende golven de kuip in.  We sturen alles op de windvaan, die heeft natuurlijk wind nodig om te kunnen blijven sturen. Na een bui moeten we soms even op de stuurautomaat om niet dwars op de golven te komen liggen.  We kregen net berichtjes van de Black Moon en de Phylos, die zaterdag zijn vetrokken naar de Kaap Verden. Ook een lokbericht van de Zeevalk uit Suriname.

 

 

Dinsdag 8 december 23'31.2 N 24'35.5 W dagafstand 139, nog te gaan 2055 mijl De wind is toegenomen en de golven ook. Ook al zijn we nu wel ingeslingerd het blijft heftig. Ik had mijn haar wel willen wassen, maar we maken zulke schuivers dat het teiltje alle kanten op vliegt. Dan maar wachten tot het iets rustiger is. Het is gelukkig wel wat warmer. Licht bewolkt met een heerlijk zonnetje. De maan is maar een klein halfje en komt pas laat op, dus het is echt donker 's nachts. We zien niet veel ander scheepvaartverkeer.

 

 

 

Woensdag 9 december Positie 21'59 N 26'34 W dagafstand 144 mijl De wind neemt langzaam toe en de golven ook. We worden alle kanten op gegooid. Al het verpakkingsmateriaal van het paddleboard wat ik had gekocht in Gran Canaria is in gebruik als kussentje tegen bonkende spullen. Normaal zitten of staan is er niet bij, je moet je constant klemzetten of ergens aan vasthouden. Slapen gaat alleen in de stabiele zijligging. We gaan wel lekker hard, dat is dan weer een voordeel. Volgens de voorspellingen houden we dit nog tot vrijdagavond.

 

 

Donderdag 10 december 20'44.55 N, 29'00 W dagafstand:145 nog 1760 mijl te gaan De zon schijnt. We zijn vanochtend beiden bezig geweest een mooie foto te maken van het natuurgeweld om ons heen. Het is lastig vast te leggen maar een aantal zijn toch mooi gelukt. Verder zijn we de Schorpioen boekclub begonnen😀 iedereen kan meedoen, je hoeft alleen maar een boek te lezen. O, en... we vinden het erg leuk om berichten te ontvangen!!

 

 

Vrijdag 11 december 19'51 N, 31'11 W dagafstand: 146 nog 1626 mijl te gaan.  De wind is iets afgenomen maar de golven nog niet. Morgen nog minder wind dus wellicht halen we het parasail tevoorschijn.  Wouter zag vannacht een enorme flits aan de sterrenhemel. Alsof iemand een foto nam. Daarna zag hij nog een streep in de lucht.  Ik heb daarentegen niets spannends beleefd tijdens mijn wacht. Heb wel een goed boek en ben al bij level 84 van een of ander dom, maar verslavend spelletje op de iPad. Het wordt ook langzaamaan warmer. 'S nachts nog wel een trui aan maar overdag lekker t-shirt weer.

 

Zaterdag 12 december  18'50 N, 32'57 W dagafstand 118 mijl  De wind is op, er staat nog een klein zuchtje wind. Dus motorend en motorzeilend proberen we nog wat vooruitgang te maken. Langzaam gaan is geen probleem zeilend maar door de golven die er nog staan klapperen de zeilen verschrikkelijk.  Wouter (samen met Dennis van de Bodyguard via iridiumberichtjes) heeft vannacht eindelijk gevonden waarom we niet te volgen waren via de Noforeignland site. Blijkbaar is onze externe iridium antenne daar niet voor gemaakt. Nu staat de iridium zonder die antenne in het kuiphuis en wordt de koers ieder uur ververst.

 

 

 

Zondag 13 december 17'29N, 34'47 W dagafstand 134 We zeilen weer! Af en toe nog wel wat geklapper van zeilen omdat er toch nog flinke golven staan. Vanavond zijn we op de helft van de reis. Het is ondertussen ook echt warmer geworden dekbed uit de hoes en tijdens wachtlopen 's nachts is een dun truitje genoeg.

 

 

Maandag 14 december  16'24 N 36'50 W dagafstand 136  We zijn over helft! Vandaag is het een bewolkte dag. Rondom ons aan de horizon zien we dreigende luchten met buien maar tot nu toe nog niet voor ons. De wind is lekker, tussen de 15 en 17 knopen. Af en toe komt er een groep slingergolven voorbij en gaat de boot behoorlijk tekeer. Maar er zijn ook momenten dat het gewoon heerlijk zeilen is. De verveling slaat wel een beetje toe. Ik was een goed boek aan het lezen maar dat is helaas uit en het domme spelletje op de iPad wordt bij level 145 toch best moeilijk en dan is het niet zo leuk meer. Vannacht met de koptelefoon op muziek geluisterd staand in de kuip ( en gedanst, dat ziet toch niemand)  Wouter leest staand in de kuip, die is ook een beetje klaar met zitten.

(Wouter) Als de maan onder gaat zie ik nog net een wit schijnsel door de gunua. Een scheur in het zeil op de naad met de UV-strook. Dat is vast gekomen door het heftig geklapper van het achterlijk bij plotseling weinig wind met nog steeds aanwezige (rot) golven.

 

 

Dinsdag 15 december Het is raar weer, er komen veel buien langs met wind maar tussendoor is er nauwelijks wind en dan liggen we met klapperende zeilen te dobberen. De windvaan heeft dan ook moeite koers te houden dus we zwalken als een dronkenman soort van in de goede richting. We zijn eigenlijk de hele tijd bezig met corrigeren van de koers. Wouter denkt in een van die buien te kunnen douchen maar tegen de tijd dat hij met zijn handdoek en shampoo in de kuip staat zijn het nog maar wat zielige druppeltjes.

 

 

Woensdag 16 december  14'39N, 41' W dagafstand 129  Gisterenmiddag wilde de windvaan het maar niet lekker doen. Hij reageerde heel sloom of gewoon niet. Het duurde even voordat we doorhadden dat er allemaal waterplanten om het roer van de vaan gewikkeld zaten. Blad losgemaakt en daarna weer vast en meteen weer soepel sturen. Helaas een kwartier later weer planten erom. Het is best zwaar om dat roer los te maken en daarna weer vast. Ik krijg het niet voor elkaar.  Er waren ook constant buien waardoor de wind niet stabiel was. Van 6 naar 15 knopen en weer terug. Bij weinig wind veel geklapper van de zeilen want de golven zijn er gewoon nog.  Vanochtend was de wind echt te weinig en moesten we de motor starten. Nu kunnen we gelukkig weer zeilen. De windvaan is niet te gebruiken met al die planten dus we hebben de stuurautomaat aan staan.

(Wouter) Als de maan onder gaat zie ik een wit licht door het zeil schijnen. Dat is vreemd. Als ik goed kijk zie ik een scheur in de genua. Op de rand van de UV strook met het witte zeil zit een scheur van ongeveer 1,5 meter. Dat is vast ontstaan door het heftig geklapper van de genua.

 

Donderdag 17 december  13'45N, 42'57W dagafstand:128  We zijn een beetje aan het puzzelen hoe we het beste de Guyanastroom door kunnen varen. Op de lijn naar Suriname ligt een soort lus in de stroming die er voor zou zorgen dat we 2 knopen stroming tegen krijgen als we gewoon rechtdoor zouden gaan. Eerst dachten we buitenlangs de lus te gaan maar dat is wel 40 mijl omvaren. Nu hebben we een punt in het midden van de lus genomen. Dan hebben we alleen sterke stroming vanaf de zijkant, eerst van links en dan van rechts. We zijn daar overigens pas over 5 dagen.  Vandaag hebben we een lekker windje (16 knopen, meer dan voorspeld) helaas wel meteen heftige golven. Toch, met een zonnetje erbij en tropische temperatuur is het gewoon lekker. Nog wel veel planten dus we sturen nog steeds op de stuurautomaat.  Vannacht onder de sterrenhemel geluisterd naar muziek, koptelefoon op staand in kuip.

 

 

Vrijdag 18 december  12'27N, 44'49W dagafstand 134  De wind is wat toegenomen dus we gaan lekker. Iedere dag stuur ik onze positie naar een Amerikaanse dame die ons dan weeradvies geeft. Ik had haar ook gevraagd wat we het beste konden doen bij de Guayana stroom. Ze gaf ons een waypoint door die midden in de tegenstroming stond op mijn kaart. Wat blijkt; zij kijkt op Windy die een hele andere stroming aangeeft dan de files die ik binnen haal via LuckGrib. Nu gaan we maar ergens tussenin zitten. We zien het wel.  Vannacht vloog er een grote vliegende vis in het kuiphuis. Ik probeer hem snel te pakken met een doekje terwijl ik met de zaklamp bij schijn. Maar de vis gaat alleen maar heftiger flapperen van dat licht. Het duurt echt even voordat ik hem te pakken krijg. Daarna nog even bezig met de kuipvloer en mijn voeten schoonmaken van alle schubben.

 

Zaterdag 19 december 11'10N, 46'44W dagafstand 138 Net een uur lang een enorme groep dolfijnen om ons heen gehad. Zo mooi! Ze zijn wat groter dan de dolfijnen die we bij de kust zagen. Ze maken gebruik van de hoge rollende golven om ons heen. Soms zie je ze met een aantal naast elkaar in een golftop zwemmen. We hebben goede wind en een lekker zonnetje dus niets te klagen. Vannacht een paar flinke buien gehad. Overdag is het nu echt warm.

Zondag 20 december  Positie: 9'51.7N, 48'37W. dagafstand 138  Gistermiddag hadden we nog een lekker zonnetje, maar nu is het klaar met het mooie weer. Vanaf vanochtend hebben grijze luchten en constant regen. Er is ook ineens scheepvaartverkeer.  Vannacht tijdens mijn wacht zag ik in de verte een vissersboot. Ik zag alleen veel schijnwerpers maar geen boordlichten en hij had ook geen AIS signaal (zodat ik hem op het computerscherm kan zien en zien waar hij naartoe gaat) hij lijkt ruim aan mijn stuurboord kant te blijven dus niets aan de hand. Totdat hij ineens, als hij al wat dichter in buurt is recht op mij afvaart.

 

 

Maandag 21 december  Positie: 8'17N, 50'10W dagafstand 135  Net hadden we even een zonnetje zodat we alles te drogen konden hangen. Want vannacht hadden we REGEN. Het bleef maar gaan. Vervolgens kwam daar nog donder en bliksem bij en ging de wind ineens van 6 knopen naar 26 knopen. Waarom dat soort dingen altijd in het holst van de nacht moeten gebeuren.  We zijn door het eerste stukje van de Guyana stroom. Nu zitten we in het midden, en morgen gaan we door het tweede stuk waar we drie knopen stroming van opzij krijgen. We hebben nu niet zoveel wind, dus varen op de motor. We zouden ook met het parasail kunnen zeilen maar met die donkere dreigende wolken om ons heen durven we dat toch niet. Liever alles heel houden en wat langzamer.

 

 

Dinsdag 22 december Positie:7'24N, 52'09W dagafstand 131 Vandaag weer een grijze dag vol regenbuien en harde wind in die buien. We slingeren wat om de koerslijn heen. Varen nu door het gedeelte van de Guyanastroom waar je 3,2 knopen stroming van opzij hebt. We fantaseren over Roti, saoto soep en saté. Nog 2 dagen....

 

 

Woensdag 23 december  Positie: 6'31.4N, 54'23.2W. Dagafstand 147 (stroming mee!)  Vannacht zowaar een droge nacht gehad. Dat was wel weer lekker voor de verandering. Vanaf vanochtend geeft de dieptemeter weer diepte aan. We hebben nu 30 meter diepte en dat wordt steeds minder naarmate we de kust bereiken. Het water is groen-blauw in plaats van het diepe blauw van de oceaan. Als we nog dichter bij de Surinamerivier komen zal het bruiner worden. Vanochtend hoorden we ook vissers op de marifoon. Nog geen vissers gezien. Vannacht wel twee vrachtschepen die ons achterlangs passeerden.  De wind is afgenomen dus we varen nu op het parasail. We hebben nog steeds wat stroming mee dus we gaan hard!

 

 

 

 

Woensdag avond 23 december 2020
Precies na 19,5 dag uit Tenerife, 2666 mijl gevaren met een gemiddelde snelheid van 5,7 Kts, kwamen we bij Braamspunt aan op de Surinamerivier. Eindelijk een nacht doorslapen! Vandaag een heerlijke zeildag gehad. Op het laatste stukje nog wel even aan de wind met 24 knopen wind maar we zijn er!
Naast ons lagen de Zeevalk en de Choctaw . Als we de motor uit zetten voelen we zelfs de stilte. Geen wind- en golvengeluiden die altijd van achteren kwamen tot in de slingerkooi. Toch worden we om de 3 uur nog steeds wakker, en kijken we even naar buiten en om weer te zien dat we er zijn.
Donderdag varen met z'n allen naar Waterland Marina & Resort waar Noel van Waterland en de Windsong ons welkom heet. Een drijfsteiger met 220V in een 110V land en drinkwater op de steiger, ook heerlijk douchewater.

Woensdag in de vaargeul op weg naar Braamspunt komt een boot op ons af. We varen motorzeilend aan bakboordszijde, met de verlichting als motorboot, daarom stuur ik naar bakboord de vaargeul uit. Dat leek mij sneller en duidelijker voor de tegenligger. Alleen volgens de boordlichten bleef de boot recht op ons afsturen. Dan maar heel snel oversteken naar onze stuurboordzijde van de vaargeul. Wij blijven maar het rode boordlicht zien en een paar werklampen. Wel zien we dat we niet meer gaan botsen. Het bleek een vissersboot te zijn met een rond schijnend roodlicht.
Ondertussen naderen we de Zeevalk en de Choclaw die ten anker ligggen in het donker. We kunnen net op tijd de buitenste visstaken zien en deze ontwijken in de sterke ebstrooom die ons flink dwars weg zette. De Zeevalk, aan boord bij de Choclaw zien gezamelijk aan onze boordlichten dat we ze naderen. Akko van de Choclaw ziet dat er iets niet klopt met onze boordlichten op de boeg. Op de steiger bij Waterland verteld Akko wat hij had gezien. Blijkt dat het gecombineerde boordlicht rood/groen op z'n kop gemonteerd zit. Sorry vissersboot, voor de verwarring.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7 januari 2021 - Oud & Nieuw bij Braamspunt

 

We zijn naar de BOG afdeling epidemiologie geweest voor een verklaring dat we in quarantaine zijn geweest tijdens onze oversteek van ruim 19 dagen. Een lange rij stond op het terrein, in de zon en zo veel mogelijk langs het gebouw om de zon te ontwijken. Saskia heeft ruim 2 uur in de rij gestaan, terwijl ik in de omgeving een supermarkt zocht voor water en wat te eten.
Plotseling mochten Nederlanders op bezoek in Suriname naar een extra raam, die als loket diende. " Bent u ziek geweest tijdens uw overtocht, voelt u zich goed, heeft u koorts, mag u beiden op 1 formulier? Oke, dan graag uw handtekeningen " Meer kon zij ook niet doen. Daarna naar consulaire zaken van het ministerie van Buitenlandse zaken. Saskia had online voor de kerstdagen een E-Visum aangevraagd. Daar werden onze papieren mee naar binnen genomen en kwam een kwartier later een meneer naar buiten dat de persoon die nog iets moets doen al naar huis was, ivm Corona, of we morgen terug wilde komen. Naast hem stond een groot bord met de werktijden. 1 uur eerder naar huis gegaan dus.
De volgende dag gaan we wat vroeger weg. Natuurlijk was dan geen file naar de stad. Na 10 muniten kregen we te horen dat ons visum binnen een half uur per mail naar ons toe gestuurd zou worden. Maar werd benadrukt, wij moesten beide visums wel uitprinten voor de Militaire Politie. Natuurlijk waren alle printshops dicht in de stad, want alleen de supermarkten mochten open zijn.
Bij de Militaire Politie hebben we alles uitgelegd. De dame moest er even een tjoerie van laten, mailen kon niet naar de MP, maar toen kregen we toch onze stempel. We zijn ingeklaard per 29 december voor Suriname.
We mochten nu wel legaal boodschappen doen. Noel van Waterland kreeg vragen over ons. Wij waren gezien bij winkels voordat wij medisch Covid veilig waren verklaard. Eentje van ons, ik Wouter, reed zelfs als bestuurder in een busje met meer dan 4 personen er in, was de melding. Dat waren wij met de bemanning van de Zeevalk en Choclaw op bezoek bij Domburg. Een hoofdinspecteur van de waterpolitie had kennelijk via de meldlijn Covid-19 een tip ontvangen over ons onveilig gedrag. Noel heeft alles uitgelegd met onze net ontvangen inklaargegevens als bewijs. Valse concurentie gevoelens van .....

Bij Tulip en Choice supermarkten zijn we geweest. De Bestmarkt kwam er als beste uit qua aanbod en zeker qua prijs.

De kerstdagen vieren we op Waterland. Eerst zouden we bij Waterland eten, maar vanweg de verscherpte Corona maatregelen mogen alleen de supermarkten open. Er mocht nog wel afhaal maaltijden gekocht worden. Dan maar in de kuip eten en het vele eten laten bezorgen in de kuip. Op 2de kerstdag konden we nog ruim van de restanten eten.
Wij staan samen voor een grote supermarkt langs de Highway te wachten op de Zeevalk en de Choclaw, die nog binnen bezig zijn met de boodschappen. Ruim van de ingang doen wij onze mondkapjes af en kijken naar het verkeer op de weg en de mensen die komen en gaan voor de laatste boodschappen voor de kerstdagen. Plotseling staat een man voor ons met mondkapje en vraagt wat we aan het doen zijn. Hij blijft mij aankijken en langzaam begin ik hem te herkennen en zeker aan zijn stem: Bob Mangal ! Wat een toevalligheid. Bob en ik zaten naast elkaar in de schoolbank in Wageningen. Natuurlijk hebben we hem elke keer in Suriname kunnen ontmoeten, ondanks zijn drukke baan bij defensie.

 

 

Suriname had ook last van Corona, en ook hier vreesde men voor meer uitbraken veroorzaakt door de feestdagen. Alleen de supermarkten en uiteindelijk ook de vuurwerkverkooppunten mochten open blijven. Er kwam een avondklok van 19 tot 5 uur. Daarom besloten we Oud & Nieuw bij Braamspunt door te brengen.
Oudjaarsdag zijn we met de ebstroom naar Braamspunt gevaren. Rustig pruttelend op de motor, zo’n 4 knopen op het log en toch 7 tot 8 knopen over de grond. Iets na laag water komen we met de kiel omhoog aan zodat we zo dicht mogelijk bij de punt konden ankeren. Zodra we liggen maken we het bijbootje klaar. Normaal gaan we het liefst roeien maar er staat hier nog steeds flinke stroming, daarom gaat het motortje erop. In Portugal heb ik de carburateur schoon gemaakt dus hij loopt weer als een zonnetje.
We varen met Akko en Hans ( van de Choctaw en de Zeevalk) naar de kant om vis te kopen. Aan de kant staan wat armoedige golfplaten huisjes. Wij vragen aan een visser waar we vis kunnen kopen en er wordt wat geroepen door het dorpje. Een jongetje seint ons mee te komen. Hij opent een grote vriezer en wijst een vis aan. Ik houd niet van vis, dus loop verder een beetje rond. Ze kopen de vis ook al ziet hij er een beetje vreemd uit. Deze familie was vast een Guyanese vissersfamilie, want zij spraken alleen Engels.
Verderop staat een jongen met een zak op een boomstam te slaan. Naast hem ligt een berg garnalen. Hij was op die manier de garnalen aan het “pellen” . Bij zijn huisje is ook vis te koop, deze ziet er beter uit dan die van de buren dus die nemen we ook mee. Dit is een Surinaamse familie, met een mooie frisse Surinaamse vlag in top naast hun huisje. Gas uit een fles, hun drinkwater is opgevangen regenwater, en een accu met kleine zonnepanelen is goed voor de ledlamp en de muziek.
‘s Avonds eten we met z’n allen aan boord van de Choctaw. Het is erg gezellig en op de achtergrond zien we boven en rond Paramaribo het vuurwerk de hele avond af gaan. Omdat de wind van ons af waait, horen we niets van het vuurwerk, alleen zien is al mooi op de achtergrond. Het is ook volle maan, dus daar genieten we ook nog van.
De volgende dag gaan we naar de zandtong. Er vliegen pelikanen, fregatvogels en witte reigers. De lucht verandert constant en het is een prachtig uitzicht. Aan de zee kant is het een waar drijfhout paradijs. Saskia kan zich niet inhouden en gaat uiteindelijk met 4 flinke stukken terug naar de boot. Maar natuurlijk niet voordat Liza, Janet en Saskia een nieuwjaarsduik hebben genomen. We zien veel buien naar Paramaribo trekken en op Braamspunt blijft het droog. Dat verschil in luchten is elke keer weer prachtig om naar te kijken.

 

Fredericksdorp is een oude plantage die mooi is opgeknapt. Er is een zwembadje bij en je kan er wat eten en drinken. Maandag gaan we met alle de boten daar naast de steiger ten anker. We maken een wandeling in het naast gelegen bos met bamboe. Volgens de mensen van de plantage konden we daar aapjes zien. Helaas waren we zo druk bezig om de muggen van ons af te slaan en de mieren te ontwijken dat we geen aapje hebben gezien. Tijd voor een zwembad afkoeling en de 1ste douche sinds 4 december op Tenerife. Wel een koud waterdouche.
De 2de dag hebben we fietsen gehuurd. Er is een pad naar Kronenburg 6 kilometer verder de rivier op. Natuurlijk doen wij dat op het heetst van de dag. Bij de terugkomst springen we meteen het zwembad in, heerlijk! Daarna eten we saotosoep met ijs als toetje.
Iets voor laag water gaan we richting Paramaribo, vlak langs fort Nieuw Amsterdam. De vloed brengt ons net na de brug vlak voor het donker, waar we ten anker gaan. De waterkant trekt zo onze aandacht dat we een zeeschip niet zagen vertrekken vanaf de containerhaven. Het lukt ons zeilend net voorlangs ruimte te maken. Als we de motor bij zetten gaat dat niet sneller. Aan bb-roer hangt een grote bos met drijfplanten. Na het zeeschip zijn we een half uur bezig die planten kwijt te raken. De laatste dag staan we vroeg op, en varen in pruttelstand met de vloed mee terug naar Waterland. We doen daar snel nog een was. Net als de was droog is komt er een tropish onweer over de rivier naar ons toe, tijd voor een steigerdouche.

 

 

 

 

 

11 januari 2021 - Jodensavanne & Blakawatra

 

(Wouter)Zaterdag zijn we op weg naar de Jodensavanne. We zijn pas begin van de middag vertrokken en zien bij vertrek dat de benzinetank bijna leeg is. Ver in het binnenland zien we pas dat het lampje aan staat van de lege tank. Iets te veel afgeleid. Maar hoe lang rijden wij al zo? Voorzichtig rijden we terug in pruttelstand en hopen zo in de buurt van de Highway een tankstation te bereiken. Dan maar als troost Roti eten.
Zondag gaan we op tijd weg. Nu rijden we over asfaltwegen, in 2006 reden we nog over rode aluinaarde wegen. Toen in een personenauto, nu in een terreinwagen.
We rijden eerst naar de oude brug bij Carolina. In 2006 werd deze brug gebouwd en moesten wij nog met het pontje de Suriname rivier oversteken. Een paar jaar later is deze brug geramd door een zandboot. Nu is er iets verder op de rivier een nieuwe brug gebouwd, om naar Jodensavanne en Blakawatra te rijden. Toen in 2006 kwamen we niet verder dan net na de veerpond. Het ging toen regenen en met onze personenauto was het niet te doen op de natte aluinaarde weg met giga diepe plassen. We mochten daar ook niet rijden van de verhuurder, op rode wegen.
Na de brug rijden we over aluinaarde wegen.
Als we de auto geparkeerd hebben en naar de restanten van Jodensavanne lopen worden we geroepen door de beheerder. Hij was verbaasd dat er er nog toeristen in Suriname zijn. Wij hebben uitgelegd dat wij als zeilers nu de enige toegelaten toeristen zijn in Suriname. Vandaar het bezoek van die andere zeilers, was zijn reactie.
In een huisje op het terrein hingen de informatieborden van een tentoonstelling die eens in Fort Zeelandia was geweest. Toevallig was er onlangs op de NL tv een documantaire waar in Surinaams schrijfster Cynthia McLeod aan gidsen de geschiedenis van Jodensavanne uitlegde.
In het huisje stond ik toevallig op een mooie spin. Ik dacht dat deze gelukkig al dood was. Volgens de beheerder kan deze spin zich goed dood houden. Doordat ik op hem had gestaan waren een paar poten afgebroken. Dat maakt voor de spin niet uit, aldus de beheerder.

Wat ik daar ook weer las was dat het eens ook een strafkolonie is geweest tijdens de 2de WO.

 

Na het schuilen voor een pittige regenbui zijn we naar de iets verder gelegen Blakawatra gereden. Officieel was deze natuurlijk gesloten, dat had Saskia ook gelezen bij de politiepost die er vlak na de brug is. Daarom zijn we maar niet gaan zwemmen en hebben alleen onze boterhammen gegeten.
Op de aller mooiste asfaltweg, de Desi Bouterseweg, ingericht als een snelweg, met pechhavens , 2x2 rijstroken met vangrail in het midden, straatverlichting en cameratoezicht op de kruisingen, zien we een auto stilstaan. De benzine is op en de meter van de tankinhoud was kapot. Bij vliegveld Zanderij vullen we een tankje met benzine voor ze. Zie het als een tegenprestatie van onze stranding zonder diesel in Georgia USA 12 mei 2017, en onze bijna benzine stranding gisteren.

 

 

Bij Waterland zien we een paar planten- en bomeneilanden aan komen drijven met de ebstroom. Om te voorkomen dat ze aan onze boten en de drijfsteigers blijven hangen gaan we in actie. Met lange bamboestokken kunnen we een heel groot eiland buitenom weg duwen. Andere kunnen we onderlangs de drijfsteigers weg duwen. Nu hopen dat de ebstroom ze ver genoeg mee neemt, voordat ze met de vloed weer terug komen omdat ze zijn blijven hangen bij bv de buren.
In de waterafvoer van de kuip zit een kikker denkt Saskia, ik dacht aan krekel. Dat is altijd beter dan de vorige keer, een klem zittende stinkende vliegende vis. Ondanks de vele regenbuien, en het leegdrukken van het regenzeil in de kuip met liters water plotseling , blijft zij of hij zitten.
Hier op Waterland verblijven 3 luiaards. We lopen elke dag langs de bomen waar de vaak kunen zitten . Eentje zagen we plotseling weer zitten in een kleine boom. Door hun beharing hebben ze perfecte schutkleuren en kan je ze heel makkelijk over het hoofd zien. Van het weekend ging een 3 drievingerige luiaard naar een andere boom.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18 januari 2021 - Danpaati

 

 

(Wouter) Woensdag werden wij om 8 uur opgehaald met een privebus. Samen met de Zeevalk en de Choclaw zijn we naar Danpaati gegaan. Eerst een rit van 2 uur naar Atjoni, dat ligt links onder het Brokopondostuwmeer. In Atjoni moeten alle bezoekers en bewoners voor de boven Surinamerivier overstappen van de bus naar de korjaal. Daar lag de korjaal van bootsman Dennis. Wij konden en mochten niet met een lijnboot verder vanwege corona. Ons bezoek aan Danpaati werd gecombineerd met een werkbezoek van het kantoorpersoneel uit de stad.
Doordat we nog in de kleine regentijd waren stond het water hoog. Dat maakt het ook spannend, want de meeste rotsen waren onzichtbaar onder water. Met een flinke vaart gingen we tegen de sterke stroming verder naar het zuiden. Gelukkig weet Dennis waar hij moet varen, want het ene moment varen we links vlak langs de bomen, en dan plotseling steken we diagonaal slingerend de rivier over naar de andere zijde. Topjes van rotsen passeren we soms rakelings en de korjaal schommelt soms heftig wanneer we over stroomrafelingen varen. We vinden het wel jmmer dat we niet met een droge periode hier varen. Dan staat het water erg laag en moet een stuurman op de kop van de korjaal met zijn peddel helpen met het sturen. Na 2 uur komen we aan bij Dan, met schuin aan de overzijde Danpaati. Danpaati betekend eiland bij Dan.

 

 

Met eigenaar Sirano Zalman, ook mee gekomen met deze toer, maken we een wandeling over het eiland. Het resort is prachtig aangelegd met veel planten en bloemen. De vaste aapjes groep loopt tijdens hun ronde op zoek naar fruit en insecten met ons mee. Sirano weet heel veel te vertellen over de planten, dieren en de lokale Surinamers, de Saramacanen. Gezamelijk peddelen met een grote korjaal rond het eiland op zoek naar kaaimannen, apen, anaconda's, vogels en meer, die we dan niet tegen komen.
Het is ook tijd om kennis te maken met de gezellige dames van de keuken, met hun heerlijke kookkunsten. Elke maaltijd is het weer smullen van alleen Surinaams eten.

Elke ochtend wordt er koffie en thee gebracht op het balkon van onze huisjes. Vanuit de hangmat zie ik elke dag een andere zonsopkomst en hoor je de natuur wakker worden. Na 2 dagen herken ik zelfs het geluid van de buitenboordmotoren van de verschillende lijnboten. Lijnboten komen omstreeks half 8 langs op weg met passagiers naar Atjoni. Daar vertrekken en arriveren de lijnbussen naar Paramaribo. Eind van de middag komen de lijnboten weer langs op weg naar de hoger gelegen dorpen. Van uit de verst gelegen dorpen moeten ze soms wel al om half 5 in de ochtend vertrekken, aldus Sirano.

We varen een smalle zeer kronkelende kreek in. Een kreek die je 4 tot 5 dagen kan op varen tot een waterval bij de bron. Wij gaan niet zo ver. We komen een korjaal tegen met bladeren om later een dak van te maken, eentje met fruit en groente van een kostgrondje en een paar vissers. We laten ons daarna met de stroming mee terug drijven naar de Suriname rivier.
De gids voor in de korjaal is nu werkloos vanwege corona. Hij werkt nu in de bouw 200 km ver van Dan, na eerder in de houtkap gewerkt te hebben.

Alle dorpen hebben een eigen deel van het oerwoud in bezit, dit staat niet op schrift als in een kadaster, alles staat in hun geheugen. Als we een dag gaan wandelen, lopen we op een pad die loopt vanaf de rivier en gaan dwars op de rivier diep het oerwoud in. Op dit pad komen we langs oude en later ook bij het kostgrondje van onze gids Jo. We lopen in het gebied van zijn dorp. Op dit pad kan men met een gehuurde tractor rijden om zware bomen naar de rivier te slepen waarvan een korjaal gemaakt kan worden. Planken voor het bouwen van bv huizen maakt men ter plaatse met een kettingzaag, daar waar de boom was gevallen. Sirano heeft het druk met het beantwoorden van onze vragen en zijn verhalen over de Saramacanen en over de natuur.
Als we een kreekje tegen komen houden we daar een lunchstop. Via een smal verbindingspad lopen we terug naar de rivier over een ander pad. Op beide paden komen we een giftige Landspuntslang tegen. Gids Jo en Sirano hebben dit nog nooit mee gemaakt, 2 op 1 dag.

Ik ging af en toe met een kleine korjaal op pad richting de rotsen. We zagen dat het water ongeveer 1 meter al was gezakt tijdens onze dagen op Danpaati. Steeds meer rotspunten staken boven water uit. Op de rotsen zaten vogels , ineen gedoken te schuilen, met de zelfde kleuren als de rotsen. Je zag ze pas als ze weg vlogen.
Saskia weet nu na het volgen van een gezellige uitleg hoe ze kalebassen moet bewerken.
Zeker vergeleken in onze marina en bij de Cotticarivier hadden wij geen last van muskieten op Danpaati. We sliepen zelfs zonder muskietennet. En het was niet zo warms 's nachts.
Op de terugweg hadden een andere bootsman, met zijn zoon. Hij was zijn zoon aan het opleiden tot bootsman. Pas na 2 jaar mag hij zelfstandig werken. Bij een smalle doorgang met sterke stroming en veel rotsen nam vader het even over. Wat moet het wel niet met een lage waterstand zijn daar. Na 2 uur varen kwamen we bij Atjoni waar onze bus al gereed stond voor de laatste 2 uur naar Waterland Marina.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3 Februari - Commewijne en Suriname riviertrip

 

Tijdens een tocht met een kano van Waterland vinden we aan de overkant van de Surinamerivier een ingang. De ingang naar een oude bauxiet werkput. Het is nu een klein plasje met diepe en ondiep delen. Het ziet er groter uit zo laag vanuit de kano. De put gaan we later eens goed verkennen. Na de put steken we de rivier over en met de stroming mee varen we terug naar de jachthaven.

Donderdag 21 januari varen we samen met de Choctaw en de Zeevalk weg bij Waterland om ze bij Braamspunt uit te gaan zwaaien op weg naar Martinique. Voor plantage Peperpot gaan we ten anker ivm het tij. De volgende dag blijkt dat de accu’s van de Zeevalk het niet meer doen. Een flinke domper. Gelukkig kan Noel van Waterland 2 nieuwe accu's brengen naar de steiger van Peperpot.
Wij brengen een kort bezoek aan plantage Peperpot die natuurlijk gesloten is ivm corona. We lopen een klein stukje over het wandelpad die gaat naar het beschermde bos er achter het hotel.

 


Eind van de middag varen we tegen een pittige wind de Suriname rivier af met de laatste ebstroming en ankeren aan de Commewijne kant tegenover Fort Nieuw Amsterdam.
Vandaar zwaaien we ze virtueel uit omdat ze nog even een dag aan de nieuwe accu’s willen wennen.
Ons plan was eigenlijk de Commewijne rivier op te varen tot de brug van de Oostwest verbinding Commewijne. Verder wilden wij donderdag 28 januari terug zijn op Waterland voor onze afsprak met de vreemdelingendienst om ons visum te laten verlengen.
Wij varen de Commewijnerivier op tot net de voorbij de kruising met de Cotticarivier en ankeren bij de Orleanekreek. Nog steeds waait het hard en alles is met tegenwind. Dan maar een rustige kreek verkennen.
Met de bijboot varen we de kreek een stukje in en laten ons met de stroming terug drijven. Terug op de Schorpioen zien we dat de Orleanekreek druk bevaren wordt door korjaals van waarschijnlijk dorpen aan de Cotticarivier en van Alliance en Bakkie. En het is weekend, dus zien we veel bootjes met hengelaars. Via de Orleanekreek kom je sneller bij de Oostwest verbindingsweg Commewijne via kanalen dan de hele erg kronkelige rivier op te varen.
Vlak naast ons ligt de Hooikreek en daar kwam alleen een vissersfamilie netten uitzetten. De Hooikreek is ook mooi om drijvend op de stroming te bewonderen.

 

 

 

 

 

We zijn gaan ankeren bij Alliance. Daar hebben we ook in 2017 geankerd met de grote groep NL zeilers van toen. Nu was Alliance gesloten voor buitenstaanders om corona buiten het dorp te houden. Met de bijboot zijn we naar Bakkie gevaren. Alles was ook daar gesloten en er heerste een zondagse rust.
We zagen een mooie gele slang, met zwart en grijs aan de onderkant. Hij was ook geschrokken en kon zich daarna goed verstoppen in het water en in de struiken.
Omdat de wind nog steeds hard bleef waaien konden we eindelijk zeilen op de Commewijnerivier. Tot aan Fredriksdorp.

Op Federiksdorp hebben we weer fietsen gehuurd. Onze Bromptons zouden direct onder de modder zitten, vandaar. Nu fietsten we de andere kant op het smalle pad langs de Commewijnerievier. Bij plantage Rust en Werk eindigt het pad. Daar werden wij min of meer klem gefietst door Manojd. Manojd weet heel veel van de plantage, van de natuur, de geschiedenis van Suriname en wil dat heel graag aan je vertellen. Wij fietsen mee naar zijn huis. Daar laat hij zijn opgevangen katten en honden zien. Onvoorstelbaar dat zo veel katten bij elkaar zo ontspannen in de kooien zitten. Dat moet wel, want de buurt houdt niet van zijn katten, bang dat ze vogels in hun tuinen op eten. Manojd is daarom bang dat de buurt zijn katten zal vergiftigen. Hij werd gesteund met katten- en hondenvoer, en het laten steriliseren en castreren van zijn opgevangen dieren, door de bemanningen van de KLM. Maar door corona mogen de KLM'ers niet meer op Suriname vliegen en verblijven. Daardoor moet hij sindsdien in de weekenden extra werken.
Manojd trekt een bos theekruiken uit de grond voor een heel rondje Atlantic en laat ons kokosnoot sap proeven. Hij moest helaas weg om brood te kopen voor zijn dieren.
De Rust en Werk plantage is nu een groot veeteelt bedrijf met 100 werknemers. Langs de vele grasvelden fietsen we terug naar Frederiksdorp. Daar nemen we een frisse duik in het zwembad. Na een schaal friet en elk een kom saotosoep zeilen we met de laatste ebstroom naar Braamspunt.

 

 

 

 

 

 


De volgende dag lopen we een rondje over het strand. Er was nu een flink stuk minder strand en dus ook minder hout op het strand vergeleken met begin deze maand.
Een visserskorjaal kwam lanszij in de hoop wat vis of garnalen te verkopen aan ons. Ik moest hem en zijn vrouw teleurstellen: ik lust geen vis. En nee,we hebben geen hasjes bij ons. Ze waren al teleurgesteld over de visvangst, die al lange tijd tegen valt.


 

Met de vloedstroom varen we naar plantage Peperpot. En nog steeds kunnen we alles zeilen. Zelfs vlak langs de waterkant van Paramaribo.

 

 

 

 

 


Bij Peperpot volgen we nu wel het gehele wandelpad door het bos. We zien onder andere 3 Konkonni’s op het pad en natuurlijk diverse soorten aapjes die ons nieuwsgierig bekijken. Niet te vergeten de vele vlinders, vogels en veel bamboe.

 

 

We zeilen 's middags verder en gaan direct voor de ingang van de Pauluskreek ten anker. Daar vinden we een klein ondiep plekje van 7 meter ipv 14 tot 20 meter Surinamerivier diepte. In het begin is dat best spannend, want het stroomt aardig hard op de rivier en uit de kreek.
We varen met de bijboot de kreek in en laten ons weer een tijdje drijven. Aapjes houden ons in de gaten.
Saskia staat op dek wat te kijken naar de bijboot die naast de Schorpoen ligt die wij gereed aan het maken zijn voor de nieuwe dag. Plotseling komt een zeekoe vlak naast de bijboot naar boven, neemt een hap adem en duikt weer onder. Prachtig en uniek.
We varen met de bijboot tegen de stroming in weer de kreek op tot aan het Surnaukanaal. De Pauluskreek konden we niet verder op varen door omgevallen bomen en drijvende struiken met vlijmscherpe stekels. Het kanaal op varen zag er saai uit, recht toe recht aan. We lieten ons weer op de stroming naar de Schorpioen drijven.  Hier zagen we een grote donker kleurige aap hoog in een boomtop zitten. Wat voor een weten we niet, we dachten aan de brulaap. Wel vreemd zo alleen. Weer heel veel mooie vlinders die soms bijna tegen ons aan vlogen, heel veel vogels en nog meer hun prachtige zang geluiden.
We waren zo bezig de natuur aan het bewonderen dat we niet eens een vissersboot aan hoorden komen van achteren. Man met vrouw en wel 5 honden in hun boot. Zij keken meer verbaast naar wat wij aan het doen waren. Gekke lui die bakra's in zo'n bootje.
Ook het laatste stukje naar Waterland konden we zeilen.

 

 

 

 

 

 

 

We kijken verbaasd naar de beelden en lezen over de reacties uit Nederland over de avondklok. Die hebben we in Suriname al een paar weken en al in Portugal mee gemaakt. Zelfs een heel weekend ging Suriname op slot. Dan hebben we wel de luxe om op Waterland te zijn ipv aan een mooring of ten anker bij Domburg.
Ondertussen hebben we ook 3 NL zeiljachten gevolgd met hun oversteek van de Kaap Verden naar hier op Waterland Suriname, de White Pearl, de Black Moon en de Philos.
Van af de boot horen we krakende takken die vallen op de grond. Is een van de 3 luiaards die leven op Waterland uit een boom gevallen. De luiaard en wij zijn verbaasd hoe dit kon gebeuren. We konden gelukkig geen verwondingen zien.

 


 

 

 

 

 

15 Februari - Dagelijkse .........

 

Elke werkdag om 7 uur wordt op ABC-radio de krant voorgelezen. We horen dan het belangrijkste nieuws uit alle kranten, daarna een paar radiofragmenten uit Nederland en het eindigd altijd met de weersverwachting. Daarna gaan we ontbijten.
Als de weersverwachting geen regen voorspeld is het handig om een wasje te doen op de steiger. Onlangs hadden we zowaar 3 dagen zonder regen, maar dat was een uitzondering. De korte regentijd moet nu overgaan in de korte droge tijd. Toch blijven we naar de bocht van de rivier kijken of er niet een muur van regen naar ons toe komt drijven. Je moet dan hard rennen om de luiken te sluiten en alles wat weg kan waaien naar binnen te brengen. De was binnen halen lukt dan niet altijd. Ach, vlak na de bui wordt het weer droog en kan het drogen verder gaan.

De scheur in de genua is geplakt en benaaid. Het strijken en hijsen van de genua ging prima in een wind stille ochtend. Tijdens het repareren moesten we een paar keer op de genua liggen om te voorkomen dat we met genua en al weg waaiden tijdens een regenbui met harde wind. Ondanks dat we op de kant in een tent bezig waren. Het waaide soms zo hard dat we bang waren dat de tent er zelfs vandoor zou gaan.

In de ochtend waait het nog niet hard en dan is het makkelijk om met de kano op pad te gaan. In de riching van de Domburg is een oude bauxiet mijnput waar je in kan varen. Dat is tegen de wind in kanoen.
De kronkelige ingang is smal en diep. Dat maakt het spannend omdat je de plas na een paar bochten pas ziet. De andere zijde van de plas is erg ondiep, dat je met laag water zelfs vast kan varen met de kano. Het tijverschil is ongeveer 2 meter. Bij de ingang zijn vaak aapjes die ons verbaasd en een nieuwsgierig bekijken, wel op afstand. Verder is het een vogel paradijs. Met de kano kunnen we geruisloos tot op 2 meter bij vogels komen.

 



Bij Richi hebben we een auto gehuurd en omstebeurt gaan we naar Paramaribo voor boodschappen. Op de terugweg nemen we vaak een lekkere roti of soatosoep voor de groep mee. We liggen hier nu met de White Pearl, de Black Moon , de Philos en de Engelse Mothership Adrift.
Heel voorzichtig worden in Suriname de corona maatregelen versoepeld na 2 opsluitweekenden. De avondklok gaat na bijna 1 jaar van 19 naar 21 uur tot 5 uur en bv hier op Waterland mogen bungalows weer verhuurd worden.
Dat gaat wel ten koste van ons internet. Al dat dataverbruik door bezoekers kan de wifi niet aan. Ondertussen verdwijnt ook nog het telefoonsignaal tijdens een flinke regenbui voor enkele minuten, dan dus ook geen wifi.
Oke, de keuken gaat dan open in het weekend met friet en BBQ. Helaas bestaat de watersport hier dan uit het rondjes varen met de jetski. Niet onze watersport vrienden.

We zagen iets unieks. Een van de 3 luiaards die hier leven kwam naar beneden. Luiaards doen op de grond hun behoeftes. Dat doen ze 1 keer per week. Hij stond op zijn achterpoten en hield zich staande met zijn voorpoten aan een boom. Daarna klom hij weer terug en verdween uit zicht hoog in een boom. Wel zielig, want de alle zeilers, personeel en bezoekers stonden naar hem te staren, te fotograferen en commentaar te geven tijdens zijn poepactie.

We zijn soms enkele dagen druk bezig met drijvende waterplanteilanden. Die komen met de ebstroming naar ons toe. Als je niets doet blijven ze aan de roeren haken of tegen de achterzijde van de Schorpioen. Het gaat ons niet eens om de planten, maar de beesten die er op mee drijven: kakkerlakken, spinnen en ook kleine slangentjes. En ze stappen net zo makkelijk over naar de schuine romp en lopen dan verder over dek naar ...?

Heel veel kleine mieren hebben ons ook ontdekt. Ze kwamen via de voorste meerlijnen aan dek en wandelden overal in de boot.
Spuiten met water en gif helpt niet. Het gif is na 1 regenbui al weer verdwenen van de meerlijnen. Saskia heeft van kleine waterflesjes de hals met schroefdraad afgesneden. Door deze strak over de lijn te schuiven en met de holle binnenzijde naar de steiger gericht kan het gif aan de binnenzijde niet weg geregend worden. Maar dan komen de mieren via het electrisch snoer naar de Schorpioen. Als we de route via het snoer blokkeren komen ze niet meer. Na 2 dagen zien we weer mieren over het dek lopen. Na wat zoeken zien we dat ze de route naar de ponton naast ons ook hebben gevonden door onderlangs de pontons over de waterleiding te lopen. Ja, want op de zijponton is ook een meerlijn. Dan vragen wij ons af hoe communiseren deze mieren zo snel over deze route?

 

 

 

 

 

 

21 Februari - Weer naar het binnenland

Het was niet moeilijk om Philos, Black Moon, White Pearl en Mothership te overtuigen een paar dagen naar Danpaati te gaan. Dinsdag 16 februari werden wij met een bus opgehaald bij Waterland die ons naar Atjoni bracht. Daar stapten wij over in de gereed liggende korjaal voor de 2 uur durende tocht naar Danpaati. Onderweg vertelde gids Anthony enthousiast over alles waar een verhaal over is, en dat zijn er heel veel in Suriname. Hij heeft 11 maanden niet kunnen werken als gids door corona.
De waterstand van de Suriname rivier was lager dan bij ons bezoek vorige maand. Het was daarom nog spannender en mooier om door de stroomversnellingen te varen. We hadden een andere route bij Boto-Pasi. Je zag nu veel meer rotsen door de lagere waterstand.

 

 


Het was leuk om de verbaasde en blije gezichten te zien van het personeel op Danpaati. Het voelde weer erg vertrouwd aan. We kregen dit keer een luxe veel groter huisje. Het uitzicht op de rivier bleef even mooi.
Elke avond gingen we op pad, zoeken naar spinnen, padden, kaaimannen, mieren die zo pijnlijk bijten alsof je beschoten was door een kogel, en luisteren naar de vele geluiden.

We bezochten het Saamaka Maron museum in Pikin Slee. We liepen alleen daar met mondkapjes op. We verstaan niets van het Samarakaans, maar de woorden corona en covid konden we wel duidelijk horen. Ik voelde me soms wel wat ongemakkelijk opdringerig. Gids Anthony kon te twijfelaars van ons bezoek goed uitleggen dat we erg voorzichtig waren en dat we alleen voor het museum kwamen. Maar met de groet " I weki no" ( goedemorgen in het Saramakkaans ) kwam onze intentie duidelijk over. Kinderen voelden dat beter aan en dat was vaak het begin van een kort gesprekje met passerende bewoners.

Het meest zuidelijk gedeelte van dit Rondje Atlantic was bij stroomversnelling Bihati , midden in Suriname, tussen 2 eilanden in de Suriname rivier. Daar lieten we ons door de stroomversnelling heen spoelen. Verplicht als toerist met een reddingsvest. Achteraf maar goed ook, want nu hadden alleen onze knieen een paar lichte schaaf plekken.

 

 

 

 

 


Met gids Vivain hebben we een lange wandeling in het oerwoud gemaakt. Dit keer kwamen we een klein langpuntslangetje tegen.
Op een tak zat een vogel doodstil. Hij zat daar met een groene insect in zijn snavel te wachten totdat wij klaar waren met foto's maken en door liepen. De Samarakanen noemen deze vogel de Dommevogel, vertaald uit het Samarakaans. Alle dieren en planten hebben wel een Surinaamse, Nederlandse, Samarakaanse en of een Engelse naam. Het is dan leuk om beide gidsen te zien nadenken naar al die verschillende namen. We proeven verschillende vruchten van bomen langs het pad, en bezoeken een kostgrondje.

Een avond zijn we op zoek naar kaaimannen. Helaas vinden we er maar 1. Gelukkig en verbazend was deze kaaiman heel erg meewerkend en liet zich uitgebreid fotograferen totdat hij plotseling de rivier in sprong.
Toevallig waren er heel veel vuurvliegjes als afleiding. Prachtig gezicht al die bewegende verlichte stipjes.
Het varen zonder verlichting, zonder een beeldscherm die laat zien waar we zijn, was ook een beleving. De bootsman doet het op herkennig van de vormen op de kant, om te weten waar hij rotsen moet ontwijken.

Weer heerlijk gegeten, elke dag was er een rijk gevulde maaltijd gemaakt, met veel groente. Met een lekkere snack tussendoor of als we terug kwamen van een korjaal tocht.
Na 3 nachten op Danpaati varen we met ongeveer 30 Km/uur stroomafwaards terug naar Atjoni.
Elke dag zagen we vanaf ons balkon de waterstand zakken van de Suriname rivier. Dus nog meer rotsen waren zichtbaar en het klotste nog meer bij stroomversnellingen. We voeren zelfs over een drempel naar beneden. Ik was vaak verrast dat hij stuurde tussen de smalste rotsen doorgangen of zelfs een U-bocht maakte om een rots heen. Prachtig stuurwerk.

 

 

 

 

 

 

 

17 maart - Zeeschildpadden

 

Vrijdag 26 februari laat in de middag varen we samen met de Philos en de Black Moon naar Plantage Peperpot. In het donker ankeren we vlak voor de drijfstijger zodat we nog het wifisignaal van het hotel kunnen ontvangen.
De volgende ochtend gaan we wandelen in het bos achter het hotel en het kampong. We zien en horen weer veel vogels. Op de kruising met de zandweg zien we een grote apen familie. De apen zijn op zoek naar insecten in de bamboebomen. Ze geven een mooie uitgebreide demonstratie aan ons op welke manier zij hun insecten vinden. Wat een show beesten zijn het. Eentje mist een voorpoot, en heeft daar gelukkig geen last van.
Terug bij het hotel lunchen we maar met een hamburger en friet.

 

 



Nieuwschierig lopen we de weg op die voorlangs het hotel loopt verder af. Bij een oude poort wat eens bij de plantage hoorde lopen we het terrein op. Hier liggen kleine stukjes grond die als kostgrondje worden gebruikt en als buitenverblijf om de stad Paramaribo te ontwijken. Op het eind lopen we tegen een heel groot weide gebied van een boerderij.
We lopen stiekem de kostgrondjes op want we zien heel veel struiken met schitterende bloemen, veel fruitbomen en krijgen ook uitleg van enkele mensen die bezig zijn met onderhoud. Ook hier zijn er veel vogels, maar zeker de krekels zijn soms zeer luid aanwezig.

 

 

Zondag spoelen we met de ebstroming naar Braamspunt. We gaan na de kruising met de Commewijnerivier dik in de 8 kts over de grond.
Op Braamspunt ontmoeten we een grote groep natuurvrienden van Probios die het strand aan het schoon maken zijn. Schoon maken van hout en voornamelijk heel veel plasticafval dat is aangespoeld met het rivierwater aan de binnenzijde van Braamspunt. Maar ook van bezoekers die daar soms alles achterlaten ipv naar huis mee te nemen. Dat zien we zelfs gebeuren.
Het hout op het strand is afkomstig van de Surinaamse kust die uit mangroven bestaat. Volgens Elan Sleur van Probios slijt de kust de laatste tijd harder dan het kan aangroeien. Ze zijn het strand aan het schoonmaken omdat het eieren legseizoen is begonnen van de zeeschildpadden.
We gaan direct helpen met het oprapen van het plastic afval. De grote verzamelplek van afval onder de uitkijktoren raakt al snel gevuld, maar ligt ook best ver weg van ons gedeelte. We maken met resten visnetten een groot opvang net van gevulde vuiniszakken.
Op het strand aan de zeezijde slepen we met zware takken en bomen om ruimte te maken voor de zeeschildpadden. De hele grote bomen proberen we dwars op het strand te schuiven zodat de schildpadden daar niet door worden gehinderd of in klem kunnen komen op hun weg naar en van het strand.

De volgende ochtend staan we om 6 uur op het strand. We zien al vrij snel verse zeeschildpad sporen aan de rivierzijde van Braamspunt . We verbazen ons over de grote afstand die zo'n vrouwtjes zeeschildpad aflegt over het strand op zoek naar een geschikte plek om haar eieren te begraven. We vinden haar op het hoogste gedeelte van het strand. Van wat er nog over is, want het is springvloed. Een paar bomen die afgelopen weekend zijn verschoven door Probios en door ons zijn door de golven weer verschoven en liggen hinderlijk voor de zeeschildpadden.
We vinden een zeeschildpad aan de rivierzijde en zij wil daar het water in. We gaan in de halve kring op afstand voor haar staan en proberen haar zonder geluid te maken naar zee te laten keren. De binnenzijde is een modderige ondiepe binnenwater meer geschikt voor waddenvogels. Uiteindelijk lukt het ons haar naar de zee te laten kruipen. We helpen haar door taken en bomen op zij te schuiven. Zichtbaar vermoeiend kan zij de zee in kruipen en verdwijnt onder water.
Opgelucht lopen we verder over het strand. We zien een zeeschildpad aan het graven. En iets verder nog eentje. Zonder geluid en verlichting te gebruiken bekijken we hun graafwerkzaamheden. We zien dat er nog meer zeeschildpadden op het strand zijn geweest afgelopen nacht. We merken laat op dat de laatste schildpad eigenlijk vast zit. Met ons 6'n kunnen we een zware boom iets verschuiven zodat zij er net onder door naar zee kan kruipen. Opgelucht en tros op onze reddingsactie zien we haar in zee verdwijnen.
s' Middags zijn we weer op het strand aan het schoonmaken. Bij gebrek aan vuiniszakken gebruiken we een aangespoelde vrieskist als opslag voor de plastic flesjes.

De volgende ochtend vroeg zien we dat alle verse nesten leeg zijn geroofd. We zien gaten van prikstokken en een diepe hand gegraven kuil in de nesten. Kwaad en teleurgesteld gaan we ontbijten. Als troost hebben we nog een schildpad kunnen redden die klem zat tussen bomen. Als we terug lopen komen we 2 wandelende vissers tegen die ons een beetje ontwijken.
Later na de lunch aan boord zie ik door de verrekijker een paar mannen op het strand lopen met stokken en iets in hun handen. Een paar anderen zijn lange bomen aan het verzamelen waarschijnlijk om ze als visstaken te gebruiken. Tegelijkertijd komt een vissersboot langs de Philos en de Black Moon varen en roept " They are stealing the eggs " . We springen allemaal in onze eigen bijboot en racen naar de kant. Daar lopen we snel richting de mannen maar die hebben ons door en zetten het op een rennen. Bij een open strandtent komen we een paar renners tegen. Die ontkennen natuurlijk en weten van niets. We herkennen ze en maken stiekem foto's van ze. De andere mannen met een hond zijn in de mangroven verdwenen.
Saskia vind gelukkig een vuilniszak die de stropers hebben achtergelaten. In de vuiniszak tellen we 130 zeeschildpadeieren die we verdeeld over een paar geroofde nesten herbegraven. Nu maar hopen dat deze eieren niet van binnen zijn beschadigd en dat ze toch nog allen uit gaan komen.

2 weken geleden hoorden we op de radio dat een auto was gecontroleerd in het noordoosten met 14.500 zeeschildpadden. Als we verder zoeken op internet lezen we nog meer dat dit soort verhalen van afgelopen jaren.

 


Op weg naar Frederiksdorp krijgen we contact met Erlan Sleur die met onze info en foto's de politie inschakelt. Bij Fort Nieuw Amsterdam komt een politieboot langszij om onze gegegevens te noteren en varen dan direct door naar Braamspunt.
De volgende dag staat ons verhaal in diverse papieren en digitale kranten en komt het zelfs op het TV jourrnaal .

 

 

Vanaf Frederiksdorp gaan we samen met Vera van de Philos op huurfietsen naar plantage Rust en Werk. We willen weer Manojd ontmoeten met zijn katten. We komen hem net als de vorige keer toevallig op de fiets tegen, op weg naar zijn werk. Na toestemming mag hij een half uur later beginnen, want wij willen hem 2 zakken kattenvoer geven. Als dank krijgen we een korte rondleiding op zijn werk en vertelt weer een mooi verhaal over de geschiedenis van de plantage.
De katten waren ook blij dat ze nu al voer krijgen ipv begin van de avond. Ook de 3 honden krijgen even extra aandacht van ons.
Met een grote voorraad citroengras en bananen fietsen we terug. Bij Plantage Johan en Margeretha komen we 5 broers tegen die de verjaardag van de oudste aan het vieren zijn door hier terug te komen naar het huis waar de oudste was geboren. Na alle verhalen van onze oversteken en hun verhalen hoe het vroeger hier was zijn we met hun tip via alternatieve polderroute terug naar Frederiksdorp gefietst. Daar hebben we een een frisse duik in het zwembad genomen.

 



Omdat we toch midden op de Commewijne rivier liggen zijn we met de bijboten naar de andere oever gevaren voor het bezoeken van plantage Marienburg De oude hal waar wij nog op 25 januari 2006 onder konden schuilen voor de regen is er niet meer. Op daken van andere loodsen groeien nu bomen, met luchtwortels in de hal tot over de vloer en langs de muren en via alle openingen naar buiten.
Stukken grond van de plantage zijn in bezit gekomen van belangrijke politici. In het oude administratie kantoor zitten een paar ambtenaren van het ministerie van Landbouw, wat ze doen wist de gids niet.

 

 

Zaterdag zeilen we allen met de ebstroming naar Braamspunt. Zondag doen we weer mee met een schoonmaak actie van Probios. Omdat we zo veel plastic afval hebben verzameld maken we op het landtongpuntje een grote prullenbak van hout en gevonden visnetten. Deze dag hebben afgesloten met met een mooie windstille zonsondergang drankje.
Helaas ging het steeds harder waaien die avond en nacht. Daarom zijn we maandag ochtend niet naar de kant gegaan om weer zeeschildpadden te bekijken.

Wat wel leuk was is de toevallige ontmoeting met de White Pearl en Mothership. We komen elkaar tegen op de kruising met de Commewijnerivier. Zij komen zeilend van een lange riviertrip op de Cotitcarivier, en wij zeilen op weg naar Waterland.

 

 

Op Waterland zijn ook 2 USA zeilboten gearriveerd. Beiden komen uit Zuid Afrika, via de Atlantische eilanden Sint- Helena en Ascension.
Samen maken we met z'n allen een kanotocht door een erg mooie nog niet eerder ontdekte kreek in een swamp, aan de overkant van Waterland.

 

 

 

 

Gisteren tijdens op weg van Domburg marina naar Waterland zien we een luiaard de berm in lopen. Bijna wordt hij aangereden door een auto die voor ons uitwijkt als wij de luiaard willen redden. We nemen de 3 vingerige luiaard mee in de huurauto naar Waterland, waar nog een paar soortgenoten vrij verblijven. Gelukkig zien we geen verwondingen bij hem en klimt hij vanuit de auto een boom in. Al vrij snel verwdijnt hij door zijn schutkleuren uit zicht hoog in de boom.

 

 

 

Ons visum voor Suriname eindigt op 29 maart. We houden de facebookpagina van OCC Caribbean Cruising al heel lang in de gaten. Daar kan je lezen welke landen in de Caribbean nog open zijn voor het ontvangen van zeilboten en welke eisen er worden gesteld. Elke zaterdag is er een overzicht gemaakt van bijna alle landen.
Vroeger zocht je naar de mooiste plekjes om naar toe te zeilen. Nu met Corona/Covid is het zoeken waar we nog welkom zijn, en ook wat de prijzen zijn van bv de Coronatesten en eventueel de verplichte carantaine kosten. Het zal vast een combinatie worden.